al bij het lezen van je naam
zag ik iemand heel voornaam
groots en stil in een kasteel
enkel geluid der minnestreel
ik zie je met een puntige zijden hoed
een mooi kleed met glinster en gloed
je voelt je licht je bent zeer verliefd
afspraak in een bos waar je hem ziet
geholpen door kamermeisje en personeel
wordt je ongezien teruggebracht naar t prieel
je vraagt de minnestreel naar zijn moiste lied
je droomt, niemand die het ziet, je geniet
en op een dag eist Johana Maria haar rechten
ze wil genieten, vrij zijn geen soldaten die vechten
ze zendt een koerier naar het verdoken bos
en laat haar echte liefde overbrengen zowaar een blos
vanaf die dag neemt zij een wending in het leven
ze wil haar wil, haar passie en liefde beleven
ze oordeelt,wat slecht is wordt naar de kerker verwezen
de stilte wordt verbroken, dans ,muziek de rest vergeten
het kasteel wordt afgebroken en opnieuw gebouwd
niets meer blijft in de herinnering ,toekomst in opbouw
en zie die freule die daar zo dartel en gelukkig loopt
dat is johana Maria met haar echte liefde die daar loopt
Kom zei jij
kom hieruit,
dan kan je worden wie je bent.
Ik zat in een glazen bol.
Ik dacht:
ik zit hier goed ,
veilig,
warm,
ik zit hier goed,
waarom zou ik naar buiten komen?
En me dan laten vinden en
bloot stellen,
aan koude en warmte
aan blikken,
onbeschaamd , veroordelend
hard en meedogenloos.
Neen ik zit hier goed
warm,
met een goed beschermend masker
veilig.
Laat me met rust,
laat me zitten.
"Dan kan ik niet worden wie ik ben"
zeg jij.
Maar misschien wil ik
niet worden wie ik ben?!
Ik zit hier goed ,
in mijn glazen bol!
Johana - maria
maart 2003
Misschien zou ik het nu anders schrijven,
maar toch...
Sunset, in antwoord op jouw gedicht,
je laten vinden is niet zo eenvoudig hoor!
Liefs
johanamaria
Gedurende meer dan één uur, ben ik gaan wandelen op
je topic en ik voel mij nu zo goed ! Ontspannen, gelukkig,
vol Liefde (universele met een grote L) !!!
Ik had niet zo veel tijd de laatste weken en miste wel een
beetje onze "gesprekken" op Poëzie......
Ik kan mij vergissen maar ik denk dat het leven niet altijd
zo lief was voor jou en toch, ben je open voor de anderen,
helemaal niet verbitterd, altijd daar op de goede moment,
met de woorden die juist nodig zijn om te troosten met heel
veel zuiverheid en fijngevoeligheid !!!
En nu, met 't gedicht van Sjarel, zijn wij zelfs in een sprookje
terecht gekomen !.......
't Mag allemaal....... 'k vind het leuk.... het laat ons een beetje
dromen...... het moet niet altijd serieus zijn. Het laat ons toe
even zorgen, verdriet en pijn te vergeten........
Bedankt voor die mooie momenten aan iedereen die bij jou
op bezoek is geweest en vooral, aan jou, lieve Johana-maria
die het beste in ons wakker maakt !
Veel liefs van je "soulmate" ........
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Johana-Maria schreef:
Sunset ik wou je ook nog zeggen dat ik niet
gereageerd heb op je gedicht van je moeder
en op wat Visje zo ontroerend schreef,
gewoon omdat het te pijnlijk is,
het doet nog allemaal zo'n zeer.
Toch wil ik je zeggen voor mij is het één
van je mooiste gedichten...ik lees de pijn en het verdriet.
En...alles gaat niet voorbij,
misschien is de pijn wel de andere kant van de liefde?!
Lieve, lieve groeten
johanamaria
Dikwijls zegt zwijgen zoveel meer dan spreken lieve johanamaria.
Weet je, liefde, op weg naar liefde - die wij zo wanhopig zoeken soms en dat terwijl zoeken zo verkeerd is; liefde 'bezoekt' ons én niet omdat wij zoeken, neen omdat liefde leven is - bepaalt dikwijls ons voel.
Ik mag jou.
liefdeleven
hoe razen beelden langs
het raam van trein
die dendert op het spoor
recht evenwijdig aan het mijn
in ’t flitsen van wat vage plekken
lees ik verwonderd de gezichten
hoop jou daar weer ‘t ontdekken
spits impulsief mijn oren
als ik de lippen zie bewegen
alleen, jou kan ‘k nog steeds niet horen
spreek jij wel ooit eens over mij
als jouw gezicht gaat stralen
en warmte opbloeit in jouw hart
waar ik zo graag in mocht verdwalen
verdrinkend in de poelen van jouw ogen
liet ik je delen in mijn smart
mijn trein is oud en kolen roeten
waar het een fout is liefde te gaan zoeken
die j’ enkel slechts kan overvallen
en niet omdat je haar weer wilt ontmoeten.
**********
sunset 25-04-2007
**********
Liefs en mijn warme genegenheid, sunset
PS: En natuurlijk een hele zomerse dag gewenst. Wij heben de lente overgeslagen. Weermatig toch.
Dank om even bij mij langs te komen en
een spoor van je bezoek achter te laten.
Ik las je laatste commentaartje bij uvi.
Ik kan me daar ook helemaal in vinden; ik
ken op poëzieforum ook niemand van zien
of horen. En toch zijn er hier een paar heel
mooie, virtuele vriendschappen ontstaan
voor mij die ik koester en waardeer als
geen ander. Raar hé, maar waardevol.
Mooi rakend voelbaar verlangend jouw gedicht 'je naam'. Mag ik je tonend antwoorden?
ik heb nog steeds
als jij niet hier bent
heb ik nog steeds wat jij mij zei
en ook nog jouw gezicht
en van jouw lieve woorden
bewaar ik die het langst
die door jou stil gelegd
in simpelweg een klein gedicht
alle gesprekken die mij blijven
omdat het altijd nieuw
en voor mij ongekend
veel meer dan ’t voelen
van elk schrijven
waarmee ik jou
in liefde heb verwend
en ook de klank van stem
zo menselijk vrouw
en steeds direct, gericht
blijft onvergetelijk mij
maar meer nog jouw gezicht
zo levendig als aarde
en mij altijd dichtbij.
**********
sunset 27-04-2007
**********
Lancelot en Guenièvre
