De grote reis, wat er echt gebeurde...

Hoongelach en bespotting kan mij nu ten deel vallen, maar ik zal doorzetten…
Eigenaardig genoeg voelde alleen TLL, met een neus en een verstand zo scherp als een pijlpunt, dat er iets niet helemaal koosher was, de moment dat we Blois gepasseerd waren en boven de Loire zweefden.
Niemand van de andere medereizigers vond iets abnormaal aan het feit, dat op een hik en een zucht onze ballon zich plotseling 800Km.verder bevond, boven de Alpentoppen. Natuurlijk was dit te wijten aan hun geformatteerde breinen, en daarom zal ik uit alle macht en alle tegenkanting ten spijt, proberen de rook uit hun hoofd te verdrijven! (Dat laatste is van Boudewijn De Groot)
Daartoe ben ik genoodzaakt het heropgeviste manuscript opnieuw "on line" te plaatsen, vooraleer ik verder kan gaan…Op hoop van zegen.

(Aan mijn medelotgenoten, laat de herinneringen de tijd om stilaan terug te komen, zonder forceren, anders zou dit wel catastrofaal kunnen aflopen.
Als je dit allemaal herbeleeft bij het lezen, komen die herinneringen vanzelf wel terug. Indien dit niet het geval is, heb je gewoon geen hersens meer. Ik laat in het midden of dit inderdaad een catastrofe is...)

Wat hieraan voorafging kan je lezen in het eerste deel: De grote reis.
De wind is bijna helemaal weggevallen, in de lucht beginnen zich wolken te vormen. In de verte verschijnen reeds donderkoppen, het wordt ook donkerder. Tegen die donkere achtergrond, in het Zuid-Westen, valt des te meer een blinkende ster op, die eigenaardig genoeg groter schijnt te worden. T'Stropke, zoals het een goede kapitein betaamt, heeft de ster als eerste opgemerkt en vestigt er onze aandacht op.
Kwezel, het meest onderlegd in sterrenkunde, maakt een balans op
" het is niet Venus, het is niet de Poolster of Mars, het is geen bekende satelliet…"
"Jamaar, wat is het dan wel Kwezel?"
De ster wordt nu is zienderogen groter, al ras wordt duidelijk dat het helemaal geen ster is. Zes paar ogen zien tot hun grote ontsteltenis, dat een reusachtig, een gigantisch vliegend voorwerp zich in hun richting beweegt.
Dat het geen zinsbegoocheling is, mag blijken uit het feit dat onze volgers in de terreinwagen insgelijks het ding hebben opgemerkt.
"Allejezus, een Ufo" prevelt Wan Tang
Ook Ed doet een intelligente uitspraak, met enigszins troebele blik loensend naar het enorme gevaarte boven hen "Hik, daarsè, nen ufo!" Maar wie zou hem dat lallen of troebel zien kwalijk nemen, wetende dat hij zijn uiterste best doet om een bepaald aantal ( reeds 16, streefgetal 24) flesjes bier te ledigen, om alzo de bagage te verkleinen.

Om een beter begrip van het volgende te hebben, zou ik graag naar een vorige topic verwijzen.
Namelijk "Afdwalen deel 2, pagina 3, topic Nr.10, van 15 Juni 2004"
Het bezoek van Kebi en haar metgezel aan de aarde.
Deze topic krijgt hier nu zijn vervolg…
Ongeveer halverwege onze thuisreis naar Orion, gaat het automatische alarm af.
Kebi is weer als eerste uit haar mahalitank en controleert de instrumenten. Het euvel is te wijten aan de aardbewoner. Hoewel alle voorzieningen getroffen waren om hem behouden naar onze thuisplaneet te brengen, hebben zijn levensgeesten hem verlaten. Verslagen kijken we elkaar aan, na kort overleg besluiten wij om terug te keren naar de planeet aarde. We moeten en zullen een levend exemplaar van deze rare levensvorm mee naar Orion nemen, dan zal onze roem onsterfelijk zijn!
Wanneer we voor de tweede maal de planeet naderen, trekt een eigenaardig voorwerp hoog boven het oppervlak onze aandacht. Een mooigekleurde ronde bol, en onze sensors registreren verscheidene levensvormen, die zich echter bevinden in een klein voorwerp dat onder de bol hangt.
Misschien hebben wij geluk en hoeven zelfs geen landing te verrichten deze keer! We gaan proberen hen aan boord te krijgen met onze trekstraal…

Het hele doodsbange gezelschap ziet nu dat een UFO onze ballon is genaderd tot op een honderdtal meter.
Het is een immens groot ruimteschip, en het enige geluid dat het voortbrengt is een lage zoemtoon. De lucht wordt bezwangerd door niet-ioniserende straling. (Voor diegenen die nu in het stilaan dunner wordende haar beginnen krabben, of in hun neus peuteren en zuchten "wat leutert hij nu weer", hier is de technische uitleg)
Niet-ioniserende straling is elektromagnetische energie, die zich als een golffunctie door de ruimte verplaatst, en wordt beschreven door: de dichtheid van vermogen (of energie) en daarbij de frequentie of golflengte…
Een functie van deze laatste is de energie van een foton.
Al deze ingewikkelde uitleg om te beschrijven dat het haar op onze hoofden recht omhoog kwam te staan, en onze ogen uitpuilden. De UFO bevindt zich nu recht boven ons, een verblindend licht hult onze ballon in een onaardse gloed, en slechts enkele tellen later bevinden wij ons met ballon en alle toebehoren in een waarlijk gigantische ruimte, binnen in het ruimteschip. De ruimte is zo ontzagwekkend dat onze ballon slechts heel nietig schijnt.
Tot onze verrassing, als we hier nog van een verrassing kunnen spreken, is ook onze terreinwagen mee opgelift.
Slechts één man is duidelijk niet bang, niet onder de indruk "Tof hé, nu zitten we binnen in die telloor" dixit Ed.
Zandmannetje is zo beduusd, denkt dat hij midden in een droom vertoeft. Om te weten of je droomt of wakker bent, moet je eens knijpen, herinnert hij zich, en knijpt in de billen van Kwezel.
Daarop haalt die uit, en verkoopt een klinkende muilpeer aan Brombeer, die ze van die snode daad verdenkt!
En zandmannetje haalt opgelucht adem, het is geen droom!

Snapshot genomen met cameratje van Kwezel

Het gezelschap ziet tot zijn ontzetting twee wezens naderen. Hun uiterlijk is genoeg om blijvende nachtmerries te veroorzaken. De gedrochten zijn misschien te vergelijken met krokodillen met ingekorte muil, zonder staart en rechtoplopende. Twee stevige tamelijk korte poten, maar lange armen waarvan het uiteinde overgaat in fijne tentakels, waarin ze enkele vreemde voorwerpen vasthouden. Halverwege de romp hebben ze nog een stel armen, die eindigen op zuignappen!
De grootste sensatie is wel dat we dadelijk met hen communiceren, zonder dat iemand zijn mond opent om een klank uit te brengen. Telepathisch dus…
Al dadelijk blijkt dat zij ons even afstotelijk vinden als wij hen. Onze hele groep staat hen versteend van angst aan te kijken, Ed uitgezonderd.
"Wat zen me datte ver verdoemelijk lelijke krokodillekoppen" proest hij het uit.
Kwezel schijnt het best met hen in contact te komen, ze zegt moeizaam "Wees eens stil Ed, mannen dat kan niet waar zijn, zij willen ons meenemen naar hun thuisplaneet in het Orionstelsel. Zij hadden reeds een mens bij zich, maar die is gestorven. Ze zeggen dat wij niet bang voor hen moeten zijn, maar de aarde zullen we nooit meer terug zien…Ze vragen ons mee te gaan naar de controlekamer. Hun namen zijn Kebi en Suol"
Zandmannetje zegt "Ed, Ed potverblemme schei eens uit met drinken, waar is WanTang gebleven?"
"Da weet ekik niet, ik geloof dat die…hik… uit de auto is gevallen, vlak voordat dat licht aanging dat ons naar binnen heeft gezogen…hik"

Suol, je weet toch dat we in de problemen zitten met onze drankvoorziening? Heb jij al gezien dat die ene aardbewoner, die waar we niet in zijn geest kunnen binnendringen, een schijnbaar onbeperkte voorraad schijnt te bezitten ? Laten we proberen hem wat afhandig te maken! "Aardbewoner, zou het u ongelegen komen om wat van die flesjes vloeistof aan ons te geven?"
"
Balange nie krokkekop, pakt der gerust ene, wa zeg ik, pakt er twee, pakt der zoveel as da ge wilt, arrêt sè"

In de controlekamer, die de afmetingen heeft van het ruim van een schip, sta ik met open mond rond te gapen. Wat het meest de aandacht trekt is een reusachtig holoscherm, met het beeld van de aarde daarop in 3D.,
Een beeld van de aarde dat eigenaardig genoeg snel kleiner schijnt te worden. Dat schijnt niet alleen zo, dringt langs telepathische weg Kebi mijn brein binnen, we verplaatsen ons van de aarde weg tegen bijna de lichtsnelheid en we zijn reeds buiten uw zonnestelsel. Maar vooraleer we op 10voudige lichtsnelheid overgaan, moeten we allen in een mahalitank, anders zweven de atomen van onze lichamen uit mekaar, zonder dat ze ooit nog kunnen samengevoegd worden.
Tegen een zijwand staan 3 tanks opgesteld, waarvan in één het lichaam van een mens drijft. In elke tank kunnen maximum twee lichamen.
"Sorry Kebi, maar hebben jullie al eens nagerekend? Er kunnen 6 lichamen in die tanks, als die ene dooie eruit verwijderd wordt tenminste, en wij zijn met z'n achten, jullie meegerekend. Dat gaat niet hé!" dixit ZMj.
Bedremmeld kijken de buitenaardsen elkaar aan, beraadslagen even onder mekaar. Na het nuttigen van enkele flesjes Duvel zien ze gelukkig de zaken niet al te somber in, temeer ze nog nooit met alcohol hebben kennisgemaakt.
De technologie om ruimtereizen te maken en niet meer tot 8 kunnen tellen!!!
"Aardbewoners, hier is ons voorstel, als wij die …hik…bakken met vloeistof mogen behouden, brengen we jullie terug naar planeet Aarde…"

"Euh, Suol? Mag ik eens iets vragen?"
"Ga uw gang, ik vang op dat uw naam Hermano is…"
"Hoe kan dat, hoe doen jullie dat, wij zijn nauwelijks enkele minuten onderweg en we zijn reeds buiten ons zonnestelsel? En ik hoor helemaal niets, geen bulderende motoren of zo "
"Wel Hermano, hoewel ik zelf ook niet al de finesses ken, de geleerden op onze thuisplaneet Dera hebben hier zeer lange tijd aan gewerkt, en er zijn vele mislukkingen aan voorafgegaan.
Ik zal proberen je de basisprincipes uit te leggen. Met enkele minuten bedoel je natuurlijk een zekere tijdspanne, maar wij als zodanig kennen geen tijd, omdat tijd een relatief begrip is. Het is de vierde dimensie, als we sneller reizen dan het licht, gaan we achteruit in de tijd. Wanneer wij dus coördinaten opgeven als bestemming in onze computer, dienen we ook de tijd op te geven. En wat jij bedoelt met de bulderende motoren begrijp ik ook niet best, we verplaatsen ons door met atoomenergie een kunstmatig zwaartekrachtveld op te wekken, een soort mini-zwartgat waar we dan naartoe vallen. Hoe groter we dat zwarte gat maken, hoe sneller wat ons door de ruimte verplaatsen.
Het basisprincipe is dat de materie lichter wordt gemaakt, uiteengenomen en verplaatst in de ruimte.
In de buurt van zonnestelsels mogen we niet boven de lichtsnelheid gaan, anders heeft dit voor de ster in kwestie catastrofale gevolgen. Er is een lange tijd van experimenteren aan voorafgegaan, er zijn vele ruimtetuigen verdwenen, gedesintegreerd in de ruimte, doordat de atomen niet opnieuw konden worden samengevoegd.
Hieraan werd verholpen door onze ruimtetuigen van een materiaal te maken, dat steeds opnieuw zijn oorspronkelijke vorm aanneemt, samen met alles wat er zich bevind. Spijtig genoeg gold dit niet voor levende organismen, daaruit was steeds het leven geweken.
En hieraan werd dan weer verholpen door de mahalitanks toe te passen, waarin de levende cellen opnieuw correct samengevoegd worden…"

"Suol, geef je niet wat veel informatie aan die aardbewoner?"
"We wissen toch hun geheugen Kebi, zeg willen we voor de grap hen eens een tijd terug in het verleden afzetten op hun Aarde?"
"Ik voorzie problemen Suol, er zijn er twee waarin ik niet in hun brein kan doordringen. Die ene waarvan wij de drankvoorraad hebben gekregen, en dan degene die ze zandman noemen. Bij de eerste word ik misselijk als ik in zijn geheugen doordring, bij de andere zak ik precies weg in het zand…"
"Het zal wel loslopen Kebi, laten we ze voor de lol een hele tijd terug in het verleden droppen, we houden wel een oogje in het zeil"

Onze hele groep staat met open monden te gapen voor het grote holoscherm, hoe achtereenvolgens Pluto, Neptunus, Uranus, Saturnus, Jupiter en Mars als in een versnelde film voorbij schieten. In onze ogen slechts enkele seconden later, doemt de aarde op en vult dra het hele scherm In close-up verschijnt dan een bekend zicht, de Loire-vallei.

"Wel Stropke, wat is er aan de hand man, het lijkt of je een geest gezien hebt?"
"Kan jij me misschien verklaren wat hier aan de hand is TLL ? Daarnet bewogen we in de richting van Tours, en nu plotseling gaan we terug de richting van Blois uit, de wind is volledig gedraaid. En nog iets, zie jij de
E 60 nog?"
"Wat is de E 60 ?"
"Wel de autostrade man, en kijk eens recht onder ons, waar is de route nationale gebleven, die vlak naast de Loire loopt? "
Recht beneden ons probeert de terreinwagen met WanTang aan het stuur, ons nog steeds zo goed en zo kwaad als mogelijk is te volgen, maar niet meer over de RN 152 die miraculeus verdwenen is, maar hotsend en botsend over een karrespoor…

Snapshot van Saturnus, genomen met het cameratje van Kwezel.

"Het zaakje is verdacht, ik ga ons hier aan de grond zetten" zegt Stropke, en voegt de daad bij het woord.
Tamelijk overhaast zelfs, want onzacht belanden wij in een weide, juist achter een bos tegenover het kasteel van Blois.
Nadat de spartelende armen en benen op de juiste wijze gesorteerd zijn, krabbelen we overeind en constateren dat iedereen nog uit één stuk bestaat. Beduusd kijken we elkaar aan, TLL uit één oog want het andere is ferm opgezwollen. Inmiddels komt WanTang met de jeep aangereden.
"Jongens ik ben ergens verkeerd gereden, ik vind de weg niet meer"
"Er is helemaal geen weg meer WanTang, ik zal eens proberen onze positie te bepalen met de GPS" zegt Kwezel.
"Oh wat raar, dat is onze GPS niet!" Iedereen richt de blik op het apparaat in de hand van Kwezel.
"Dan ligt onze GPS nog in die UFO, en heb jij per abuis een toestel van de buitenaardsen meegenomen" dixit ZMj.
"Ufo, buitenaardsen? Jij bent zeker met je hoofd tegen een paal gestoten Zandman? Wat lig jij nu te ijlen?"
ZMj kijkt de kring rond.
"Wil dat zeggen dat niemand zich iets herinnert van wat zojuist is voorgevallen? Hoe verklaren jullie dan dat toestel dat Kwezel vastheeft? En hoe verklaar je dan het verdwijnen van al onze bakken bier?"
Enkele medereizigers vinden dat laatste schijnbaar het ergste, en er worden vijandige blikken geworpen in Ed's richting, die er van verdacht word zich te goed van zijn taak gekweten te hebben.
Maar Ed is reeds tamelijk ontnuchterd "Hela, je moet niet naar mij kijken hé, ik weet van niets!"
Veel tijd om een afdoende verklaring te zoeken is er trouwens niet, want schrikbarend snel nadert er lawaai. Hondengeblaf, geroep en getier, klaroengeschal en gekletter van paardenhoeven. Binnen de kortste keren zijn we omsingeld door een meute jachthonden, die ons likkebaardend bekijken, terwijl het kwijl hen uit de bek loopt.
ZMj krijgt het benauwd, krijgt visioenen van in stukken gereten te worden door scherpe tanden…
Kwezel blijft echter kalm en spreekt de honden kalmerend toe." Zo heb ik er thuis ook een paar rondlopen, niets om bang voor te zijn" beweert ze.
Lang hoeven we trouwens niet bang te zijn, uit de richting van het kasteel nadert een hele groep ruiters te paard
(gewoonlijk ruiteren die te paard), totaal verbluft zien wij welke kledij ze dragen.
"Wat is dat" prevelt Hermano "wij zijn precies in de middeleeuwen beland… Hey makker" roept hij naar een der ruiters" is het vandaag carnaval of zo?"
"Carnaval, qu'est-ce que c'est, carnaval? Wij zijn op vossenjacht op ons eigen terrein, intrus"
Eén der ruiters, schijnbaar de baas van het hele circus, komt naar voor gereden en spreekt ons toe op een tamelijk plechtige toon "Eh bien, beste kerels, waar komen jullie vandaan, zo vreemd uitgedost?"
"Vreemd uitgedost, moet jij zonodig zeggen man, hahaha, wie ben jij trouwens?"
"Moi je suis le roi François I, een beetje beleefdheid zou geen kwaad kunnen tegen mijne koninklijke hoogheid"
"Jezus" zegt Kwezel " koning Frans I, als dat waar is zijn we in de 16e. eeuw beland, ik geloof dat die koning geworden is rond het jaar 1510…Aangename kennismaking Sire, mag ik U voorstellen aan Stropke, Zandmannetje, Telloorlekker, Ed, Brombeer en Hermano, mijn naam is Kwezel. Het vrouwmens dat daar in de auto zit is WanTang, die heeft ook blauw bloed door haar adertjes stromen, en niet alleen door de spataders"
"Enchanté de faire votre connaissance mesdames et messieurs."
"Wilt U me dan maar volgen naar mijn chateau?"
(Nu schei ik potverdorie uit met Frans te schrijven, want meer woorden ken ik niet)

Wijl de rare stoet zich in gang zet in de richting van het kasteel, een meute honden voorop, gevolgd door de jagers te paard, en te voet achterop ons groepje waarbij ook Frans I zich gevoegd heeft.
"Jullie zijn zo vreemd uitgedost, komen jullie uit een ver land of zo?" vraagt de Sire.
Als naar gewoonte laten we Kwezel het woord voeren.
"Sire, kunt U ons zeggen in welk jaar wij ons nu bevinden?"
"Anno des heren 1517 natuurlijk"
"Zou U ons geloven als wij beweren uit de toekomst te komen, uit het jaar 2004?"
"Dat is bijna 500 jaar later, zo oud zien jullie er toch niet uit, enfin jullie toch niet allemaal…"
Dit schept enige verwarring in onze groep. Moeten wij er in deze omstandigheden ouder of juist jonger uitzien?
Feit is dat we er uitzien zoals we er uitzien, een stelletje verfomfaaide ballonvaarders, dringend aan een verfrissende douche toe. Bezweet en bevuild van onze duik in de weide, met dank aan Stropke.
En die lelijk uit de toon vallen bij het opgedirkte gezelschap, al dragen die dan hoofdzakelijk jachtkledij.
"Kunnen jullie dat wel bewijzen," vraagt Frans I "jullie kunnen evengoed een stelletje ontsnapte gekken zijn, die mij hier wat voor het lapje houden. En die verklaring vind ik eigenlijk meer plausibel, want zo zien jullie er wel uit bij nadere beschouwing. Tenzij jullie me een bewijs kunnen geven van uw beweringen"
"U voor het lapje houden zouden wij niet durven Sire, in ons thuisland zijn wij allemaal lid van de kolderaars, en die spreken altijd de waarheid, wij mogen nooit liegen, zelfs geen klein beetje!"
"Eh bien, geef mij dan een bewijs!"
"Heeft U al eens een koets uit zichzelf zien rijden Sire, zonder dat ze getrokken werd door paarden?"
"Hahaha dat kan toch niet, dat is toverij!"
"Kwezel, pas op hoor" sist Hermano "voor hekserij word je hier nog op de brandstapel gezet"
"Ik heb nu A gezegd, nu moet ik ook B zeggen" zegt Kwezel "we zullen hem toch moeten overtuigen dat we uit de toekomst komen"
Ze doet een teken naar WanTang, die opzij van een bosje nog achter het stuurwiel van de jeep zit. WanTang start de wagen en neemt zoals naar gewoonte een vliegende start, met loeiende motor. We kunnen nog net opzij springen, enkele paarden uit het gezelschap slaan op hol, daarbij hun ruiters afwerpende. Er worden woedende, maar tevens bevreesde blikken in de richting van de auto geworpen.(neen, geen conserveblikken)
Frans I is zwaar geschrokken "Parbleu, wat is dat?"
"Dat is een 4x4 Sire, 150PK., schijfremmen op de 4 wielen, turbo-injectie…"
"Ed, ik denk niet dat de koning dat bedoelt hoor" "Dat noemen wij een auto Sire, dat is eigenlijk een koets zonder paarden"
"En vreet dat beest ook hooi?"
"Neen Sire, dat beest zuipt diesel" "Zeg, hoe zit dat eigenlijk met onze brandstof, kunnen wij nog verder?"
"Dat zal wel loslopen, wij hadden juist helemaal volgetankt in Orléans" zegt WanTang.
"Laten wij gaan" zegt Sire Franske "vanavond geef ik een hoffeest en jullie zijn mijn eregasten. A propos, als die dame met die paardloze koets kan rijden, zou ik dat dan ook kunnen?"
"Daar valt over te praten Sire"
"Jongens, dat komt hier in orde!"
In het kasteel aangekomen voelen sommigen onder ons zich een beetje onwennig, niet Ed die zich dadelijk thuisvoelt, nog zware nadorst heeft.
"Sire, exuseer maar zouden wij misschien iets te drinken kunnen krijgen? Onze drankvoorraad is namelijk op een geheimzinnige manier verdwenen."
"Natuurlijk beste man" en Franske laat dadelijk enkele flessen wijn aanrukken.
"Wow" zegt Ed op de etiket kijkende (aangenomen dat er toen reeds etiketten op een fles kleefden, wat zeer te betwijfelen valt, maar hoe kan ik anders verklaren welke wijnsoort het is?) "Pouilly-Fumé anno 1511, dat is een fortuin waard! Nooit van mijn leven zal ik zoiets duur gedronken hebben..."

Het bal.
"Een douche, wat is een douche?" vraagt Franske I.
"Jongens, een douche kennen ze hier nog niet, een bad Sire, kunnen wij misschien een bad nemen?"
"Mais naturellement, en ik zal eens voor andere kleren zorgen, zo kunnen jullie niet op het bal verschijnen vanavond"
Een uur later, na een verkwikkend bad, komen de mannen bijeen, uitgedost in hun nieuwe plunje.
Waarbij ze zonder uitzondering allemaal plat liggen van het lachen. De kledij bestaat uit een vest in felle kleuren, met veel splitten en wijde pofmouwen, hangend aan opgevulde schouders. Nauwsluitend witte spannende kousbroeken en schoenen, waarvan de punten zo lang zijn dat ze door middel van kettinkjes rond de enkel omhoog worden gehouden.
"Oh wa zedde ga schoon" begint TLL te zingen
"Ik ga subiet eens vragen om Kwezel haar camera te mogen gebruiken" zegt ZMj "dat zou ik graag vastleggen, dit is echt ongelooflijk potsierlijk"
Maar dat gevoel verdwijnt, wanneer ze in de balzaal verschijnen en zien dat alle mannen op dezelfde wijze zijn uitgedost.
Dat zelfs mooi uitgedoste dames bewonderende blikken in hun richting sturen, krikt al dadelijk het moreel een stuk de hoogte in. Met een glas wijn in de hand, volgen ze de dingen die komen gaan.
Steeds komen nieuwe gasten binnen, die telkens door een lakei worden aangekondigd. Steeds met de nodige commentaar voorzien door de ballonvaarders, die stilaan in hun element beginnen komen.
Met het consumeren van hoe langer hoe meer wijn, beginnen ook de tongen hoe langer hoe meer los te komen.
"Madame et Monsieur Si en la" kondigt de lakei aan. Een mooi opgemaakte brunette, het haar hoog opgestoken en met een diep uitgesneden decolleté treedt aan de arm van een oud versleten mannetje de zaal binnen.
"Wow, wat een ferme stoot" zegt Ed " die zou me niet moeten vragen…"
Eén voor één worden de binnenkomers een kleedje gepast, van de nodige commentaar voorzien.
"Madame Bigote" kondigt de omroeper aan. Een mooie jonge vrouw treedt alleen de zaal binnen.
In tegenstelling tot de meeste aanwezige dames, die het haar hoog opgestoken dragen, met een hoofdtooisel erin verwerkt, draagt madame Bigote de lange blonde haren los over de schouder.
Een rood kleed van kostbare stof, afgezet met bont en een lange sleep, nauwsluitende lange mouwen, een nauw corsage en een zeer diep uitgesneden decolleté complementeren het geheel.
"Wow wow wow" begint Ed, maar Zandman snoert hem de mond "Potverdomme jongens, zien jullie dan niet wie dat is???"
Als verstomd, met uitpuilende ogen staan ze nu allemaal naar madame Bigote te staren.
"Onze Kwezel" hijgt Hermano "maar natuurlijk, Kwezel is Bigote in het Frans"
Waar wij Kwezel nooit anders te zien hebben gekregen dan in haar Adidas-plunje, steeds zeer sportief gekleed, is deze metamorfose waarlijk adembenemend!
Zandman is het eerst bij zijn positieven. "Jongens, de eerste dans met haar is voor mij. En ook de tweede en de derde!"
De speellieden beginnen muziek voort te brengen, en veel paren begeven zich ten dans.
Zandman is er als de kippen bij, en nodigt Kwezel uit. Maar verstart bij het aanhoren van het muzieksoort.
"Wat is dat voor iets, hoe moet je daar op dansen?" fluistert hij Kwezel toe "tussen haakjes, je bent adembenemend hoor!"
"Dank je wel Zandmannetje, dat is een Pavane die ze daar spelen, dat is een hofdans afkomstig uit de stad Padua in Italië. In deze tijd kennen ze eigenlijk maar twee dansen, de Pavane en de Gaillarde, die iets sneller gedanst wordt. Je moet me pirouettes laten draaien, denk ik toch"
"Weet jij of die radio-cassetterecorder nog in de koffer van de jeep ligt? Dan zullen wij hen eens iets anders leren dansen!" zegt ZMj…

PS.Alles historisch verantwoord hoor, heeft me genoeg opzoekingswerk gekost, de kleding, de dansen van toen...

"Geef me een minuutje Kwezelke" en ZMj rent naar de koninklijke paardenstallen, waar de jeep is verstopt voor nieuwsgierige blikken. Grabbelt uit de koffer de grote radiocassetterecorder en enkele cassettes, en spoed zich terug naar de balzaal.
Alwaar nog steeds de barokke muziek van de speellieden weerklinkt, en nog steeds dezelfde dansers dezelfde pasjes en dezelfde pirouettes draaien. Sommigen op een duidelijk verveelde manier, met hautaine maniertjes de witgehandschoende hand voor de mond brengende om een geeuw te onderdrukken
Zandmannetje rent naar koning Frans I, waar hij ondertussen mee op goede voet is komen te staan.
"Franske, laat die spelemannen eens ophouden wil je? Ik heb hier iets nieuw bij, kijk, in dit kastje zit een volledig stel speellieden en een zanger!"
"Jaja zandmannetje, dat geloof ik direct. Ik geloof dat ik ze zie zitten in uw kastje, het zijn wel hele kleine mannetjes is het niet?"
"Franske, geloof me nu, als je wilt dat het hoffeest een groot succes wordt waarover nog lang gaat gesproken worden, laat mij dan begaan!"
De koning staat recht en klapt in de handen. "Attention, mijn nieuwe vriend hier heeft een nouveauté bij zich. Wij gaan een nieuw dansje leren. Hoe moet het gedanst worden ami?"
"We zullen een demonstratie geven Franske, dat zal het eenvoudigste zijn"
Welwillend gemompel in de zaal, de gewone gang van zaken word doorbroken.
ZMj duwt een cassette in de speler, draait het volume helemaal open en drukt op de PLAY knop.
Uit de luidsprekers knalt "Whole lotta shakin' going on" van JerryLee Lewis.
ZMj spoedt zich naar Kwezel, maar zij zegt "Hé jong, met zo'n kleed aan kan ik geen rock and roll dansen hoor!"
Zijn wenkbrauwen fronsend, bekijkt ZMj het kleed. Neemt zijn zakmes en geeft er een diepe insnijding in, ver boven de knie van Kwezel. Neemt het kleed in beide handen en scheurt de hele sleep eraf. Het resultaat mag best gezien worden, aan het opgewonden geroezemoes te horen. Is hier een nieuwe Dior geboren? Kwezel staat in een gewaagde mini- japon, maar wel ready-to-rock & roll
"Zullen we dan maar?"

Wie in die tijd de film"Rock around the clock" gezien heeft, en de R&R demonstratie daarin, heeft ongeveer de helft gezien van wat ZMj en Kwezel daar ten beste gaven. Het heeft als het ware de middeleeuwen in een stroomversnelling gebracht…

Het Kasteel van Blois

Na een wilde nacht, die in geen enkel opzicht moest onderdoen voor de discoparty's van tegenwoordig, kwam de volgende morgen de zon op over Blois. Dat doet ze gewoonlijk, zelfs als het bewolkt is, maar dan zien wij het niet. Maar nu was het dus een stralende en zonnige morgen.
Degenen die hiermee niet zo gelukkig waren, was het personeel van Chateau Blois. Zij moesten de varkensstal opruimen, die gisteravond nog de balzaal was. De dansvloer lag bezaaid met valse pruiken, bij het jitterbuggen aan de rechtmatige eigenaars ontvloden, valse schouderstukken, valse vrouwelijke opvullingen, en lag verder bezaaid met afgescheurde sleepen van japons. Geen enkele van de aanwezige dames had immers willen achterblijven met de nieuwe mode, door Kwezel geïntroduceerd. De mini-mode geïntroduceerd 450 jaar voor ze werd uitgevonden!
Tot grote consternatie van het personeel, word onder een grote lap stof het levenloze lichaam aangetroffen van de heer Si en La, overleden door onbekende doodsoorzaak. Dat wil zeggen als men zijn gebroken nek niet in aanmerking nam als zodanig. In het heetst van de R & R, toen hij onbekwaam bleek om zijn eega over de schouder te tillen had zij zelf het initiatief genomen, maar door overenthousiast te werk te gaan was er het gekende rampzalige gevolg. Zijn nek brak als een dorre tak. Na enkele seconden van verbijstering, had haar snelwerkende geest echter dadelijk een oplossing gevonden. Verdriet om het plotselinge afscheid had ze niet, ze was tenslotte alleen om de dukaten met hem in het bootje gestapt. Dus hop, een grote afgescheurde sleep erover heen, en ze spoedde zich naar een der vreemdelingen, een grote struise kerel die ze met echte kennersblik vermoedde een echte mannetjesputter te zijn…
Helemaal geen slechte veronderstelling harentwege, want Hermano wist haar feilloos over zijn rug te sleuren, onder zijn geopende benen onderdoor, zodat ze als een zoutzak in elkaar plofte toen hij haar losliet.
Verder koketteren met hem hielp niet, want de kerel bleef maar beweren dat hij thuis een vrouw en enkele dochters had, al schenen die wel de respectabele leeftijd van 450 jaar te hebben. De beweringen van mevrouw Si en La ten spijt, dat er dan wel niet veel animo meer zou inzitten, bleef Hermano echter volhouden.
De veldmaarschalk, sorry de hofmaarschalk zat danig met de handen in het alsmaar dunner wordende haar, omdat hij niet wist wat met het lijk te beginnen, totdat een gewone keukenmeid met de oplossing kwam aandraven. "Zet hem gewoon bij het grote huisvuil, als je die mannen een fooitje geeft pakken ze dat wel mee"…
Na een copieus ontbijt, toen ons groepje op het bordes bij elkaar stond, kwam Frans I opzetten. Met een stalende glimlach, want zijn bonte avond zou de geschiedenis ingaan als HET feest
"Bonjour mes amis, hadden jullie reeds plannen gemaakt?"
"Niets speciaals Franske"
"Hebben jullie geen lust om mee te gaan, ik ga een vriend bezoeken die hier een eindje verder woont, in het Chateau van Amboise ?"
"Goed Frans, we hebben niets anders om handen"
Na een fantastisch aangenaam ritje te paard, stapsgewijs want geen van ons was een ervaren ruiter, bereiken we het kasteel Amboise.
Frans I zegt "mag ik u voorstellen aan mijn vriend, Leonardo da Vinci"
Waarbij Kwezel van het verschieten van haar paard valt, slechts op nippertje opgevangen door zandman…
Over wat hierna volgde ga ik niet te zeer uitweiden, de geschiedenis is genoegzaam bekend en mag niet vervalst worden. Het weze slechts terloops opgemerkt, dat de tekeningen die Leonardo maakte van een helicopter, een tuig dat in de lucht zou kunnen zweven, misschien wel eens op onze aanwijzingen zou gebeurd zijn?

PS. Frans I was de zoon van Karel VIII. Op zijn verzoek, is Leonardo da Vinci in het jaar 1516 naar het kasteel te Amboise komen wonen. Frans I sprak graag met Leonardo, over diens uitvindingen. In 1517 kreeg da Vinci een beroerte, waardoor hij aan de rechterzijde verlamd werd. Daar hij echter linkshandig was, kon hij nog verder zijn tekeningen en ontwerpen maken, waaronder de schets van een soort helicopter. In het jaar 1519 is hij echter overleden in het Amboisekasteel…

PS. Met de minuut word je kennis van de geschiedenis meer uitgebreid,
niet waar soms?

Nu eventjes een kleine rustpauze inlassen...
Je mag zeggen wat je wilt, maar het komt toch tamelijk intelligent over, al die Franse woorden nietwaar?
Ik ken er maar vier en ik heb ze reeds allemaal kunnen gebruiken!
Jongens jongens, nu moeten we Franske nog leren autorijden, zijn hofhouding leren voetballen, proberen met het kaartspel hen wat gouden dukaten afhandig te maken, en wat weet ik al niet meer...

Ik was mee, bij de landing, bij koning Frans I, op het bal en later in het kasteel van Amboise, net zoals de anderen, maar om een of andere reden was ik er met mijn hoofd niet bij. Beter gezegd, mijn hoofd was er ook bij maar mijn gedachten klopten niet met wat ik zag. Ik zat precies ergens in een luchtballon met een open mand, uitgerust met de meest gesofisticeerde apparatuur die ik ooit had gezien, en die aangedreven werd door zwarte gaten. Iedereen zweeg en toch hoorde ik niets anders dan eigenaardige (Deraanse) klanken die als een liedje in mij bleven ronddwalen, zo een liedje dat je ergens oppikt en dat je dan de godganse dag niet meer kwijtraakt.

Maar ik zag stijlvolle dames en heren, uitgedost in een kledij uit een kostuumfilm, die daar een dans opvoerden die ik gewoon niet kende, een pavane volgens ZMj, maar ik zag het verschil niet met een menuet. ZMj en de anderen probeerden mij ervan te overtuigen dat we in het jaar 1517 waren op een bal van koning Frans I, die hij koppig Franske bleef noemen, en ik besloot dan maar mee te spelen en te doen alsof, een zinnige verklaring kon ik trouwens ook niet bedenken.

Eén van die dames had het blijkbaar nog op mij gemunt ook, ze bleek zopas haar man verloren te hebben, maar dat was er niet aan te zien, nu ja ze zouden hem waarschijnlijk toch wel terugvinden, zo ver kon die mens nu toch niet zijn. Het was wel een knappe jongedame, 26 jaar oud en al 10 jaar getrouwd met die meneer Si en La, schatrijk, maar je zit natuurlijk met het probleem van de geschiedvervalsing. Als je in 2004 je stamboom begint op te maken, dan zou je wel eens tot de ontdekking kunnen komen dat je in feite je eigen achterachterkleinzoon bent, en dan?

Ik probeerde haar uit te leggen dat ik in mijn uitgestrekte domeinen in Galmaarden nog een vrouw had zitten en drie dochters, die van mij verwachtten dat ik voor het avondeten thuis zou zijn, maar na een aantal glazen wijn om 1 uur ’s nachts klinkt dat natuurlijk niet bepaald geloofwaardig. Ook die berekening van onze leeftijd klopte naar mijn gevoel langs geen kanten, want als we nu werkelijk in 1517 waren, dan waren wij toch geen 450 jaar oud zoals ze mij wilden doen geloven, maar in feite –431 jaar, of hoe bereken je zoiets eigenlijk. Mijn huidig domein was toen trouwens nog eigendom van de heren van Edingen en dit sedert de 13de eeuw. Op dat ogenblik is het Pierre van Luxemburg die er de plak zwaait en die trouwens bezig is met het aanleggen van het Park van Edingen. In 1605 wordt heel dit gebied door Henry V, koning van Frankrijk, verkocht aan de familie d’Arenberg. Ik moet met die Luxemburgse Pierre toch eens een hartig woordje gaan praten, want ik heb tenslotte een notariële akte van aankoop en hij waarschijnlijk niet, hij moet mij maar huur betalen! Morgenvroeg Franske eens over aanspreken zie, dat hij maar direct zijn soldaten stuurt om mijn geld te gaan halen.

ZMj liep met zijn hoofd in de wolken en Kwezel in zijn armen maar de rest van ons mannelijk gezelschap had blijkbaar ook niets in de gaten. Al die vrouwen gluurden nog uitsluitend naar ons, Ed liet zich natuurlijk niet pramen en verdween al dansend met één of andere knappe dame uit het zicht, een zekere baronesse de Pomme d’amour, maar niemand sloeg acht op de jaloerse blikken van al die echtgenoten, we moesten hen de regels van het voetbal nog uitleggen, maar zij voelden zich al buitenspel gezet, dus dat was al regel nummer 1 die ze kenden.

Wat mij zorgen baarde was of ze in die tijd het duel op leven en dood al hadden uitgevonden, want het zag er naar uit dat zij ons de regels daarvan gingen leren in een snelcursus. Wat mij nog meer zorgen baarde waren de ronduit vijandige blikken van de muurbloempjes, want we hadden toch keuze genoeg, dus we zochten er het beste gerief uit, maar wat als die ook op wraak uit waren en hun invloedrijke echtgenoten dan nog zouden opstoken? Nu goed, de volgende morgen waren al die nare gedachten verdronGen (jawel, niet verdronKen) en ik reed te paard alsof ik nooit iets anders had gedaan, zij het dan wel stapvoets natuurlijk. Stomverbaasd stond ik daar te staren toen Leonardo da Vinci ons persoonlijk kwam begroeten, tja, toen moest ik het wel geloven natuurlijk.