Stilte schrijf ik in m'n woorden.
Om er nadien naar te luisteren.
Dat schreef ik gisteren elders.
Luisteren naar stilte, kan dat?
Ik doe een poging,
maar het leven is lawaaierig vanmorgen.
Misschien kan een modern leven niet zonder.
Is geluid wel
de hartslag van de hedendaagse maatschappij.
Kijk, naar de oortjes van de jongeren.
Steeds gevuld met dopjes en schadelijke decibels.
Gisteren nog zei mijn zoon dat hij het gedreun
van een autostrade niet hinderlijk vond.
Integendeel, het gaf hem een monotoon vertrouwd gevoel.
Het klonk als een gebed van rust. Zoals hij dat formuleerde.
Ikzelf dank de wind als hij niet uit het zuiden komt.
Geen lawaai, geen hitte.
Stilte. Het gebed van de ziel.
Maar ook zonder geluid,
krijg ik het niet stil vandaag in mijn hersenen.
Woorden wedijveren luidruchtig
op de autostrade in mijn hoofd.
Ik verlang naar een 'woordenloze zondag'.
Uvi
