Bosrankje, Muiske, Morgenstern en Herman, Raaike, Hilde en Give ... hartelijk dank voor jullie lieve berichtjes
Liefs xxx *BiBi*
Een halve eeuw ...

Tien jaar geleden stapte ik op tram vier
Ik zag er echt tegen op
en schreef een gedicht.
Het lijkt gisteren
maar inmiddels stapte ik over
op tram vijf.
Tien jaar ,
voorbij gevlogen.
Ik ben niet bang
van die “ vijftig “
Je bent maar zo oud
als je je voelt.
Ik verander ook niet van naam
“ Sara “ blijft Sara.
“ Je zit in de helft “
ook goed ,
dan heb ik nog vijftig jaar te gaan !
Het waren tien leerzame jaren
met “ up en downs “
Een ontdekkingsreis
waar ik veel over mezelf te weten kwam.
Ik werd nooit eerder
zo dikwijls met de dood geconfronteerd.
In de ogen kijken van een mens
die met de dood vecht ,
is een nachtmerrie.
Mensen die veel te vroeg sterven.
Mijn taak als moeder
werd gehalveerd.
Onze kleine meid groeide op
tot een mooie en zelfstandige vrouw.
Zij ging haar eigen weg
en verliet het ouderlijke huis.
Een grote stap voor haar ,
een stapje terug voor mij.
Maar liefde is ook loslaten.
Ik ben er trots op
" haar mamsi " te mogen zijn.
In de lege kinderkamer
kwam een computer te staan.
Internet werd een deel van mijn tijd …
van mijn leven.
Het duurde een hele tijd
tot ik ging begrijpen
hoe je met dit fenomeen
en virtuele vrienden
moest leren omgaan.
Een vriendschap werd me bijna noodlottig.
Ik ontdekte mijn passie voor poëzie
en ging eindelijk iets doen
met mijn andere passie : schrijven.
Vier poëzievoordrachten , binnen één jaar.
Een ervaring om nooit meer te vergeten.
Hierdoor ontstond dan weer een nieuwe vriendschap.
Steun , begrip en warmte kregen weer een positieve betekenis.
Plots begrijp je wat “ soulmate “ betekent …
door onze gesprekken
kon ik me eindelijk verzoenen
met mijn overleden vader.
Gezondheid is belangrijk.
Je kan klagen over een
“ zere rug “
Maar gelukkig zijn
dat kanker aan je voorbij ging.
Ik kom weer naar buiten ,
terug onder de mensen.
Ik werd lid van Okra
en na enkele maanden zat ik in het bestuur.
Al mijn tijd en werk voor deze organisatie
zijn op vrijwillige basis ,
maar als je “ het zonneke “
genoemd wordt , is dat de mooiste beloning.
Ja , ik ben vijftig …
en dan ?
Ik heb nog veel plannen ,
wil nog veel ontdekken!
Ik wil reizen, mensen ontmoeten …
lachen …
Ik besef hoe rijk ik ben.
Nee , niet door euro’s …
maar het gevoel te kennen
wat vriendschap betekent!
S. Ingrid
31 mei 2007
Een halve eeuw ...

Tien jaar geleden stapte ik op tram vier
Ik zag er echt tegen op
en schreef een gedicht.
Het lijkt gisteren
maar inmiddels stapte ik over
op tram vijf.
Tien jaar ,
voorbij gevlogen.
Ik ben niet bang
van die “ vijftig “
Je bent maar zo oud
als je je voelt.
Ik verander ook niet van naam
“ Sara “ blijft Sara.
“ Je zit in de helft “
ook goed ,
dan heb ik nog vijftig jaar te gaan !
Het waren tien leerzame jaren
met “ up en downs “
Een ontdekkingsreis
waar ik veel over mezelf te weten kwam.
Ik werd nooit eerder
zo dikwijls met de dood geconfronteerd.
In de ogen kijken van een mens
die met de dood vecht ,
is een nachtmerrie.
Mensen die veel te vroeg sterven.
Mijn taak als moeder
werd gehalveerd.
Onze kleine meid groeide op
tot een mooie en zelfstandige vrouw.
Zij ging haar eigen weg
en verliet het ouderlijke huis.
Een grote stap voor haar ,
een stapje terug voor mij.
Maar liefde is ook loslaten.
Ik ben er trots op
" haar mamsi " te mogen zijn.
In de lege kinderkamer
kwam een computer te staan.
Internet werd een deel van mijn tijd …
van mijn leven.
Het duurde een hele tijd
tot ik ging begrijpen
hoe je met dit fenomeen
en virtuele vrienden
moest leren omgaan.
Een vriendschap werd me bijna noodlottig.
Ik ontdekte mijn passie voor poëzie
en ging eindelijk iets doen
met mijn andere passie : schrijven.
Vier poëzievoordrachten , binnen één jaar.
Een ervaring om nooit meer te vergeten.
Hierdoor ontstond dan weer een nieuwe vriendschap.
Steun , begrip en warmte kregen weer een positieve betekenis.
Plots begrijp je wat “ soulmate “ betekent …
door onze gesprekken
kon ik me eindelijk verzoenen
met mijn overleden vader.
Gezondheid is belangrijk.
Je kan klagen over een
“ zere rug “
Maar gelukkig zijn
dat kanker aan je voorbij ging.
Ik kom weer naar buiten ,
terug onder de mensen.
Ik werd lid van Okra
en na enkele maanden zat ik in het bestuur.
Al mijn tijd en werk voor deze organisatie
zijn op vrijwillige basis ,
maar als je “ het zonneke “
genoemd wordt , is dat de mooiste beloning.
Ja , ik ben vijftig …
en dan ?
Ik heb nog veel plannen ,
wil nog veel ontdekken!
Ik wil reizen, mensen ontmoeten …
lachen …
Ik besef hoe rijk ik ben.
Nee , niet door euro’s …
maar het gevoel te kennen
wat vriendschap betekent!
S. Ingrid
31 mei 2007
Zoals één zonnestraal een bloem doet opengaan kan een vriendelijk woord een gezicht doen stralen.








