De lente speelde door het stadsgeraas
en onverschillig woelden mensenbeelden,
plots zag ik jou in zonvlak van de straat,
ontroerd de vreugde wij verheelden.
De lente leende warm het schuchter woord,
de blijde groet naar de overzij wij zongen,
verblijd wij hebben hand in hand bekoord
een zomerlang ons juigend hart bedwongen.
Ik ben in al wat om mij henen staat
en open is en dacht dat ik niet was
tenzij stof slechts in de zonnestraat
het glinsteren van een regenplas.
Ik ben de liefde die geliefden dwingt
het delen van de aangesneden herinnering
het lied dat je zingt zonder mij in gedachte,
ik ben de bloem die bloeit in avondlicht
de klokkenzangen boven zomerland,
de vogel die jubelend de lucht inschicht
de warme berm die bloeit in wandelland,
ik ben het kind dat door het water plast
in diep geluk en plots bezinnend lacht,
ik ben de oude man die bukkend wast
zijn knobbelhanden en op jou wacht,
ik ben de stilte in een oude kerk
die vele eeuwen opgeborgen draagt
onder haar gewelf van vroom handenwerk
en die voortdurend aan het weten knaagt.
Weer lacht een kind in spiegel van uw bloed
en plots vloeit uw vlakte met bomen doorleefd
een beek stoeit bloemendans door uw dromen
dakrand vol vogels kroonzingt boven een stoet
en in u breken muren open aan het doorzicht
op de blauwe zee waar gij aan het strand
de schepen plant die door uw aderen zullen
varen om uit alle winden te vergaren.
Gij zendt uw handen in de tuin van ommelanden
de bloembladen te kleven aan de kelken,
het puin te ruimen en de nagelaten kranten,
de klokken te luiden en de dijken te versterken,
uw voeten op de steenwegen te toetsen
de ondergrondse lente aan de wortelen van
de jaren, de bladeren in potten te stoppen,
de plassen te poetsen en de maan op te klaren.
En menigvuldig verzamelt gij de dagen in
korven beramend hun nut vreugde en zorgen
om morgen een kind uw adem te laten en
glimlachend uw leven voor zijn blijzijn te geven.
Als je me hebt weggedacht zal het te laat zijn
om de tranen te storten en misschien vergeef
ik je nooit al zend ik mijn verdriet
in jouw denken, zo is een bittere vriend,
ik verf mijn grijze haren niet en mijn baard
laat ik staan, als je me ziet ga ik weg,
ik trek een lijkwade op waarachter ik huil,
je kunt me niet meer troosten,
ik ben een eenzaat geworden en heb
het gevecht om jou verloren,
het dwong me in het vergeten en drukte
mijn hoop in de aarde.