uvi 'k wou in mijn laatste berichtje even iets veranderen
In de plaats van de zin:ik denk dat ik het begrijp
zou ik willen schrijven uvi dat je verhaal me zeer beroerd heeft en ontroerd
door z'n grote eerlijkheid
en ...ik weet niet wat het is uvi....
ja ik was er door aangegrepen.
En ja over dat Lieve Vrouwke , dat is eenvoudig zo
heel gemeend en
van ganser harte
uvi 'k wou in mijn laatste berichtje even iets veranderen
In de plaats van de zin:ik denk dat ik het begrijp
zou ik willen schrijven uvi dat je verhaal me zeer beroerd heeft en ontroerd
door z'n grote eerlijkheid
en ...ik weet niet wat het is uvi....
ja ik was er door aangegrepen.
En ja over dat Lieve Vrouwke , dat is eenvoudig zo
heel gemeend en
van ganser harte
Maria-Christina schreef:UVI, ik heb respect voor eenieders overtuiging, zolang die oprecht is
en ook getuigt van respect voor andersdenkenden.
Zolang zitten wij wel op elkaars golflengte denk ik.
Toch voel ik hier af en toe een zekere pijn,
neen, niet bij U,
maar wel bij mezelf,
omdat U, vrijwillig afstand doet
van wat het grootste goed is in mijn leven
(en gelukkig nog van vele andere mensen)
" God aanvaarden en verbonden proberen
te leven met Hem, en door Hem
met de medemensen op mijn weg."
Waarschijnlijk komt U niet op mijn topic,
toch zou ik U durven vragen
om deze keer eens een uitzondering te maken.
Ik wil niemand iets opdringen,
maar anderen verwoordden daar voor mij
wat ook het doel is van mijn bestaan.
(vooral in de 3 laatste teksten).
Ik wens U een weg die U gelukkig maakt,
mag ik eens een gebedje voor U doen?
Dank UVI, voor prachtige teksten van uw hand
die ik hier mocht vinden.
Maria-Christina
Beste Maria-Christina en Johanna-Maria,
Tja, met zo'n namen moet je wel dicht bij God leven.
Jullie weten dat ik een reiziger ben. Eentje met een vliegende zetel.
Partir sans sortir.
Ik woon dichter bij de aarde. En kijk naar de mensen
die er een hemel van (trachten te) maken.
Goed, sommigen hebben nooit God genoeg.
Anderen loopt Hij in de weg.
Laat mij een pleidooi 'pro Deo' houden.
Akkoord, Hij is de Grootste Schrijver.
Schreef eeuwen en boeken vol.
Staat al een eeuwigheid op de 'bestsellerslijsten'.
Maar soms verlangt een mens toch naar iets anders, niet?
Het moeten niet altijd klassiekers zijn.
En met Hem kunnen we toch niet concurreren.
De titel van onze site is 'Poëzie en proza'.
De lading onder deze vlag is bijgevolg gekend.
Mààr en daar zit het angeltje verborgen,
iedereen heeft zijn of haar eigen Muze. Juist denook.
En toch pleit ik ervoor om vooral voor 'de schriftuur van de mens' te gaan.
Onder deze vlag toch.
Misschien is er elders meer ruimte voor het 'gebied God'.
En zo'n titel als 'Tussen Hemel en aarde' is daar een prachtige verwijzing naar.
De kop van mijn site is een pak wereldser.
'Clair-obscur'. Komt uit de schilderkunst maar ook de film ...
En is een metafoor voor mijn leven.
De lichte doch ook de donkere kant.
Ik ben dan wel een 'god in het diepst van mijn gedachten'
maar vooral een mens van vlees en bloed.
En dus met de daarin opgestapelde zwakheden.
Sta me toe te stellen, lieve lezers,
dat ik kan begrijpen dat er nu en dan iemand al eens als een hommel
horzelig reageert op een te grote dosis god. Overdosis?
De ene geeft voorrang aan 'geloven', een ander aan 'weten'.
Zolang dat in respect voor elkaar gebeurt én in een gezond evenwicht,
is daar niets mis mee.
Volgens mijn bescheiden en persoonlijke mening.
Zelf zal je mij nooit mijn katholiek verleden zien aanvallen.
Ik ben het afgevallen, maar koester het als een waardevol kleinood.
Respect. Juist.
Langs alle mogelijke kanten.
Beste Johanna-Marie en Maria-Christina,
heb ik jullie nu gekwetst in inzicht of optie?
Neen, toch ... mag ik hopen.
Je hoeft niet akkoord te gaan met mijn visie.
Zolang we elkaars verschillen respecteren
levert dat geen problemen op ... niet?
Uvi
PS.
En nog meer sorry als ik jullie pijn zou hebben gedaan.
Cfr citaat hierboven.
Straks, zal zij de schelpjes brengen. Die zij gisteren voor mij opraapte.
Ik voel de toetsen van mijn pc onder m'n vingertoppen.
Zoals voeten ribbelingen op het strand.
Zal zij haar belofte waar maken?
Want die moet eerst de grenzen van het toeval over geraken.
De douane van het fatsoen verschalken.
Maar zij is een behendige smokkelaarster.
Ik kijk naar de horizon
over een zee van verlangen ...
De ochtend is nog vrolijk.
Hij schijnt zonnig over de straten.
Tafeltjes worden op terrasjes geplant.
Paraplu's wuiven als palmen.
Trouwlustigen staan in de file.
Voor de pui van het stadhuis.
Fotografen werken naarstig
aan de toekomst van het verleden.
En toch ... tranen m'n gedachten reeds.
Over zoveel waaghalzerij van het geluk.
Een kleine Marokaanse familie
met één autochtoon meisje.
Ze wringen zich op de foto.
Hoewel plaats genoeg.
Ze verdwalen in een eenzame camera.
Waar zijn de ouders van de bruid?
Voor het stadhuis pronkt een limousine.
Die mogen ze even lenen als decor.
Terwijl de volgende stoet majestatisch van de trappen daalt.
Een ceremoniemeester zorgt orchestraal voor een dure etiquette.
Zou dit een veilige(r) belegging van het geluk zijn?
Kikkers kunnen niet slapen.
Diep in mij
wordt een blauwe reiger wakker.
Een trage jager.
Een koene krijger
die in het duister aanvalt.
Decibels dempt.
Een groene dood bestelt.
Als straks het licht smelt
zal ik verdwalen
in de poel van de nacht.
Kwakers zullen mijn dromen bewaken.
Uvi
knap uvi , ik kan heel goed geloven dat in jou de blauwe reiger
ontwaakte bij die kikker- symfonie !! Ik kan ze zo horen !!
Dat is nu eentje , dat ik helemaal begrijp !! Liefs Fernanda
De eerste keer in mijn leven. En ik ben zesenzestig.
Moet ik nu beschaamd zijn?
Vanmorgen in één ruk.
Monsieur Ibrahim van Eric-Emmanuel Schmitt uitgelezen.
'Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran'.
Toegegeven het is slechts 94 pagina's dun. Of dik.
En op die laatste pagina is men het getal zelfs vergeten.
Net of de drukker ook zo onder de indruk was.
Of het gevoel gaf : en nu is het aan jou ...
Leven, beste lezers.
Want in het boek gaat een leven aan je voorbij.
Daarbuiten wacht het op jou.
Maar toch ... ik offer er graag wat écht leven voor op.
Schmitt had al mijn hart veroverd. Met 'Mijn leven met Mozart'.
Nu heeft Monsieur Ibrahim het zelfs gestolen.
Ik hoop dat ik het terug vind.
Al was het straks op straat ... waar het leven klopt ...
Hier nog n'n kornuit, die je graag leest, maar niet altijd iets achterlaat.
Mijn schrijfseltjes zouden hier immers wat uit den toon vallen.
Liefs Hilde m.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
