Moet alles wat ik maak van goud zijn
voor het waarde heeft, moet ik voortdurend
te geef zijn
en uitgestald voor het venster
om te grijpen ?
Waarom ben ik alleen gelaten ?
Zelfs jij komt nog maar
in onderschriften voor
en in verwijzing
naar verzoek nummer zoveel.
Is dat zo , Of wil ik regen en zon
tegelijk zijn en leven
dat ontzegd is en onmogelijk
door te geven, of ben ik de verliefde dwaas
en vraag ik teveel ?
De straten bezoeken
waarin het weggevloeid geluk
herinnerd wordt
en machteloos
blijven staan waar de voeten
weigeren te gaan,
in een hoek liggen,
gehinderd word je niet
er zijn hoeken genoeg,
soms weggesleept op de container
geworpen maar niet afgedekt,
de regen wordt je gelaten,
Ik zit maar en bewaar je
de gordijnen toegetrokken
op de tafel het beeld
dat ik van je maakte in klei
ik streel je soms en noem je naam
altijd en ik schrei
soms schrei ik een gedicht
maar ditmaal niet, het is onmogelijk
te zeggen hier eindig ik
maar ik moet mijn handen weghalen
uit je bloemen
nu
voor ik tenonder ga.
In voelen bewaren
alsof ieder woord van goud is
en nieuw en fonkelt
om gevonden te worden,
op de jas te dragen
en stralend in de ogen
van de luisterende vriend,
wie me hoort moet in de wind
gaan staan en de smaak
van de maan
op de lippen proeven,
heengaan is niet te bedroeven bedoeld
en te vinden ben ik gelegd
in iedere straat,
op de hoek
waar de lantaren staat
heb ik me bedroefd omgedraaid,
nog een woord onhoorbaar gezegd
en mijn wolkenwit gezicht
met tranen en
mijn handen bedekt.
Als ik zal verdwijnen
in een stoel gezeten
met op mijn lippen je naam,
zal ik het verlate schreien
niet weten,
mijn laatste gedachte was
naar jou te gaan,
ik weet niet wat en hoe
maar ik droom
een nieuwe staat
van bestaan,
dus zal ik met een glimlach,
hoop ik,
in het niets,
en uit je leven
verdwijnen,
niemand weet waarheen
of waar mijn liefde
zal schijnen.