Gedichten van _Nele_ : het leven

Maaltijd houden,
van elkaar houden
gezellig samen zijn
het was weer fijn.
De gibberende nichtjes
met op hun gezichtjes
schalkse lachjes
grappige gagjes.
Ooms en tantjes
weten ook van wantjes
Klaterend klinken
de ogen blinken
Verhalen van weleer
iedereen wil de eer
aan het woord te zijn
het was geen gijn.
Het huisje was weer vol
over en weer gehol.
Daarna was het stilletjes,
gedaan met de gilletjes.
De oudjes waren bekaf
Namijmeren...'t was gewoon af!!

Te lang heb ik je topic gemist en ook het lezen van jouw gevoel.

onafwendbaar

een nieuwe dag breekt aan
onafwendbaar

geluidloos stil vervliegt de tijd

morgenlicht gepaard met nog jouw geur
dringt heel diep koel in mij
omvat en streelt mijn hart
benevelt mijn verstand en neemt bezit

draait cijfers van de klok
tot dagen die verdwijnen in de horizon

onafwendbaar en geluidloos-stil

een zachte greep omvat mijn zijn
en armen om me heen
ben ik gevangen weerloos
kan ik jou nooit ontkomen

stom mijn geschreeuw
verlangend door de ruimte, tijd
naar hete kussen op mijn huid
en uit een eenzaamheid bevrijd

ga jij met ‘t licht van dag
onafwendbaar

en kijkt niet om

stil, zonder traan noch lach.
**********
sunset 13-05-2007
**********

Wandel in licht en liefde en met mijn genegenheid,
sunset

Hoe mooi zijn je woorden,Sunset,hartverwarmend!
Dank je voor je gedicht!!

genegen

Nele

De rozenknop ontluikt
de zomer is nabij
de blaadjes ontvouwen
tot een prachtige bloem
geurend strekt ze zich
naar de hemel
met lichte en donkere tinten
de blaadjes rond het hart
als een boeket..

de rode roos,
symbool van de liefde
maar geen rozen
zonder doornen
bedwelmpt door haar geur
prikt ze onverhoeds
ze doet je schrikken
en je ontwaakt uit je roes!
Maar zonder rozen kan ik niet leven
ze geven kleur en geur
aan ons dagelijks leven

hier vind ik vrede

hoe rijk de dag die mij beschenkt
geurend de bloemen die hem kleuren
naar huis begeleidt mij stille bries
als goud in rood de zon zich drenkt
de groene akkers nimmer treuren

diep in het woud waar ‘k werkelijk leef
op ‘t zachte mos onder de bomen
een zweem van nevelfrisse kus
van liefde die het leven schreef
voor mij als wondermooie dromen

die mij beschermen als was ‘k een kind
dat danst in laatste zonnestralen
en ‘k weet dat ‘k mijn vrede vind
in schemering van avondland
heling voor zielekwalen.
**********
sunset 16-05-2007
**********

Liefs en een fijne woensdag, sunset

Steeds verrassend mooi je gedichten!Getuigen van je liefde voor de natuur!!Dank je Sunset!!Je bent een lichtje in de duisternis!!

De duisternis valt
het wordt nacht
Er is een klein lichtje
dat op je wacht
ver in 't verschiet
doet het donker te niet
brengt weer zonneschijn
dan wordt het weer fijn
We blijven hopen
geluk kan je niet kopen
de warmte van de mensen
wil ik je wensen!!

DE RODE GLOED
DAALT LANGZAAM NEER
MOOIER DAN VERMOED,
DAALT DE ZON OVER HET MEER

EEN RODE GLOED
SCHILDERT VERWOED
HET WATER ROOD
WOLKENFLARDEN
DRIJVEN VOORBIJ
HET SPEELT ONS PARTEN
DE DAG IS OOK VOORBIJ

Beste Nele,

Heel mooie gedichten en zo verschillend !

Maaltijd : een levendig en leuk familiale tafereel..
Een rode roos : zo mooi beschreven dat ik rozengeur kon ruiken....
Vergeten kan ik niet en lentekriebels : gewoon echte liefde......
Moederdag : eenvoudig geluk
Enz...enz...enz....
En de laatste : zonsondergang op het meer : adembenemend mooi

Ik lees je heel graag ! Doe zo voort

Veel liefs

Wel,wel,ho ho!!
Zoveel bloemetjes van jou
je laat me niet in de kou
ben er héél blij mee
je maakt me tevree!

Veel kusjes en nog een leuk week-end!!!

Nele

Zoals een geknakt riet
dat vergeet je niet
door hun ouders bemind
met veel tederheid en liefde
deden ze alles gezwind
iets dat hen niet griefde.

Maar het noodlot sloeg toe
boze mensen,hoe komen ze ertoe!
Dat frele leven
waar we zoveel om geven
pijn te doen
hun leven weg te nemen.
Hoe kan iemand zo slecht zijn
vanwaar komt het venijn
God,waarom laat je dat toe
zit het kwade in de mens zelf?
De kwelduivel,geldgewin
boven respecten het gezin
die lieve kinderen
zal het ooit minderen???

An,Eefje,Julie,Melissa,Nathalie
nu Annick,te veel om op te noemen
onnoemelijk leed
dat je nooit vergeet
Je moet verder met je leven,
hoe kan je vergeven
dat kan toch niet
als je zoveel verdriet ziet!!

Op de visvijver
waar vol ijver
de visjes zwemmen
dobberen de lotusbloemen
witte,roze,heerlijk mooi!
Je kan ze roemen
en geel hart als tooi,
voor het rimpelig water,
kleurrijk geklater
van bloemenweelde
die de natuur ons bedeelde!!

Pijn en verdriet
zijn verweven in ons dagelijks leven
het kan niet altijd wijn zijn
Kwaaltjes besluipen ons
we krijgen geen respons
waaraan verdiende ik dat?
En weet je wat
je kan het niet altijd helen
we zijn met velen
want het is de herfst van ons leven
het doet ons beven
wat wacht ons nog!!

Zelfs in de herfst van mijn, ons leven, dans ik levenslustig in de lente. En geniet.

lentelust

bloesemdagen vallen
rond en rijp
avondrood
in schoot
zonnevol
doorrollen uren
ogen

aardbeirood drupt
op de lippen
strekt de huid
beroert
strijkt glad
en put zich uit
omspoelt de mond

het vruchtgebijt
klinkt knakkend
in het oor
minuten rijgen
omspelen plagen
en verbijten zich
tot hijgend zwijgen
vrijen zich
de liefde door.
**********
sunset 23-05-2007
**********


Liefs en knuf, sunset

Je kan me bekoren
bij 't avond gloren
als de bloesem valt
op de vochtige grond
een lied welt
op mijn lippen
en alles trilt
van weemoed
de bloemen geuren
en treuren
de nacht in..

dank je sunset
voor je gedicht