Lieve vriendinnen en vrienden,
ik

van verlegenheid en ook een beetje uit dankbaarheid.
en ja,...ik kon niet wachten tot in het najaar,
alhoewel de meer dan 2000 km en 2 vluchten nog altijd in mijn knoken zitten.
Het voelt goed om weer thuis te zijn, de foto's zijn gerangschikt en de kindertjes,
overal verspreid kunnen ze bekijken.
Het huis en de tuin hadden we in goede handen achtergelaten,
alleen de was is wat groter dan gewoonlijk.
of er een verhaal komt, weet ik nog niet. Er broeit wel wat,
maar het is nog te vroeg. Eerst nog vele indrukken verwerken.
Gisteren en vandaag samen zo'n uur of 10 aan de pc,
is direkt te veel van het goede.
Ik wil wel verklappen dat we met 15 uit ons gezin SAMEN
in 3 mooie gites vertoefden en van daaruit deelnamen
aan een grote familie-réunie, met in totaal een 300 tal
deelnemers, uit Frankrijk, Nederland en België,
allemaal familie van elkaar.
Als je met een gezin van 9 kinderen naar de Pyreneën trekt,
in 1949, daar nog 3 bengels krijgt.
Als 10 ervan een kroost hebben en kleinkinderen.
Als de vader afkomstig is uit een groot Nederlands gezin
en de moeder uit een al even groot Vlaams gezin,
is het niet moeilijk om te verwachten dat je dan
na bijna 60 jaar met meer dan 100 bent.
Zo trekken de nichten en neven uit de lage landen,
eveneens met hun gezinnen naar deze mooie plek
in de Pyreneën Orientales.
2 Moedige dames, liggen mee aan het begin, Maria
( mijn lieve schoonmoeder ) en Lieske haar jongste zus.
Ook al woonden ze 1266 km van elkaar gescheiden,
zij bleven zeer hecht met elkaar verbonden.
De kinderen spreken nog allemaal "Lommels"
want daar kwamen ze vandaan.
De kleinkinderen zijn natuurlijk Françaisekens,
met dat typisch zuiders accent.
Ik heb al teveel verteld, STOP en tot later.
ria

een gesluierde dag, met zicht op de Canigou
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.