"IN DE OCHTENDSCHEMERING MET JOHANAMARIA"

Hier had ik zo graag de mooie KROKUS van Ria bijgezet,
maar ja zo bedreven ben ik nog niet in computerwerk!!

Toch is dit gedicht op zichzelf een kunstwerk en ....
in verbeelding zien wij ze wel!

IK HEB DE HELE WINTER NIET GEWETEN.

Ik heb de hele winter niet geweten
dat er van U,
diep in dit dode woud,
ergens wat goud
bedolven lag.

Met lege hand en hart
en tot geen offerande klaar
trad ik in't bos en vond
Uw eerste ktokus in de zon!
Hij stond zo schitterend
op het donkergroene mos,
zo enig licht
tussen 't koude naakte hout,
en iets
wat ik de ganse winter was vergeten
ging weer aan 't smeulen
met een teedre gloed.

Zo stond ik lang
gelukkig en verenigd
met die kleine krokus in de zon,
en wist opeens
hoe diep de kleinste dingen leven
en zei heel simpel:
God hoe mooi!

Ik vind dit wondermooi en na een periode van droogte
dorheid en niet weten, is dit gedicht als een parel die men vindt
en ons kan helpen opnieuw te leven!
Zo was het voor mij op 26 maart 2003

Johana-Maria

Verontschuldiging ,
ik ben de naam van de dichter van
"IK HEB DE HELE WINTER NIET GEWETEN.
vergeten te vernoemen.
Het is van PAUL VERBRUGGEN uit de bundel:
"De winter laat niet los.

Het spijt me dat ik dat vergeten was,
j -maria

OP WEG....

Geef me niets dan een heel warm hart
en grote trouwe handen.
Geen staf en geen reiszak , geen tweede pij.
alleen maar dat hart en die handen.

Dat hart komt vanzelf in mijn ogen wel te staan,
om 't leed van de mensen te vinden.
die armen omarmen wel andere
van armen en onbeminden.

Maar geef me alleen Heer nog iemand mee
met ook dat hart en die handen,
die op mijn handen dat hart soms legt
en over mijn hart die handen.

R. Godderis

Op weg maar niet alleen,
dat wens ik iedereen!

johanamaria

Hier is ze dan lieve Johana-Maria, om jou te bedanken voor het mooie gedicht.



Het is goed om hier bij jou te vertoeven - opnieuw bruisend van levensvreugde

Ook voor jou een mooi gedicht van Ine Verhoeven

OUD

Zij liep daar met een glimlach
De tuin was groen noch grauw
Ik keek en zag haar ziel in blauw
oplichten doorheen eindigheid

Haar broze beentjes trilden
èven als de vlindervleugel die
fladderend het leven wil beheersen
en door wil gaan, door wil gaan

Langs de rododendronstruik
verdween zij in stokoude tederheid,
fluisteren dat de krokussen zo
wonderlijk bloeien in de sneeuw

Ine Verhoeven - met dank

Appelbloesems



Lieve Johana-Maria,

'k Vond het zo spijtig dat je niet in Maasmechelen was !
Je had er zeker van genoten want het was gezellig en
echt mooi !

Misschien een volgende keer, Johana-maria ?

Een lieve lentegroet van Alter en B srankje

Johana-Maria schreef:OP WEG....

Maar geef me alleen Heer nog iemand mee
met ook dat hart en die handen,
die op mijn handen dat hart soms legt
en over mijn hart die handen.

R. Godderis

Lieve lieve ria!!!

In en met jou is dit gebed verhoord!

Jij bent dank zij dit forum in m'n leven gekomen en bent
zó die "iemand " geworden!
"Maar geef Heer nog iemand mee..."

Misschien besef je het zelf niet ,
maar jij bent zo enorm goed Ria!!!!
Bev Jij schonk me die allermooiste KROKUS ,
schitterend in de zon, op mijn Topic!!!
Ik kan niet zeggen of schrijven hoe blij jij
me hebt gemaakt Ria!
Ik kan alleen maar zeggen dat die voor mij het allemooiste
is dat tot hiertoe op deze topic verscheen!!
DANK Ria!!
Ook voor dat gedicht van Ine Verhoeven,
wat mooi en delikaat! Ik herlees het telkens weer!
Dank en nog eens dank!


Ria zo'n dorre periode is een stukje woestijn!
Dat moet ieder van ons wel eens gaan!
Het is een tijd van bezinning en innerlijke verrijking Ria!
Neem het gewoon met open hart en handen aan en...
DAN VIND JE WEL WEER ,OP EEN DAG DAT JE HET NIET
VERMOED DIE SCHITTERENDE KROKUS IN DE ZON
IN HET DORRE, KALE BOS!

Dat wens ik je van ganser harte
johanamaria

Liefste Bosrankje!

Zulk een mooie appelbloesem!
Zó mooi!
Lente , nieuw leven,
jij houdt er van lijkt me!

Dank daarvoor en ook dat je aan me dacht in Maas-M.
Zeer zeker was het goed en gezellig , daar twijfel ik
niet aan Bosrankje.
Ik volg bij jure - die ons in spanning houdt - het
gebeuren!

Nogmaals dank,
groetjes aan Alter en
aan jou heel speciaal!

johanamaria

Wat een heerlijk 'dichtgebed'. Schitterend verwoord en voelbaar overgebracht.
En de laatste stroffe, ... chapeau.
Liefs en knuf, sunset


Uit de serie: Ontwaken

liefdevol

en op de rand van slaap
stroop ik voorzichtig jou
het droomkleed van je lijf
bedek je met mijn adem
tot jouw vingers wind zaaien
op mijn huid
en het aanbrekende licht
de nacht in storm
uit haar hengsels breekt.
**********
sunset
**********

Sunset ,
jij bracht een bezoekje in de Ochtendschemering.
Welkom en dankjewel!

Je koos een passend vers:
"............
En het aanbrekende licht
de nacht in storm
uit haar hengsels breek."

Daarom is de Ochtendschemering me dierbaar
voor de geboorte van het licht en een nieuwe dag!
De nacht wijkt.
De nacht breekt.

Nogmaals dank en altijd welkom!
johana-maria

Lief Kruimeltje,
jij bracht weer een bezoekje in de "Ochtendschemering"
daar ben ik zeer blij om en ik dank je bijzonder voor je lieve ,
aanmoedigende boodschap.

Soms lukt het van iets te schrijven, niet altijd.

Maar een lief woordeke van jou doet wonderen, Kruimeltje!

Dankbaar met heel veel liefs
johanamaria

golf - smeker

als was het windstil
zweeft de golf
en breekt in schuim
het zacht gemurmel
achter ’t duin klinkt
zacht als zwoele lach
door het gefluister

ik hoor de stem van zee
in mij en ‘k luister
naar de uren van de dag
waar jij gestrand, beschut
in nachten sterren telt
en hoopvol wacht
tot ik jou liefdevol jut.
**********
sunset 30-03-2007
**********

hartelijk dank ,
Lieve vrienden:
sunset en uvi!

Dank voor jullie bijzonder mooi cadeautje!!!!
Een gedicht!!!!
kan het beter en mooier?!
Daarom een bijzonder GROTE DANK!
Later meer , het is al laat.

Goede nacht, slaap lekker!!
johanamaria

VEUX-TU M'APPRIVOISER?"

Iepje,
het dromenkind,
keek naar de sterren.
Zo hoog,
zo schitterend in de donkere hemel.

Zij dacht aan de Roos van de Kleine Prins,
die daarboven ergens bloeide....
Zij dacht aan het verhaal van
de Kleine Prins en de vos.
Het verhaal, het grote geheim,
van de vriendschap,
van beminnen en bemind worden.

"Veux-tu m'apprivoiser?"
Zou zij dat ooit iemand durven vragen?
Zou iemand dat ook aanvaarden?

Zij dacht aan de jonge dichter.
Hij vertelde haar zoveel verhalen en
noemde haar "Mijn Iepje".
Maar Iepje zweeg en...wachtte....

Zo graag wou zij hem vragen:
"Veux-tu m'apprivoiser?"
Maar ze hield het diep en stil
in haar hart verborgen.
Terug getrokken in zichzelf,
Iepje, het dromenkind,
'n vreemd meisje,
met maar één verlangen:
"Veux-tu m'apprivoiser?"

Johana-maria
Zomer 1958