Beste poëzievrienden,
Ik dank jullie allen hartelijk voor jullie leuke reacties
En Raaike…echt waar, een mooie verrassing.
Er drukt iets op mijn hart.
Sinds kerstmis 2004 plaats ik hier gedichtjes, eerst op het topic “Mijn Gedichtjes" en toen dit overvol was op het topic “Op satijnen vleugels…” Ik schreef ongeveer 2.500 limericks en lanceerde enkele andere topics, o.a “Jeugdsentiment” en “Aftelrijmpjes”.
Altijd met heel veel plezier en ook tot het plezier van anderen, gezien de talloze positieve reacties. Op die enkele jaren heb ik hier een vriendenkring opgebouwd. Graag stond ik beginnende poëten met raad en daad bij, op vraag van hun.
Schrijvers kwamen en gingen, de normale gang van het leven. Met droefheid nam ik indertijd afscheid van Frido.
Anderen gingen zich meer wijden aan hun blog of gingen andere wegen. Elfje, Bomi, Sami, etc. Tijdens de voordrachten in Oostende, Brasschaat en Maasmechelen werd de vriendschapsband nog sterker aangehaald.
Vandaag, vrijdag 25 mei 2007, om 7h41 om precies te zijn, kreeg ik een privébericht dat me diep geraakt heeft.
Ik noem geen naam en reageer ook niet privé, want zo kom je in een straatje zonder einde terecht. Ik reageer hier op m’n eigen topic, éénmalig, want ik zie mijn topic als ’n tuintje waar ik mijn schrijfsels kwijt kan, ook als een uitlaatklep. Iedereen is er steeds welkom want ik wil mijn gedichtjes met vrienden delen. In positieve zin.
Beste …..
U schrijft:
“Het zal je wellicht niet verblijden, maar graag wilde ik nog eens contact.”
Nadat ik het ganse bericht gelezen had was ik er inderdaad niet blij mee. Nog eens contact?
Er was nooit privécontact.
“Ik vraag me af, Robbe, wat heb ik U misdaan, ik lig daar echt wakker van. Uw sarcasme in sommige verzen was tot diep in mij gedrongen en als je het blij kan maken, ze deden pijn…”
Is dit niet te gek voor woorden? Naar mijn weten heeft niemand me wat misdaan en misdoe ik ook niemand iets. Ik heb trouwens afstand bewaard van de negatieve wind, die soms door het poëzieforum waait. Omdat ik positief door het leven wil gaan.
Sarcasme??? Ik begrijp niet dat iemand mijn gedichten “sarcastisch” vindt.
Op het topic van Rapke schrijf ik wel eens kolder...een spel tussen voornoemde en mezelf...we zijn trouwens de beste vrienden.
Een schrijver schrijft niet zoals een lezer leest, las ik ergens van een wijze man.
“Ik zoek waarmee ik U zo kwetste, ik had geen goed gevoel kon je lezen in mijn reactie op (naam gedicht) dat ik zo mooi vond…die zachtheid en mooi gedicht om op andere plaatsen binnen uw topic of op een andere site uw messen boven te halen. Uw haat moet verschrikkelijk zijn…”
Te gek voor woorden. In mijn jeugdjaren zong ik mee met Armand: Blommenkinders, doe die stiletto’s eens weg, vergeet die bloederige taferelen…Armand de protestzanger. Ik ben nog steeds een man van de vrede. Het woord ‘haat’ staat niet in mijn woordenboek.
Begrijpe wie kan.
“Ik zag uw foto na een geslaagde voordracht, waar u 1000 maal anders was, een vitale mens, die iets kent, waarnaar wordt opgekeken, waar hij eer mee kan halen….”
Meneer (of mevrouw)
Ik heb u nooit ontmoet, hoe kan je over iemand oordelen, die je niet kent. Trouwens, ik ben maar een ‘amateurke’…en dat doet helemaal niets terzake. Iedere schrijver schrijft zoals hij gepend is, zoals de vogel.
“Ik kan de reden niet achterhalen… dat men iemand niet in een kring wil zien, kan ik inkomen, maar die haat…”
“etc…etc…”
Ongelooflijk droef voel ik me door zulke woorden.
Meer kan ik er niet van zeggen…
Het volgende pb van deze persoon, verwijder ik zonder lezen.
Het aangehaalde heb ik gekopieerd en bewaar ik ...als droef souvenir...
Vriendelijke groeten...
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...