Kolder - Losse flodders

Verdorie TLL, dat moet keihard zijn aangekomen, de koningstitel waarop je zo gevlast was verliezen tegen een kangoeroe!
Daar heb je het menselijk ras in al zijn superioriteit toch wel even in de steek gelaten.
Maar ja, misschien beter verliezen tegen een kangoeroe dan tegen een
varken, anders krijgt je zelfvertrouwen een zodanige deuk dat het nooit meer goed komt naderhand...
Of, is het dat nu ook niet?

Gaan ze nu splitsen of niet? Neen, niet die atomen , wel dat Brussel, dat Halle en terwijl ze bezig zijn, kunnen ze Vilvoorde ook een houw geven.

Naar televisie kijken of de krant lezen, is heden ten dage vragen om geestelijke moeilijkheden. Wie is nu nog te geloven? In Holland is er een massale betoging. Voor de ene televisiezender zijn er 200.000 betogers aanwezig, de andere spreekt van 260.000 en, er is er eentje die het over tienduizenden heeft. Moet men dan verwonderd zijn, dat onze kinderen niet meer kunnen tellen? Het is net zoals onze nationale begrotingen. Die trekken ook al op niets. Men rekent in procenten, maar ze durven de reële cijfers per landsgedeelte niet publiceren!

"Vier procent van onze Belgische bevolking is moslim" schreef een krant. Er zijn er nog een heleboel, die een andere Godsdienst aankleven. Ook schijnen er nog katholieken te zijn die op zondag naar de mis gaan. Het schijnt nog allemaal te kloppen ook!

De tapijtenfabrikanten kunnen er maar goed bij varen, dacht ik eerst. Onze textielomzet met vier procent omhoog! Hoera! Maar, spijtig genoeg komen die tapijten allemaal, of toch veel, van China .

China! Ja het land van de rijzende specialistennamakers. Je moet het toch maar doen. Tussen twee rijsttafels in, gauw en in de rapte, even een Tv, een radiotoesteletje, een handtasje of een GSM'etje namaken. Het kan verdorie niet missen, dat er zoveel chinezen zijn. Ze maken ze, verdikke, zelfs na!

Hun matrijzen zijn echter alleen voor de mannelijke soort voorzien. Vrouwtjes, daar moeten zij zoveel niet van hebben. Dus al wat méér dan twee spleetjes heeft, wordt vermeden of weggemoffeld!

Zouden onze moslimvrienden er wel gerust in zijn, dat zij, met de grootste waarschijnlijkheid, op een nagemaakt tapijtje hun dagelijks gebedje moeten opzeggen? Denkelijk van niet. Maar ze durven, nog niet protesteren. En, gelijk dat ze hebben, onze bruine kameraden! Die chinezen zijn met nog véél meer in aantal en weten ook al iets over... splitsen!

Mijn squaw, die houdt ook zo van merkenkledij. Telkens zij met zoiets naar huis komt, denk ik niet alleen aan onze bankrekening, maar kijk ik steeds na, of er zo geen geel mannetje tussen de naden van het nieuwe kleedje of de handtas is gesukkeld. Het is, mijn gedacht, de enige manier om namaak te ontdekken. Zelfs de échte fabrikanten hebben de grootste moeite om hun eigen producten van de namaak te onderscheiden.

Zou het kunnen, dat die gele mannetjes ons hebben opgesolferd met een namaakregering? Het ziet er zo naar uit! .........mijn gedacht!

Om op het vorige artikel verder te borduren. Materiële namaak bestaat niet ! Er zijn er wel die ons decenia lang voorhouden dat namaak wél bestaat; neem van mij aan, vergeet het ! Trouwens, er zijn instellingen en factories die niet liever hebben. Kijk maar naar Big Brother. Hoe groter zijn omzet in nagemaakte Dollars, hoe hoger hij stijgt in de achting van de andere wereldbewoners. Toegegeven, nu hij concurrentie heeft van de Euro, zijn de drukpersen en mallen aan "namaak" toe. Het is, in dat tweede circuit, nu een race tegen de tijd. Wie het hoogste scoort, krijgt de meeste briefjes in omloop.
Als er namaak zou bestaan, waarom zijn dan alle mensen verschillend van binnen en van buiten ? Namaak wil toch zeggen dat het gecopieerde produkt hetzelfde is als het origineel. Wel ? Vergis ik me ?
Ook op religieus vlak is er geen namaak. De ene moslim is gelijk aan de andere, de ene boedist gelijkt op de andere. O.K. er is maar éne paus, éne profeet, maar hola... er zijn meerdere opperwezens. Ook "namaak" ? Nee, deze laatste categorie heeft chance... Die wordt niet nagemaakt ! Kan ook moeilijk, niemand heeft 'm ooit gezien !
Er wordt ons toch zoveel wijsgemaakt; nagemaakte tabakprodukten. Cigaretten komen allemaal van dezelfde fabrikant als het om een merk gaat. Of dacht men soms dat die producenten geen filialen hebben ? De consument alleen kan namaak onderscheiden. En wie is al in die val getrapt van "namaak" zoals dat beschreven staat ? Kijk maar naar de autobranche, er rijdt dan nogal wat namaak rond op deze wereld; want de ene VW gelijkt quasi gelijk op de andere. Men vertrekt van één basismodel en dupliceert aan de lopende band; is dit dan géén namaak ?
Maar ik heb het wel begrepen hoor, de definitie van "namaak" : Waar de overheid géén controle over heeft, dát is "namaak" !

Nu voor de meesten het verlof voorbij is wordt het tijd om eens wat herinneringen op te halen over hoe wij vroeger met die voetbalploeg op verlof gingen.
Van verlof gesproken.

Met een hele voetbalploeg op verlof gaan was in die tijd (de jaren zestig) geen sinecure, nu gaan die met een privé vliegtuig, in onze tijd moest dat met bus of trein. Er werd dan ook besloten om eens met de ziekenkas naar Zwitserland te vertrekken maar om de kosten te drukken zouden er drie met de fiets gaan. Een week vroeger vertrekken en een week later terug komen en ze waren weeral twee weken van de grootste lastpotten verlost. De twee grootste lastpotten waren de keeper en de midvoor en ik had de naam van de allergrootste te zijn om dat ik de anderen niet in toom kon houden, wat dan meestal resulteerde in ons vader zijn beroemde oorvijgen.

Maar daar er voor ons niet gereserveerd was in het hotel moesten we ergens anders slapen. Dan maar lid gemaakt van de jeugdherbergen. Het woord herbergen deed ons natuurlijk al watertanden, eindelijk eens straffeloos dingen kunnen doen die we anders toch niet mochten. Viel dat lelijk tegen zeg, de afwas die kon ik thuis ook wel doen en eten klaar maken ook. Maar gelukkig hadden we een klein tentje mee voor in geval van.

Natuurlijk zijn we niet zomaar blindelings aan dit avontuur begonnen. Eerst oefenen, te beginnen met kleine tripjes in de omgeving maar algauw werden dat serieuze trips. Ik zal het nooit meer vergeten hoe ik uiteindelijk boven geraakt ben op de muur van Geraardsbergen met een fiets van wel 30 kg. Dat ze dat nu maar eens proberen. Het naar beneden rijden ging natuurlijk veel beter.

Na verloop van tijd begonnen we dan aan meerdaagse trips, met volgeladen fietsen, tent en slaapzak mee, allerlei gerief om eventuele defecten te herstellen en een hele keuken om ons eten klaar te maken maar geen borden, we zouden wel uit een gemeenschappelijke pot eten, dat bespaarde me een hele hoop afwas. Ons vader stuurde ons samen met een neef(die moest mij dan in't oog houden)op pad, gaf ons een plan met de te volgen route mee en zo weinig mogelijk geld. We moesten onze plan maar leren trekken.

Onze route ging de eerste dag ergens naar Limburg om aan het einde van de derde dag aan te komen ergens in de Antwerpse Kempen, in de buurt van een of ander pretpark. Daar hebben we van ons laatste geld nog wat brood gekocht en dit met al de restjes die we nog hadden verorberd. 's Anderendaags zijn we dan volgens ons reisplan op het aangeduide uur vertrokken met in acht name van de te volgen weg, en gelukkig maar. Na een goed uurtje gefietst te hebben zien we uit de tegenovergestelde richting een fietser komen die ons verdacht veel bekend voorkwam. Ons vader. Ik dacht al direct, goed dat we alles stipt gevolgd hebben en moest dus niet vrezen voor zijn beroemdheden en inderdaad, we stoppen en hij zei; Awel manne, hoe ist? Ge ziet er precies goed uit. En, nog wat geld over? Nu triomfeerde ik natuurlijk en liet hem de paar frankskes zien die ik nog zitten had en zei dat we zelfs nog een beetje brood hadden en vroeg of hij ook een boterham wilde. Ik dacht al, dju ik ben toch weer niet te vrank geweest maar nee hoor, hij fietste met ons terug naar dat pretpark en trakteerde ons op frieten met kip en appelmoes.

Maar was hij ons nu tegemoet gekomen uit bezorgdheid of omdat hij moest van ons moeder omdat die nog bezorgder was, ik ga dat toch eens moeten vragen, nu in het computertijdperk kan dat zonder oorvijgen te riskeren.

Hoe we nu uiteindelijk in Zwitserlandgeraakt zijn is voor een andere keer.

Brombeer

Ik kan het me voorstellen, de voetbalploeg bij Willem Tell. En hoe Brombeer zijn neef ontdekt heeft te Bern...

In mijn niet al te jonge kinderjaren mochten wij ook er eens tussenuit in de vacantie. Wij fietsten naar La Roche. Op zich was dat niet zo'n belangrijke gebeurtenis (zie ik nu), maar wel als men zich voorstelt "hoe".
De kleinsten werden met de auto vervoerd; een auto die voor de ganse familie dienst mocht doen... een Citroen "Normal" (zo'n zwarte overvalwagen). Nonkels, tantes en wij als belhamels hebben die uiteindelijk na jaren "gesloopt". Maar daarmee mochten wij, de jongens, voorlopig nog geen gebruik van maken. Wij moesten met de fiets. Nou fiets ? Die van Brombeer woog dan maar 30 Kg., de mijne waarschijnlijk een veelvoud daarvan. Ballonbanden waar nu een brommer jaloers op zou worden en met remmen die het profiel van de banden sleet. En allemaal in monotoon zwart. Wij reden met z'n drieën achter de bakfiets. Het model stamde nog af van deze waar destijds die van de gas- en electriciteitsmaatschappij mee uit werken gingen. Daarover wil ik het nu eens hebben.
Die bakfiets was iets unieks. Spijtig dat zo'n voertuig nergens meer te krijgen is, laat staan te zien. Het had een bak vooraan van wel 2 meter lengte en was daarachter voorzien van een tandem. Het stuurwiel was rond en vertikaal bevestigd achter die bak; de wielen konden zwenken zoals die bij een auto want de bak met tandem was een stijve constructie. Dan was er nog een ijzeren stelling gemonteerd waarop de gaswerkers buizen en ladders konden transporteren. Die stelling hing boven de bak en de tandem. Als het regende kon men daarover een bache gooien, zo zaten bestuurder en bijrijder droog. De remmen van dat voertuig waren ook al zoiets excentrieks. Ik denk de voorloper van de huidige schijfremmen. Op de achteras zat een trommel- en op de vooras een blokeerrem. Met beide handen moest men de beugel tussen de benen aantrekken om de vaart te doen minderen. En dat was geen sinecure voor ons, want beladen met tenten (toen nog van zelfgedrengte kanvas) en stokken, een veldkeuken, en allerlei andere kampeerattributen woog dat hele gevaarte al vlug meer dan 500 kg. Kun je nagaan als je dat met twee moet voortsjouwen. Het was dan meer een afvallingskoers richting Ardennen. Om de 5 km moest je afwisselen, anders hield je dat geen dag uit. Zolang je op beton reed viel dat allemaal nogal mee, maar eenmaal op kasseien of een karspoor was het hijgen, puffen, zweten geblazen. En bergop was ook al zo'n marteling, maar bergaf was het een luxe; je ging dan al vlug sneller dan een auto.
Maar eerlijk is eerlijk... wij moesten meer bergop dan bergaf. Mijn andere broers hadden dan weer meer geluk, zij het omgekeerde...

TLL

We gingen verder met onze voorbereiding met een trip naar de Ardennen, om te testen hoe onze fiets zich zou gedragen tijdens het afdalen.Dit zouden we al spoedig ondervinden. Tijdens één van die afdalingen was ik voorop geraakt, was niet moeilijk, mijn fiets was het zwaarst geladen en al goed dat ik op school geen zatte leraar Frans had gehad want komt daar opeens een wagen naast mij rijden en de chauffeur begon daar in het koeterwaals te brallen, ik verstond er wel uit dat er in de achtergrond een valpartij gebeurd was, hij sprak van een chute maar dan zonder para. De para's hadden we niet nodig en de chutes nog veel minder.

Ik keer dus mijn stalen ros(luistert beter dan een levend) om en begin nog maar eens aan een afdaling want ik was ondertussen al terug bergop aan het rijden. Maar owee, de Walen waren zo stom geweest om nieuwe asfalt te leggen op de weg van Namen naar Marche en natuurlijk schoof ik door achtergebleven grind tegen de grond en gleed op mijn linker zijde nog enkele meters verder. Al mijn vel van mijn linkerkant plakte aan dat Waalse asfalt en of dat nu Waalse of Vlaamse asfalt was geweest het resultaat bleef hetzelfde, mijn vel plakte eraan. Jodelen heb ik wel in het Vlaams gedaan.

Bij de rest van het peloton gekomen dat nog 3 man sterk was werd de schade opgemeten en buiten mijn vel dat ergens aan plakte was er natuurlijk de materiële schade. De jongste had zijn stuur naar de vaantjes geholpen, dat stond letterlijk op halfzeven, hij moest er dan maar nog 100 km. zo mee verder fietsen. Uiteindelijk vonden we dan een boerderij waar we ons konden wassen en laten verzorgen wat ik maar al te graag liet doen door één van de dochters, ik moest wel fel op mijn tanden bijten toen ze probeerde mijn vel er terug aan te plakken. Volgens mij was dat een echte sadiste.

's Anderendaags zetten we zo goed en zo kwaad mogelijk, (eigenlijk meer kwaad) onze weg verder richting St. Hubert. We hadden ondertussen al getelefoneerd (ja, tel.bestond toen al), naar het vakantiehuis waar de rest van de bende al aanwezig zou zijn, die waren met de trein gegaan, (eigenlijk ook om te oefenen voor de treinreis van volgend jaar naar Zwitserland) en daarmee wisten ze ginder dat we zeker niet op het geplande uur zouden aankomen, pelotons in grote wielerrondes doen dat ook niet altijd.

Het ontvangstcomité stond klaar, wel zonder fanfare, maar het onthaal was er niet minder hartelijk om, dachten ze ginder toch. Het eerste wat mijn vader zei was, brombeer jong, je hebt je maar langs één kant geschoren. Verdorie, scheren zou ik me pas twee jaar later voor de eerste keer doen als ik bij het leger ging maar uit respect voor zijn beroemdheden zweeg ik wijselijk.

Nu moest er na een week terug huiswaarts gefietst worden maar met een stuur op halfzeven zou dat natuurlijk problemen geven en toen er geopperd werd dat va dan maar met die fiets moest rijden ging die eens rap zijn handen uit de mouwen steken, nee niet om oorvijgen uit te delen maar hij ging letterlijk met eigen handen dat stuur eens rap terug laten zien hoe laat het eigenlijk was. Resultaat? Een half stuur aan de fiets en de andere helft in va zijn handen en vermits we met een half stuur moeilijk in Zwitserland gaan geraken is de rest van het verhaal voor na een bezoek aan een Waalse parachutist die velomaker geworden is.

Brombeer

Deze week kreeg ik een briefje van een of andere seniorenorganisatie of wat er moet voor doorgaan.

"Waarde Senior. Weet U het nog, dertig jaar gelden was U 26 jaar. Weet U nog, wat Uzelf toen over de 56-jarigen dacht? Dat het oude mensen waren, misschien? Herinnert U zich nog uw eerste liefde, de aankoop van uw huis;de geboorte van uw kinderen? Zou het niet prachtig zijn, om dat alles eens te kunnen herdoen? Maar ja,de tijd staat niet stil, beste ED. Alles herdoen kan niet. Dank zij ons en onze kortingkaart, kunnen wij jou het leven toch prettiger maken Bijgevoegd, waarde Senior,krijgt U van ons een lidkaart die U talrijke kortingen geeft bij de handelszaken, waarmee wij een overeenkomst hebben afgesloten."

Waar halen jullie het? schrijft Karmen. Waar halen zij het, vraag ik mezelf af!

Wat er 30 jaar geleden gebeurde, daar hebben zij geen zaken mee. Net zoals, dat mijn grootmoeder er nog zo eentje was, die op mijn ouderdom reeds een zwarte "voorschoot" droeg, omdat dit toen "stond" voor een oudere vrouw.

Mijn eerste liefde op 26 jaar? Ze zijn zij zeker zot, zeg!? Mijn eerste kus die ik aan een schoon meisje gaf gebeurde op mijn 10 jaar -ik was naar het schijnt nogal een vroege op dat gebied-. Die kus, of wat er moest voor doorgaan, duurde amper 5 seconden. De aanzet ervan duurde echter wel een uur of twee. Je kent dat: eerst proberen "zoals in de cinema" en, wanneer het bijna zover was, klopte het hart zodanig hard in de keel dat telkens de poging onderbroken moest worden voor een soort van reanimatiekuur. Het is pas na veel, zéér veel oefenen, met veel vijven en zessen en,met verschillende lieven, dat ik de knepen van het vak onder- en ook boven- de knie kreeg.

Weten jullie het nog, lieve lezertjes, de eerste keer dat je hét mysterie van, boven de knie, ontdekte? In gedachten, zie ik er hier al heel wat achter hun scherm zitten, met binnenpretjes. Hoe technisch onhandig het allemaal in zijn werk ging en toch, we hebben hét allemaal geleerd, denk ik toch!

En nu,dat ik een beetje ouder ben geworden,durven ze mij te vragen of ik hét nog weet! De reclamepaljassen! De geboorte van mijn eerste kindje? Natuurlijk weet ik dat nog! Ik weet zelfs, wanneer ik het gemaakt heb! Toegegeven,dat is straffe kost om dat te durven beweren. Sommigen zullen misschien denken," dienen ED, die sukkelaar, die heeft het maar één keer gedaan"!

Mis, mannekens! Maar je kent dat gevoel dat elke overwinnaar heeft wanneer hij recht in de roos heeft.........! Jawel!, TLL, die kan er zeker ook van meespreken. Dat is ook al een schutter die zijn, al dan niet botte, pijlen in de roos weet te schieten!

Straks gaan die kortingkaartengevers nog beweren, dat ik oud ben. Ik voel mij niet oud. Integendeel! Mijn hoofd zit nog vol met toekomstplannen. Straks, wanneer ik met pensioen mag gaan,dàn, ga ik er eens aan beginnen, zie! Dàn, gaat den ED eens kompleet zijn goesting doen. Boeken schrijven en lezen, gaan vissen wanneer ik wil, alle dagen uitslapen en 's nachts het internet onveilig maken. Op tijd en stond een pintje gaan pakken, bij die schone blondine van op den hoek. In feite, téveel om op te noemen.

Nu komt hier toch mijn halve trouwboek meelezen, zeker! "Niks vergeten, manneke?" vraagt zij.

"Het huis opkuisen;

de afwas doen;

met het wasmachientje spelen;

de bloemekes onderhouden;

wanneer ik thuiskom van het werk, de pattatekes klaarmaken en, als ge dan nog een beetje tijd over hebt, mag je mij dan nog eens vertroetelen, op de koop toe!"

Ik voel mij ineens oud. Mijn geheugen, zeker dat korte, begint mij,plots, parten te spelen.De beproefde argumentaties van mijn twee linkerhanden en mijn pijnlijke rug, zullen nog een tijdje moeten meegaan, vrees ik!

Bij nader toezien, zal ik maar best die kortingkaart aannemen, zeker?

Na dat bezoek aan die Waalse parachutist die fietsenmaker geworden was zijn we zonder ongelukken en noemenswaardige tegenstand thuis geraakt. Het was nu meer van hoog naar laag daar de Ardennen veel hoger liggen dan dat boerengat waar we terug naar toe moesten. Alle testen waren goed verlopen, alleen kwamen we tot de vaststelling dat we om die hellingen in Zwitserland te bedwingen dringen nood hadden aan een veel kleiner verzet maar daar het materiaal van toen in de verste verte de vergelijking met dat van nu niet kon doorstaan en drie nieuwe fietsen, ( het voorstel van die parachutist), dat was niet haalbaar voor onze beurs, moesten we maar zien onze plan te trekken.

Na veel gesleutel en nog veel meer gefoefel hadden we de oplossing gevonden en ze werkte nog ook. Op ons achterwiel een binnenversnelling met daarop nog eens drie kroontjes bediend door de klassiek geworden achterderailleur en vooraan een dubbel blad ook bediend door de klassiek geworden voorderailleur. En daar ik ook geen zatte meester wiskunde gehad heb kom ik uit op 3x3x2=18 versnellingen. Als je dan bedenkt dat een hypermoderne koersfiets de dag van vandaag ook maar 18 versnellingen heeft waren wij onze tijd meer dan vooruit.

Uiteindelijk brak dan de dag van ons vertrek aan. Alles was zo gepland dat wij een volle week gingen nodig hebben om in Sankt Moritz te geraken, tijdstip waarop de rest met de trein zou arriveren. 's Morgens bij het eerste ochtendkrieken vertrokken we na eerst de innerlijke mens versterkt te hebben. Va reed een eindje met ons mee en na een vijftal kilometer kwamen we aan de Leuvense vaart waar hij gauw wat ging zwemmen, spaarde thuis water uit om hem te wassen. Allee jongens tot binnen een week riep hij nog maar ik dacht al direct van, zie maar dat wij er niet eerst zijn. Hij had een reisplan opgemaakt aan zo'n 120 km. per dag. Pfffft wat is dat nu weer voor kattenpis.

Onze eerste 120 km. zaten er tegen de middag al op, we waren al tot in Marche en Famenne geraakt, straffe gasten nietwaar. We spraken dan maar af om tot een uur of zes zeven 's avonds door te rijden maar wel voorzichtig want nu moesten we nog die plek passeren waar mijn vel aan het asfalt plakte maar gelukkig was de weg nu in prima staat. Na 's avonds ons tentje opgezet te hebben en eens goed gegeten te hebben kwamen we tot de vaststelling dat we op de eerste dag al een dag voorop lagen. Dat beloofde.

's Anderendaags passeerden we dan de Franse grens waar we toch wel last kregen met een Franse douanier zeker, wij hadden nl. een petje op met als opschrift Rik Van Looy, en die had de dag voordien natuurlijk Andre Darrigade geklopt, we moesten ons petje afzetten en onze pas laten zien, de flauwe plezante, gelukkig verstond hij geen plat Vlaams want wat de jongste toen allemaal uitkraamde durf ik hier niet uit mijn toetsenbord toveren. Na verloop van tijd, we vorderden nog steeds goed waren we in de Vogezen beland en begonnen we aan de Col du Bonhomme, amaai, gelukkig waren wij nog geen ouwe mannekens, het zou onze beste dag niet geweest zijn en hier bewees ons genieus versnellingssysteem wel degelijk zijn deugdelijkheid. Boven gekomen een prachtig panorama natuurlijk en om gelijk wat uit te rusten besloot ik even halt te houden om wat foto's te maken, we hadden immers voorsprong genoeg.

Maar dat was buiten de waard, in casu de jongste, gerekend. Die wou absoluut verder wetende dat het nu een heel tijdje bergaf ging en na goed eerst op de kaart gekeken te hebben spraken we af dat hij alleen verder mocht maar wanneer hij de volgende helling boven was op ons moest wachten, zoniet waren enkele oorvijgen zijn deel, dat had ik al wel geleerd hoe ik die moest uitdelen en hem kon ik wel aan, hij was tenslotte enkele jaren jonger. Na een tijdje vertrokken we dan ook maar, we waren er toch niet helemaal gerust in en terecht. Bij het einde van de afdaling zagen we zijn fiets in de gracht liggen maar van hem was niets te bespeuren. Na heel de streek bijeen geroepen te hebben kregen we uiteindelijk antwoord, vanuit een boom kregen we antwoord maar owee het bleek een kriekenboom te zijn. Met zijn mond vol riep hij ons, mannen ik heb voor jullie ook een zak krieken geplukt en ze zijn lekker hoor maar hij had er ondertussen evenveel naar binnen gewerkt als hij er voor ons had geplukt. We maanden hem dan aan om dringend uit die boom te komen zodat we zouden verder kunnen om onze voorsprong uit te bouwen.

We zijn van mening moeten veranderen en hebben ons tentje zo diep mogelijk in het bos recht gezet, hij had de meeste krieken met pit en al verorberd, en dat dit problemen zou geven hadden we direct door, ook en vooral omdat er voor rollen papier geen plaats meer was in onze fietstassen. Hoe dit nu verder afloopt zullen we dan morgen wel zien.

Brombeer

Aan sommigen is te lezen waar ze vandaan komen, aan ons is te zien waar we naar toe gaan. Somigen waren engeltjes maar worden nu naar de hel verwenst; de duiveltjes van vroeger zijn nu verjaarde heertjes die nog wel eens een schalkse blik wagen naar een op jaren zijnde deerne.
Vergelijk ik wat op die roestbruine foto's van vroeger staat afgebeeld met het uiterlijk van gedistingueerde dames van nu dan bekruipt me wel eens de hilariteit. Is het omdat ikzelf een beetje ouder geworden ben dat ik nu op die fotootjes alleen "dikke konten" zie ? Mijn tantes van toen hadden een achterwerk dat als dienblad voor ettelijke bierglazen zou kunnen dienen, als dan deze van nu zo'n Twiggy-lijntje hebben waar nog geen cigaret op recht blijft staan, vraag ik me toch af wat men tracht wijs te maken in tijdschrijften en dagbladen allerhande over de steeds zwaarlijviger wordende jeugd van nu. Zouden die, binnen ettelijke jaren, terug datzelfde achterwerk krijgen als wat voor vijftig jaar op de pelicule werd vastgelegd ?

Brief aan mijn psychiater

Hierbij wil ik u graag mijn uiterst verwarrende toestand uiteenzetten.

Mijn vader en ik woonden samen en we bezaten een radio en een T.V. Hij was weduwnaar en ik ongehuwd. Beneden ons woonden een weduwe en haar dochter, beiden schoon van uiterlijk en zonder radio of T.V. Ze kwamen geregeld bij ons op bezoek en ik werd verliefd op de weduwe en ben uiteindelijk met haar getrouwd.
Mijn vader en de dochter van mijn vrouw werden niet veel later ook verliefd op elkaar en als gevolg daarvan trouwde mijn vader met de dochter van mijn vrouw. Toen begon de ellende:
Daar mijn vader de dochter van mijn vrouw trouwde, dus ook mijn dochter, is mijn dochter nu mijn moeder. Ik ben echter tegelijkertijd haar vader, omdat ik met haar moeder getrouwd ben. Verder werd mijn vader ook de schoonzoon van mijn vrouw en ik dus zijn schoonvader, aangezien ik met de moeder van zijn vrouw getrouwd ben. Mijn vrouw kreeg inmiddels een zoon. Dat is ook mijn zoon, maar tevens de broer van mijn schoondochter, omdat zij een dochter van mijn vrouw is. Hij is dus ook de zwager van mijn vader en mij. Ik ben dus de neef van mijn zoon. Dus ook de neef van mijn schoondochter, omdat zij een zuster van mijn zoon is. Dus mijn schoonmoeder is ook mijn tante.
De jonge vrouw van mijn vader werd moeder en haar zoon werd dus mijn broer. Mijn zoon is oom van mijn kleinkind, omdat hij de broer van mijn dochter is. Mijn vrouw is zijn grootmoeder, want zij is het kind van haar dochter. Ik ben dus zijn grootvader. Aangezien de grootvader van mijn broer ook de mijne is, ben ik zo dus mijn eigen grootvader!

Kunt u nu begrijpen waarom ik in de war ben ?

Is het niet prachtig? Al die senioren die hun kleinkinderen kunnen leren hoe ze met een computer moeten omgaan. Nog niet zovele jaren geleden zou men mij voor gek hebben verklaard, wanneer ik zou hebben durven beweren dat: het seniorendom, vér van pc-dom zou zijn in de toekomst; dat, duizenden zestigplussers én ouder, met of zonder speciale opleiding, met de computer zouden kunnen werken. Dat wanneer men de zovele bestaande forums leest, men er direct kan uithalen wie op de school nog bestraft werd voor een schrijffout. Niet dat dit laatste van zo een groot belang is. "Ikzelf, durf er af en toe ook al eens "een lap op geven!" Maar toch, de meeste senioren kunnen zich op het virtuele papier op een behoorlijke - en niet zelden- op een hoogstaande manier uitdrukken.

Dat senioren nogal dikwijls met goede oplossingen voor de dag komen, waar, bijvoorbeeld, politiekers een puntje kunnen aan zuigen, is ook al geen geheim. Spijtig genoeg, wordt daar alleen maar rekening mee gehouden, wanneer zij kunnen dienen als kiesvee. Doch ik meen, dat de tijden aan het veranderen zijn. Stilaan ontdekken de jonge- én oudere- politieke geweldenaars, de impact van een forum.

Zeker tijdens een verkiezingsperiode, komt men ze regelmatig tegen, "de verdwaalde stemmenbedelaars". Een lange periode blijven ze echter niet op het net. Ze krijgen niet zelden vragen voorgeschoteld waar zij, zonder zelf aan gezichtsverlies te lijden, geen antwoord op kunnen geven! De levenservaring van die oudere generatie, weet je wel?

Hoeveel antwoorden hebben wij, op een forum zoals dit, al gekregen en dit, zonder eerst de vraag te hebben moeten stellen? De ervaring, de wijsheid, de kennis van zovelen, samengebundeld op één klikafstand van elkaar. Dit is een rijkdom, die wij met zijn allen moeten blijven koesteren.

Is dit een epos aan alle "seniorennetters"? Waarom niet? Ik doe in elk geval mijn hoed af (of mijn klak voor sommigen), voor al diegenen die het goed menen met dit forum.