De grote reis, wat er echt gebeurde...

Hoe Leonardo dacht dat een auto er zou uitzien, voor hij onze jeep onder ogen kreeg...

Kasteel van Amboise, laatste verblijfplaats van de Leo

De dag nadien trekt het hele gezelschap terug naar het kasteel van Amboise. Wij leren verder paardrijden, en Frans I krijgt van WanTang zijn eerste autorijles. Franske blijkt verbazend snel bij te leren, naar alle waarschijnlijkheid zal hij eerder kunnen autorijden dan wij te paard.
"Wij maken nog eventjes een toertje in het rond hoor" roept WanTang "dan is Franske er zeker mee weg!"
Zandmannetje herneemt het gesprek van de dag tevoren.
"Telloorlekker, jij kent de geschiedenis toch maar slecht hoor! Weet je niet dat zijn schildering van het laatste avondmaal een muurfresco is, meer dan 4m. hoog en meer dan 8m. breed, op een muur van de kerk "Santa Maria del Grazie" in Milaan? Ik herinner mij nog dat de restauratie pas in 1999 voltooid was, nadat ze er 20 jaar mee bezig zijn geweest. En Leonardo was trouwens niet de eerste met een afbeelding van het laatste avondmaal. Anno 1311 heeft een zekere Duccio…"
"Jaja 't is al goed" onderbreekt TLL het zandmannetje "gij moet uw geleerdheid hier niet komen spuien, g'hebt het zelf maar op internet gelezen!" en geeft zijn paard de sporen.
Zandmannetje, in zijn eer gekrenkt, mompelt iets van Judas, zoals op het schilderij.
TLL geeft zijn paard de sporen, maar is glad vergeten dat hij niet kan paardrijden, wat tot het onvermijdelijke gevolg leidt dat Murphy toeslaat, en hij in een modderachtige gracht belandt. Wat dan weer tot de nodige hilariteit aanleiding geeft bij de rest van het gezelschap.
Zo mogelijk nog hartelijker dan de vorige dag worden wij door Leonardo ontvangen.
Kwezel en Brombeer hebben onder hun beidjes een ontwerp getekend van een koersfiets, dat ze hem nu overhandigen. Met blinkende oogjes neemt hij de schets in ontvangst. Begint dadelijk met de bestudering er van…
Terwijl horen wij met huilende motor onze Landrover naderen. Met piepende remmen stopt Franske vlak voor het bordes, waar wij allemaal bijeenstaan.
"Leonardo, zo ziet nu een automobiel er uit!"
Maar het is de oude baas wat veel ineens geworden. Zijn handen klauwen naar zijn borst, en met verkrampt gelaat zijgt hij op de grond ineen.
Kwezel buigt zich direct over hem, kijkt op "Jongens, dit ziet er niet goed uit. Volgens mij heeft hij een hartaanval gekregen…"


PS. 1517 was ook het jaar waarin Egypte veroverd werd door het Turkse rijk. Karel I, de zoon van Filips van Bourgondië en Johanna de waanzinnige van Portugal, word koning van Spanje.
En Leonardo da Vinci krijgt inderdaad een beroerte...
(Dit voor het opvoedkundige aspect, wie zegt dat dit hier kolder is?)

De koningen van Frankrijk worden door de geschiedenis wel eens de vadsige koningen genoemd. En het kan niet ontkend worden dat ook van ons zich een zekere vadsigheid meester maakt. De dagen verglijden tot weken, we zijn inmiddels allemaal goede ruiters geworden, dwz. dat we toch niet meer van ons paard afvallen als het in galop overgaat.
De toestand van Leonardo is stabiel gebleven, regelmatig brengen we de oude baas een bezoek.
Het luilekkerleventje begint zijn tol te eisen. Een zekere verveling, heimwee ook, begint zich van ons meester te maken.
Twee onder ons ontsnappen hier nog aan, WanTang en TLL.
WanTang beleeft plezier aan de opleiding van Frans I tot volwaardig chauffeur (moet eigenlijk autobestuurder zijn, een chauffeur is een stoker, zegt Franske ons).
"Kijk" zegt zij "ik heb hem zelfs de verkeersregels bijgebracht, nu gaat hij het in praktijk brengen"
Koning Frans rijdt met de jeep op het brede bospad, van een dwarspad komt aan zijn rechterkant een ruiter te paard (ja natuurlijk schrijf ik te paard, het kan ook per ezel) aangereden.
"Nu gaat hij stoppen en voorrang geven"
Maar het schaamrood stijgt WanTang naar de wangen, wanneer Franske gewoon de voorrangsregel aan zijn laars lapt, doorrijdt en terwijl zijn middelvinger opsteekt naar de ruiter, roepende "tête éventée, dément!"
"Proficiat WanTang, nu kan je hem niets meer leren, hij is geslaagd in zijn examen" zegt Kwezel sarcastisch.

TLL staat elke morgen fluitende op, en trekt na een stevig ontbijt van spek met eieren, met een kruik zwaar bier weggespoeld, gewapend met zijn boog en pijlen de bossen in.
Daar is geen patrijs, wilde eend of konijn veilig voor hem. Steevast komt hij met een stuk wild aan de gordel bevestigd terug te voorschijn, om dan stante pêde naar de keuken te verdwijnen. Hij staat reeds op een goed blaadje bij Mirabelle, de kokkin. Haar kookkunsten hebben wij reeds leren waarderen, in zoverre dat zich dit vertaalt in enkele kilotjes overgewicht bij de meesten van ons. Zeker nadat Ed haar geleerd heeft hoe ze fritten moet maken, toen was het hek helemaal van de dam. Echte schranspartijen, overgoten met de lekkerste Loire-wijnen…
Maar stilaan beginnen er wrijvingen op te treden in het gezelschap.
Dit treedt tot uiting wanneer op een dag TLL terugkeerd van zijn dagelijkse jachtpartij, met een reeënjong over de schouder. Ternauwernood kan hij enkele rake klappen van Kwezel ontwijken, en hij krijgt de stellige belofte dat een aanklacht bij GAIA zal volgen.
Het was duidelijk, er moest iets gedaan worden om de zinnen wat te verzetten.
Het voorstel van Zandman om een voetbalwedstrijd te organizeren tussen de hofhouding en de boeren uit het omliggende, kan niet doorgaan wegens technische redenen. Namelijk het ontbreken van een voetbal.
Een varkensblaas gevuld met zand als vervangmiddel, had er alleen maar voor gezorgd dat hij met verstuikte tenen rondliep.
Hermano kwam met een beter gedacht op de proppen. Hij hadt op een verkenningstocht door het kasteel enkele attributen aangetroffen die van pas konden komen.
"Laten we mimi-olympische spelen organizeren, daarvoor hebben we wel het nodige. Kijk, ik heb in een kerker zo'n ijzeren bol aan een ketting gevonden, die ze gevangenen aan de enkel doen. Dat is prima om te gebruiken voor hamerslingeren. En we kunnen speerwerpen, kogelstoten, schermen, zwemwedstrijd en roeien op de Loire…"
"Ja" valt geestdriftig Ed hem bij "en een steekspel houden met een lans met botte punt, we kunnen toch allemaal al goed paardrijden!"
"Waarom moet dat met een lans met botte punt?" vraagt Kwezel "ik wil best TLL te lijf gaan met een scherpe punt, die vuige moordenaar!"

Frans haalde de terreinwagen nog maar eens buiten en kwam aangevlogen om ons op te halen, maar Wan Tang had hem als enige leren rijden en zij heeft een eigenaardige opvatting over een terreinwagen, er is een terrein, zij heeft een wagen en vooruit met de geit, dus die man reed in dezelfde stijl, erop en erover. Gracht, welke gracht? Oh die kleine greppel waar we door gegaan zijn, dat was toch geen gracht, kijk dat hier is een gracht. We bonkten en schokten er door en aan de andere kant terug omhoog. In 1517 mocht dat misschien nog, maar nu zou hij zeker nooit zijn rijbewijs halen. “Niet erg”, zei hij, “ik pas gewoon het reglement aan volgens mijn rijstijl” en nu begrijp ik waarom ze in Frankrijk jarenlang zo raar deden in het verkeer.

Hij moest weten wat dat ronde ding daar lag te doen op het dashboard en dat eigenaardige kleine scherm met kleurtjes, wat was dat? Dat was natuurlijk een pocketPC, met bluetooth technologie voor draadloze verbinding, die was voorzien van een navigatiesysteem en “dat ronde ding” was een muis (vervelend dat het ook muis heet), maar dat is de GPS-ontvanger die de signalen van de satellieten opvangt en doorstuurt naar de PC. Het is al moeilijk genoeg om dat uit te leggen in 2004, maar hoe begin je aan zoiets in 1517? Wel Frans, het Global Positioning System (GPS) is een navigatiesysteem dat met satellieten werkt maar die zijn er nu nog niet. Het is ontwikkeld door het Amerikaanse Ministerie van Defensie (je weet wel, Columbus met zijn Nieuwe wereld?) en het maakt een positiebepaling mogelijk tot op 5 tot 10 meter. De plaatsbepaling is gebaseerd op meting van de tijd die een signaal onderweg is om vanaf een satelliet de ontvanger te bereiken en de satelliet zendt onder andere het tijdstip van uitzenden en informatie over zijn baan uit. Met de baangegevens kan bij de ontvanger de positie van de satelliet op het tijdstip van uitzenden worden bepaald en door de meting te verrichten met 4 satellieten (bij normale ontvangst zijn het er 8 of meer), kan een driedimensionale kruispeiling worden verricht zodat de GPS-ontvanger weet waar die zich bevindt (en ik dus ook, dank zij de wegenkaarten die gedigitaliseerd werden en in de PC opgeslagen).

Hij bekeek mij of ik sprak Chinees en ik werd opgezadeld met zijn beste wiskundigen en mocht heel de zaak nog eens uittekenen, ik hoop dat zij hem daarna de juiste uitleg hebben gegeven. Dom was hij echter niet, want ondertussen had hij mij ook alle mogelijkheden ontfutseld van mijn PC en ik had hem laten zien wat je daar zoal kunt mee doen, maar vooral de spelletjes interesseerden hem. Zo leerde ik hem met de blokken spelen (Blokken, zoals van Ben Crabbé of Tetris), maar dat spel is echt verslavend, dus veel zagen we Frans niet meer, behalve als de PC leeg was, dan sloot hij hem terug aan op de autobatterij en ging een toertje rijden tot het lichte weer groen was. Het probleem was dat nu alle staatszaken gewoon bleven liggen, misschien is het wel onze schuld dat die mannen de bijnaam “vadsige koningen” hebben gekregen.

Zandman en wij allemaal zijn al lichtjes verdikt van het lekkere eten, ja dag jan, de keuken van toen betekende nog niet veel, Escoffier is van veel later en de Franse keuken stamt tenslotte af van de Italiaanse, omdat prinses Catharina de Medici verschillende recepten meebracht naar Frankrijk toen ze halverwege de zestiende eeuw in het huwelijksbootje stapte met de hertog van Orléans. Daar moesten we nog een halve eeuw op wachten, en zoveel geduld had ik niet, dus ik maar de keuken in, gaan zien wat we met dat wild van TLL zoal konden aanvangen. Alle dagen gewoon gegrild, bah, daar zijn veel betere dingen mee te doen zoals een rollade van fazant, ree met een champignons-roomsaus (echte wilde boschampignons, everzwijn met een donkere jachtsaus (met een wildfond volledig ingekookt tot fond de glace), ree Stroganoff, ragout van ree en van everzwijn, stoofpotje van wild konijn in rode wijn, en dank zij hun ijskelders (ondergrondse gemetselde opslagplaatsen waar sneeuw en ijs van de winter werden bijeengeperst en opgeslagen) konden we zelfs echt roomijs maken. De anderen beseffen niet eens dat ik daar aan het werk ben, Mirabelle krijgt de eer, nu ja voor mij niet gelaten, zij weet wel beter.

Zo verliepen mijn dagen, zonder die eeuwige discussies tussen vooral ZMJ en TLL over de werken van Leonardo, tot ik in de kelders ronddwaalde en daar van die ijzeren bollen vond, uitermate geschikt voor hamerslingeren, en de rest lees je wel bij ZMj. Ik hoop dat ze TLL niet te veel aan het werk zetten, want hij is tenslotte een belangrijk persoon in de voedselketen en in het vervolg stuurt hij eerst een bediende vooruit die moet uitzoeken of de kust wel veilig is, zodat hij met zijn buit levend voorbij Kwezel geraakt.

Ik ben niet zo sadistisch als sommigen op dit net, die over lekker eten beginnen op zondagnamiddag, ik doe dat tenminste 's avonds als iedereen al gegeten heeft en het wordt een gewoonte: GPS en oorsprong van Franse keuken zijn weeral juist, voor kolder moet je tegenwoordig in "Politiek" of "Nieuws" zijn!

We hadden de mini-olympische spelen met onze vingers in de neus gewonnen, geen kunst natuurlijk tegen de verwijfde salonjonkers en een stelletje domme boeren. Hoewel bij deze laatsten er toch enige bij waren die onverwacht veel weerstand boden, bij het Grieks-Romeins worstelen.
Alles gewonnen behalve het schermen en het steekspel. Hermano was wel zo galant geweest om koning Frans hier te laten winnen, kwestie van de beste vrienden te blijven, en de populariteit van Franske nog wat aan te zwengelen.
En omdat wij het zaakje toch niet voor 100% betrouwden, Hermano liep immers te brullen
“winnen is belangrijker dan deelnemen, ik wil minstens 6 gouden medailles”,
had ik voor alle zekerheid zijn lans voor ¾ doorgezaagd, zodat die dadelijk afbrak toen hij Franske ermee raakte. En ik mezelf mocht prijzen voor mijn heldere inzicht.
Maar daarna begon de verveling toe te slaan. We moesten iets doen om ons bezig te houden.
“Zeg mannen, ik heb van Mirabelle gehoord dat de mensen hier zo verzot zijn op toneelspel, ‘comedia del arte’ noemen zij het. Zouden wij zo geen toneelstukje kunnen opvoeren?” stelt Ed voor.
“Ja, Slissen en Ceasar zeker” spot Brombeer.
“Het moet in ieder geval iets zijn om te lachen, Franske heeft zijn eigen hofnar maar andere mensen willen ook wel eens wat amusement” zegt Ed.
“OK dan, we spreken af om een kort toneelstukje te schrijven, ieder apart, en wat tot beste wordt uitgekozen gaan we repeteren en opvoeren voor de hele hofhouding”
Afgesproken

Jullie hadden natuurlijk reeds in de smiezen dat het hier nogal lang duurde voor er een vervolg kwam.
Dat had te maken met het overweldigende, overdonderende, onnavolgbare, allesomvattende megasucces dat het uitschrijven van een toneelscenario teweegbracht.
Eer al die inzendingen waren gelezen, gewikt, gewogen, beoordeeld op taalgebruik, spellingsfouten, inhoud, verhaaltrant en humorgehalte, dat was niet werken, dat was zwoegen om het beste scenario te selecteren.
En het is deze maal geen doorgestoken kaart, maar de inzending van zandmannetje werd door de jury als beste weerhouden.
Het verhaal in grote lijnen:
Het land van Franske (Frankrijk dus) wordt aangevallen door een vijand. Doorgaans is het een vijand die aanvalt, soms kan dat wel eens je eigen vrouw of man zijn, maar daar gaat het hier niet over.
Een flinke, pronte boerendochter (hey schuun wijveken?) neemt het opperbevel van het Franse leger op zich, maar wilt tevens van de gelegenheid gebruik maken om enige bekendheid te verwerven in de showbusiness.
Omdat ze niet het minste talent heeft om te zingen, dansen of acteren gaat ze echter af als een gieter, en ze wordt op de brandstapel gezet…
Aangezien Kwezeltje bedankte voor die rol, en we maar twee kandidates hadden, konden we geen risico meer lopen, en hebben WanTang voor een voldongen feit geplaatst.
Indien jullie hier geen postings meer zien verschijnen van haar, is dat spijtig genoeg te wijten aan het feit dat de laatste scène niet helemaal volgens plan is verlopen. Het is TE realistisch verlopen...
Gelukkig had het enkele dagen geregend, zodat er water genoeg in de vijver stond voor het kasteel.
En al bij al is het alleen de balzaal, die het ergste geleden heeft. Kan Franske weeral een aantal werklozen aan de arbeid zetten.
Overigens denk ik wel dat alleman genoten heeft van onze voorstelling, hoewel we geen applaus kregen, maar laten we eerlijk zijn, met een emmer water in je handen is het tamelijk moeilijk om te applaudiseren.
Ik krijg echter de indruk, dat de vriendschap met koning Franske ietwat bekoeld is. Waarschijnlijk te wijten aan het feit, dat ik een emmer water (en eerlijk, het water was inderdaad heel koud en heel slijkerig) per ongeluk over hem kieperde, en hij had juist zijn beste pakkie aan!
Maar als het zo zit, ga ik proberen die buitenaardsen een mailtje te sturen, zodat we terug naar het heden kunnen terugkeren...

De laatste foto van de betreurde WanTang in leven, tijdens Ed's performance van "Hey, schuun wijveken"
Slechts luttele minuten later zou ze, tijdens het zingen van "Non, je ne regrette rien" ons voorgoed verlaten, wegens een technische fout.
Veel te veel petroleum op dat droge hout van de brandstapel gekieperd!

Zing ik dan zo vals?

Nu had ik toch wel verkeerdelijk gelezen zeker: "ben ik dan zo vals?".

Peinzend keek ZMj naar het toestel in zijn hand. Het ding dat Kwezel uit de UFO had meegenomen, in de waan dat het onze GPS was. Omdat niemand er in geslaagd was het ding te openen, of er de werking van begreep, was het in de vergetelheid geraakt.
Omdat hij er ook de ballen van snapt, werpt hij het geërgerd en tamelijk onzacht op een laag salontafeltje.
En verstart meteen, want nu gebeurt er wel iets. Door de slag begint het voorwerp zacht te zoemen, en er komt aan de bovenkant een soort kegel te voorschijn, die een zwak licht uitstraalt. Allengs begint dit licht feller te worden, tot het de gehele kamer in een hel licht baadt. Nieuwsgierig neemt Zandmannetje het toestel terug op, maar nog steeds is er geen enkele bedieningsknop of iets dergelijks merkbaar. Zuchtend zet hij het voorwerp boven op een kast.Dat was het dan, een buitenaardse lamp...

In de UFO, die tegen interstellaire snelheid door de oneindige ruimte snelt op weg naar zijn thuisplaneet in het sterrenstelsel Orion, en in onze begrippen reeds op verscheidene lichtjaren van de aarde verwijderd, reageert de computer dadelijk op een alarmsignaal code 1, en voert automatisch een nieuwe koers in die hem naar het baken zal voeren. Kebi en Suol worden niet uit hun "deepsleep" gewekt in hun mahalitanks, terwijl hun ruimteschip voor de zoveelste maal koers zet naar de Aarde…

In ons groepje wordt hoe langer hoe meer de mogelijkheid onder ogen gezien dat we voorgoed vastzitten in de middeleeuwen. Wat het humeur er niet op verbetert, want sommigen onder ons beginnen de luxe te ontberen die ze gewoon waren. Er wordt allengs meer gemopperd en op mekaar gevit. Ook koning Frans I doet hierbij zijn duit in het zakje, sinds de verzekeringsmaatschappij heeft laten weten dat de schade aan de balzaal niet vergoed zal worden, en hij zelf voor de kosten gaat opdraaien. In het contract stond in een speciale clausule dat terechtstellingen op de brandstapel steeds in open lucht dienen te geschieden.
'Dat het in dit geval slechts een nepterechtstelling betrof, die spijtig genoeg uit de hand liep, veranderd niets aan de grond van de zaak'.
Met de grootste hoogachting, de zaakvoerder-manager van Mercator…
"Moet ik weeral aan de regering vragen om de belastingen te verhogen, en ik had voor dit jaar een belastingsvermindering aangekondigd" zucht Franske.
"Welke vergoeding krijgt een koning eigenlijk in jullie tijd?" vraagt hij na enig nadenken aan Kwezel.
"Ach Sire, dat ligt tamelijk ingewikkeld hoor. Ik weet dat hij heel veel uitgekeerd krijgt, en voor elke nakomeling wordt nog eens een rijkelijke dotatie betaald, hoe meer kinderen hoe meer geld op tafel"
"En moet dat steeds bij de wettelijke echtgenote zijn?"
"Als je er een vergoeding wilt voor opstrijken wel, voor die anderen krijgt ook in onze tijd de koning niets! En ik geloof dat hij er inderdaad enkele heeft rondlopen, maar die moeten zelf hun planneke trekken…"
Dat valt schijnbaar in geen goede aarde bij Franske.
"Straks weigert de assurantiemaatschappij mij nog als klant, die kokkin Mirabelle heeft verleden maand ook al brand gesticht in de keuken, door een vetpot te laten uitbranden. En 's avonds waren de frietjes niet te vreten!"
Franske gaat verder met mokken...

Ons hele gezelschap steekt mee een handje uit de mouwen, om de schade te herstellen die door de brand is veroorzaakt in de balzaal. Tijdens die herstellingswerken wordt pas duidelijk hoe groot de schade is.
Kostbare wandtapijten zijn in de brand gebleven, het meeste meubilair is verbrand of zwartgeblakerd.
Alleen TLL heeft zich aan de werkzaamheden onttrokken, en zich uit de voeten gemaakt met zijn boog en pijlen, als excuus aanvoerende dat hij voor de voedselvoorziening moet zorgen.
Het is dezelfde TLL die enkele tijd later in opperste paniek de toegangspoort komt binnengestormd, schreeuwende
" Kom mannen, kom kijken, ongelofelijk, een vliegende schotel!!!"
Wij laten vallen wat vallen wilt en stormen buiten, daarbij TLL opzij duwend, zodat hij over zijn boog struikelt en tamelijk onbeholpen tegen de vloer smakt, wat hem een luide vloek ontlokt.
Hij heeft geen hallucinatie gehad, langzaam en zonder enig gerucht te maken nadert een reusachtig ruimteschip.
Op een 200-tal meter van het kasteel verwijderd, blijft het onbeweeglijk in de lucht hangen, vijftig meter boven de grond.
Binnen de kortste tijd is het hele plein voor het kasteel gevuld met mensen, die met ingehouden adem en het hoofd in de nek naar boven staan te turen. Buiten een zachte zoemtoon die het tuig voortbrengt, gebeurt er echter niets. Zo gaat een vol uur voorbij zonder dat er enige verandering optreedt, tot ZMJ plots een idee krijgt.
Hij loopt het kasteel binnen, en haalt de buitenaardse zaklamp die boven op een kast geplaatst was als verlichtingsmiddel. Hij snelt ermee in de richting van de UFO, en wanneer hij op een dertigtal meter van het tuig verwijderd is treedt er wel een verandering op!
Een reusachtig diafragma opent zich aan de onderkant, en een felle lichtstraal tekent een volmaakt ronde cirkel op de grond. Zandmannetje aarzelt, zijn hart bonst in zijn keel. Dan trekt hij zijn vest uit, en met een brede armzwaai werpt hij ze in de lichtcirkel. Zo snel als de vest in de cirkel komt, zo snel is ze ook verdwenen.
Nu snelt ZMj op zijn vrienden af " Kom jongens, we gaan terug naar huis. Maak jullie klaar!"
" Om de dooie donder niet, dat had jij gedacht! Voor geen geld van de wereld ga ik in dat licht" Brombeer vertolkt de mening van alle anderen.
" Luister nu eens, jullie hebben mij nooit willen geloven, maar op deze manier zijn wij hier gekomen hoor, en dat zal ook de enige manier zijn om hier weg te geraken, als je nog ooit thuis wilt komen. Komaan pak uw spullen bijeen en maak voort, als die schotel vertrekt zitten wij hier vast voor de rest van onze dagen,,
Nu is er enige aarzeling in ons groepje, maar Zandmannetje wacht niet langer. Hij stormt naar de stallen, waar de terreinwagen geparkeerd staat, start deze en rijdt naar de schotel. Vlak voor de lichtcirkel stopt hij, stapt uit en gebaart om hulp naar Hermano en Ed.
"Als ik in de cirkel rijd, word ik ook in de schotel gezogen, we duwen de jeep in het licht"
Tot opperste verbazing van alle toeschouwers, verdwijnt ook de auto plotseling na deze handeling.
"Laten we ook de ballon en de mand halen" Op dezelfde wijze worden ook deze voorwerpen onzichtbaar.
"Jongens luister nu eens, voor de laatste maal, met dat ruimtetuig zijn wij hier gekomen, maar de buitenaardsen hebben jullie geheugen gewist, daarom weet je er niets meer van! Waarom dat bij mij niet het geval was, weet ik ook niet.Laat ons nu vertrekken, geloof mij nu eens voor éénmaal!"
Zijn overredingskracht schijnt het te halen van de schrik voor het onbekende, en schoorvoetend begeven ze zich naar de schotel.
Zandman begeeft zich naar koning Frans I om afscheid te nemen.
"Franske, we zullen nooit vergeten op welke manier wij hier onthaald zijn, maar dit is de enige manier voor ons om ooit nog thuis te komen, terug naar onze eigen tijd. We zullen proberen om een beetje goed te maken wat wij hier aangericht hebben"
ZMj wenkt Brombeer, die met een pak ander de arm bij de anderen gereed staat om de lichtcirkel binnen te treden. "Kom Brombeer, wat zou jij met de Mona Lisa kunnen uitrichten thuis, dat kan je toch nooit verantwoorden, dat kan toch niet! Het originele schilderij hangt in het Louvre, jij zou de geschiedenis in de war schoppen als er plotseling twee zouden blijken te bestaan!"
Mokkend geeft Brombeer toe, hij ziet een ongelooflijke rijkdom aan zijn neus voorbijgaan.
"Franske, nu moet je eens aandachtig luisteren. Ik geef jou dat schilderijtje van Leonardo. Je zult het moeilijk kunnen geloven, maar binnen enkele honderden jaren is dit het beroemdste schilderij ter wereld. Van de prijs die het dan waard is, kan je minstens tien kastelen kopen zoals dat van jou hier! Draag er dus goed zorg voor, en nogmaals bedankt voor alles wat jij voor ons gedaan hebt " klopt daarbij de koning hartelijk op de schouder.
De ogen van Franske worden vochtig, als een voor een ons hele gezelschap afscheid van hem komt nemen.
Waarbij TLL zelfs zijn boog en pijlen aan hem overhandigd als afscheidsgeschenk, dit tot onze grote verrassing, want buiten zijn varken is dit zowat zijn enige bezit…
Met Kwezel staat de Sire nog een hele tijd te smoezen, maar ze spreken te stil om iets van het gesprokene op te vangen.
Met bonzend hart, trillend van de zenuwen begeven we ons hierna naar het ruimtetuig en stappen allemaal tegelijk de lichtcirkel in…

Zandmannetje, hoe hou je het vol? Prachtig man!

|#§µ*~=:^ç| (Dat is Deraans voor "Potvernondepitjes".)
Suol is duidelijk ontstemd, als hij/zij voor het holoscherm staande, bemerkt dat ze eens te meer koers zetten naar de aarde. "De hoeveelste maal is dit nu reeds, dat we dat rotplaneetje aandoen?"
Kebi en Suol staan voor het scherm nadat zij uit de mahalitanks geklauterd zijn, de computer had hen gewekt bij de nadering van het aardse zonnestelsel, en de reden bekendgemaakt.
"Hoe zijn die aardbewoners in het bezit van een alarmzender gekomen? En wat is er nu weer aan de hand?"

Wij stappen in de lichtcirkel en zonder merkbare overgang staan we opnieuw binnen de UFO.
Langs telepathische weg komt bij ons allen duidelijk de boodschap "Wat is er nu weer, verduivelde lastposten?"
De beide krokodillekoppen staan zij aan zij ons op te wachten.
"Heu sorry hoor Suol, maar er is schijnbaar iets goed misgelopen. Jullie hebben ons wel terug op onze planeet gezet, maar in een verkeerde tijd. We hadden graag in onze eigen tijd afgeleverd geworden!"
Kebi checkt de computer, en ziet tot haar/zijn ontsteltenis dat inderdaad de juiste tijd niet is opgegeven.
Zandman die is meegegaan ziet tot zijn grote verbazing dat de Deranen behalve door de ruimte, ook door de tijd kunnen reizen.
Suol geeft een beetje uitleg. "Het is niet alleen door met lichtsnelheid te reizen dat we ons verplaatsen in de tijd. Kijk eens op dat totaalbeeld. Zoals je ziet ligt jullie zonnestelsel helemaal aan de buitenste rand van de melkweg.
En die hele melkweg ligt als het ware in een plat vlak! Om van de ene ster naar de andere te reizen zouden we dus in dat plat vlak moeten blijven. Als we nu een koers uitzetten die minimaal 30° afwijkt van dat vlak, komen we in de hyperruimte. Dan verplaatsen we ons sowieso door de tijd…"
ZMj "Dus als ik het goed begrijp, zouden jullie ons ook in de toekomst kunnen…"
"Vergeet het jong!" zegt Kwezel die naderbij is gekomen "Ik wil naar huis, niet naar de toekomst. Om te zien dat mijn kinderen grijsaards zijn geworden zeker, daar heb ik geen behoefte aan!"
"Zou het niet interessant zijn om te zien hoe de aarde er binnen 500 jaar uitziet?" doet ook Ed zijn duit in het zakje.
"IK WIL NAAR HUIS !" schreeuwt Kwezel
Maar helemaal overbodig eigenlijk, want de boodschap van Kebi komt duidelijk over
" Denken jullie dat wij een reisagentschap zijn of zo, dat ge uw wensen maar hoeft kenbaar te maken? Wees blij dat we jullie afzetten in je eigen tijd, wij willen eindelijk ook naar huis. En wie van jullie nemen we mee naar Deran…?"