Zoals beloofd, wat poëzie.
Och ja, waarom zo weinig reactie van lezers van
'het evangelie volgens Pilatus'?
Ik weet het: in mijn omgeving is er niemand die het boek kent.
Ik neem daarom aan dat - op Johana-Maria na - hier ook niemand
is die het boek al gelezen heeft.
Ik zal, na herlezen, een promotietekstje in elkaar knuselen.
Dat krijg je dan eerstdaags. Wie weet is het boek dan niet
plots helemaal uitverkocht?
Ondertussen waren er wel weer 205 lezers - mezelf niet
meegerekend - waarvoor dank.
POEZIE dus.
1) een sonnet van J.C. Bloem (1887 - 1966)
Ik las vandaag dat hij een zeer gelukkige jeugd doorbracht,
als zoon van een burgemeester en dat zijn oeuvre beperkt is.
In een ander artikel spreekt men van twaalf stielen ,schulden
maken en die wanhopig proberen af te lossen.
Ik geloof de tweede invulling; temeer daar het gaat over een
392 Blz. bejubelde, onlangs gepublicerde biografie, terwijl er
recent ook een 272 Blz. tellend boek met de 'verzamelde
gedichten' van hem is uitgegeven. Dat is al geen beperkt
oeuvre meer.
De Dapperstraat
Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.
Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.
Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.
Dit heb ik bij mijzelven overdacht,
Verregend op een miezerigen morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.
Ik moet hierbij onwillekeurig denken aan een vroegere
huisbaas van mij. De al oudere man moest men niet spreken
over de mooie natuur. Hij ging nochtans zeer veel op reis,
doch ging alleen kijken naar daar waar de mens de natuur
had bewerkt - er op had ingespeeld.
Nog dit over J.C.Bloem. Ik schref hierboven ...van twaalf stielen ...
De volledige zin was: 'twaalf stielen en een prachtig ongeluk'.
Geen commentaar voor een goeie verstaander.
2) een sonnet van Jean Pierre Rawie (1949 - )
De man is in Nederland bejubeld en verguisd; dat laatste
vooral voor zijn exuberante levensstijl.
Het volgend gedicht spreekt voor zichzelf.
No second Troy
Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.
Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen het klandestiene
sonnetje van ons tweeën rest.
Zo'n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wond te wrijven.
Wat zijn dat toch voor waanideeën,
dat je, verdomd, in een gedicht
'de dingen van je af kunt schrijven'?
groeten in vriendschap - -denook - -
