beste tobias,
Ik ben zeker niet ontmoedigd.
Deze rubriek wordt meer dan voldoende gelezen.
Men kan echter geen eigen bespreking van een
boek geven als men het zelf nog niet heeft gelezen.
Ik schrijf eerstdaags wel, zoals beloofd, een warme
aanbeveling voor het bewuste boek.
Nu eerst iets anders,
beste iedereen,
Op blz. 1 van deze topic, schreef ik op vr 1 dec 2006
om 11.52 en volgende, over Ilse.
Sommigen zullen haar misschien nog herinneren omwille
van haar trieste levensloop tot dan ...
Voor de anderen, ga gerust eens kijken op blz. 1.
Ondertussen is Ilse, die steeds een doorbijter is geweest
en gebleven, niet bij de pakken blijven zitten.
Ze heeft een nieuw dochtertje dat reeds schoolrijp
is, terwijl zij zelf ook in het onderwijs staat.
Omdat ze zoveel mooie dingen in haar opleiding meekreeg,
die ze oh zo weinig in onze verstarde onderwijsmethoden
kan waar maken, is ze nu volop bezig om een eigen school
op te richten en te starten.
Iedereen die iets van onderwijs en scholen kent vindt dit
een waanzinnig project. Ik heb haar zelf ook voorzichtig
laten verstaan dat de kans op slagen heel klein is.
Dit alles was wel al een tijdje geleden.
Een paar weken geleden kreeg ik van Ilse een wel speciale
uitnodiging. Een goede vriendin van haar overleden moeder,
die juist als haar moeder een vrij begenadigde schilderes
is, gaf een tentoonstelling met aangepaste vernissage.
De mevrouw in kwestie had Ilse gevraagd om voor de opening
van de tentoonstelling enkele gedichten te schrijven, geïnspireerd
op de doeken van de tentoonstelling.
Zoals steeds nam Ilse deze taak zeer ernstig. Zo had ze voor ieder
werk een gesprek met de kunstenares en schreef ze de gedichten
met op de achtergrond aangepaste muziek.
Ik was op de opening en genoot er intens van de schilderijen
en bijhorende poëzie.
Morgen schrijf ik hier enkele van de werkjes over.
Vandaag wil ik eindigen met het feit dat het schoolproject van Ilse
steeds vastere vormen aanneemt en ze enthousiast verder
bouwt.
groeten in vriendschap, tot morgen - -denook - -
Ik ben zeker niet ontmoedigd.
Deze rubriek wordt meer dan voldoende gelezen.
Men kan echter geen eigen bespreking van een
boek geven als men het zelf nog niet heeft gelezen.
Ik schrijf eerstdaags wel, zoals beloofd, een warme
aanbeveling voor het bewuste boek.
Nu eerst iets anders,
beste iedereen,
Op blz. 1 van deze topic, schreef ik op vr 1 dec 2006
om 11.52 en volgende, over Ilse.
Sommigen zullen haar misschien nog herinneren omwille
van haar trieste levensloop tot dan ...
Voor de anderen, ga gerust eens kijken op blz. 1.
Ondertussen is Ilse, die steeds een doorbijter is geweest
en gebleven, niet bij de pakken blijven zitten.
Ze heeft een nieuw dochtertje dat reeds schoolrijp
is, terwijl zij zelf ook in het onderwijs staat.
Omdat ze zoveel mooie dingen in haar opleiding meekreeg,
die ze oh zo weinig in onze verstarde onderwijsmethoden
kan waar maken, is ze nu volop bezig om een eigen school
op te richten en te starten.
Iedereen die iets van onderwijs en scholen kent vindt dit
een waanzinnig project. Ik heb haar zelf ook voorzichtig
laten verstaan dat de kans op slagen heel klein is.
Dit alles was wel al een tijdje geleden.
Een paar weken geleden kreeg ik van Ilse een wel speciale
uitnodiging. Een goede vriendin van haar overleden moeder,
die juist als haar moeder een vrij begenadigde schilderes
is, gaf een tentoonstelling met aangepaste vernissage.
De mevrouw in kwestie had Ilse gevraagd om voor de opening
van de tentoonstelling enkele gedichten te schrijven, geïnspireerd
op de doeken van de tentoonstelling.
Zoals steeds nam Ilse deze taak zeer ernstig. Zo had ze voor ieder
werk een gesprek met de kunstenares en schreef ze de gedichten
met op de achtergrond aangepaste muziek.
Ik was op de opening en genoot er intens van de schilderijen
en bijhorende poëzie.
Morgen schrijf ik hier enkele van de werkjes over.
Vandaag wil ik eindigen met het feit dat het schoolproject van Ilse
steeds vastere vormen aanneemt en ze enthousiast verder
bouwt.
groeten in vriendschap, tot morgen - -denook - -
)
)
