Hilarische feestdagen

Van nieuwe pas gesproken... heb ik toch een vraagje : Zou een lepra-lijder iedere dag een nieuwe moeten halen ?

Wél Yves... en denk je dat, als al die mensen het zouden overleefd hebben, en op onze aardkloot geen plaats meer zou zijn ? Al eens omgerekend hoeveel m2-oppervlakte de aarde heeft ? Ik vermoed dat er nog véél plaats zou overschieten vooraleer men dan meer dan driekwart naar de maan zou wensen...

Nu het op de tenen bijna kerstmis is, moet ik plots aan iets denken. Terwijl de mensen op het andere halfrond van hun langste dagen genieten, leven wij hier in de kortste dagen: dit zal wel altijd een teken zijn van eeuwig evenwicht. Daar liggen de mensen blijkbaar in volle zon te baden in hun zweet, hier kunnen we de stortregen niet gestopt krijgen, die valt op het ogenblik met bakken uit de hemel! Goddank is de riolering af, anders konden we met een kano naar buiten trekken om op straat te geraken.
De voorbije dagen heb ik gezien hoe in het schijnbaar diepste duister het licht ontstoken wordt: duizenden lampjes, het lijkt wel meer dan ooit, ieder huis vormt op zijn eigen een kleurrijke kerstboom! Mensen verheugen zich op het komende kerstfeest, op de gezelligheid, op het samenzijn, het kennen en gekend worden. En anderen, in dezelfde straten, zijn al dagenlang van slag, omdat ze met zo’n feest niet overweg kunnen, omdat er te veel verdriet is of pijn. Ik ken mensen die zich in deze dagen steeds meer op zichzelf terugtrekken. Dat ze zich afzonderen van de vreugde die bij anderen heerst omdat ze er geestelijk nog niet aan toe zijn om deel te nemen aan de kerstsfeer.
Ze zeggen altijd: nodig een ‘eenzame’ uit met die dagen, maar wil men wel uitgenodigd worden? Verleden jaar vroeg ik eens aan zo’n eenzame of er niemand was waar hij de kerstdagen kon doorbrengen, of hij geen relaties of vrienden of naaste familie had.
Hij schudde bedroefd z’n hoofd, ik hoefde m’n vraag zelfs niet af te maken. "Neen," zei hij, "het is eind december. Als ik buiten rondloop, zie ik overal de lichtjes voor de ramen en in de tuinen. De mensen hebben het gezellig met elkaar en dat willen ze zo houden. Die lichtjes zijn eigenlijk een soort van elektrisch prikkeldraad. Ze geven aan dat je daar niet achter mag komen, dat je even niet welkom bent. Neen, ik geloof niet dat ik dat zou durven ..."
Toen hij opkeek waren zijn ogen als een treurwilg bij Allerheiligen, en hij zag kennelijk iets van de ontsteltenis die ik op dat moment voelde. Hij zuchtte eens heel diep en sloeg de ogen weer nederig neer.
"Sorry," zei hij, "maar zo voel ik dat. Zo voel ik die lichtjes in december al járen ... "Sorry", zei hij nogmaals, "ik geloof écht dat het zo in elkaar zit, terwijl hij weer voorzichtig opkeek!"
Ik moest denken aan een ander voorval, op de vooravond van kerstdag, meer dan vijfendertig jaar geleden,
Het beeld heeft zich zo vastgezet dat het dezer dagen, met opnieuw al die lichtjes, weer naar boven kwam. We weten allemaal dat ze bij elkaar horen, blijdschap en verdriet, angst en woede, liefde en haat, hoop en wanhoop, geloof en ongeloof, maar als één de overhand krijgt, lijkt het ander vaak zo ver weg.
Overal in de wereld, in verschillende religies, worden lichtfeesten gevierd, feesten die meestal ook samenhangen met de zonnewende, met de overwinning van het licht op het duister. Ik hoorde onlangs een oud verhaal over de maaltijd die bij zo'n lichtfeest hoort, een verhaal waarvan ik wil hopen dat het ook is in te passen in onze westerse kerstgedachte. Waarom eten de mensen immer zoveel met feestdagen, of zijn het alleen nog vreetdagen? Gaan de mensen nog naar de Nachtmis gelijk we als kind vroeger deden, waar we ineengedoken van onze stoel zakte, als je tenminste nog een stoel had kunnen bemachtigen, waar je dan in slaap viel tot de Mis gedaan was. Ieder jaar heb ik het goede voornemen om naar de middernachtmis te gaan, maar altijd is er weer een uitvlucht om ‘niet’ te gaan. Wat zou ik graag nog eens die nachtliederen horen en tot tranenstoe bewogen met een brok in de keel meezingen. Op mijn agenda staat echter dat we een avondmaal hebben met het voltallige gezin, vier generaties bij elkaar. Op de achtergrond hoor je wel het engelenkoor zijn best doen maar het is niet hetzelfde als aanwezig zijn in de middernachtmis.

De middernachtmis? Bestaat dat nog wel. Nu al zoveel jaar kun je ook de zondagmis op zaterdag al bijwonen. Of is die ondertussen misschien ook al afgeschaft.
Durven ze dat nog? Een mis om middernacht? Is dat niet te lastig voor de moderne mensen?
We gingen eerst slapen en werden als het tijd wer, gewekt. Met slaperige oogjes naar de nachtmis. Een avontuur.
Later mochten wij speciaal opblijven. We kregen een warme chocomelk om de lange tijd door te komen. Die was gemaakt met echte chocolade en melk van een echte koe. Recht van bij DE BOER.
Als het dan te hard gesneeuwd had. Dan gingen we te voet. Een half uur stappen. Heen, en terug nog eens. In het vierde studiejaar mochten we dan meestappen in de kerststoet. Als engel. Met vleugels op je rug en rillerig in je koude engelenkleed. Maar dat voelde je niet eens het orgel begon te spelen. Voor de stoet met het kindeke Jezus, gebracht tot aan de lege kribbe. En onze oogjes blonken om het wonder.
sAnderendaags een feestmaal. Frikadellen met kriekjes en kip.
Cadeautjes met Kerstmis, dat bestond toen nog niet. Kreeften evenmin.

De middernachtmis !? De almachtige beware mij, hij had z'n zoon liever niet ter kribbe gelegd. Nu zul je eens een andere gedacht lezen...
Sinds ik het (b)engelenkoor vervoeg op die dagen, moet ik het niet meer voor die soort kerstviering in die bewuste nacht. De mis op zich verschilt in niets van de andere vieringen, maar wat daarna komt... dat bedoel ik. Het ene kan echter niet zonder het andere. Met Pasen bijvoorbeeld, ook een nachtmis, maar daarna niet datzelfde intrieste bij het passeren langs de stal. Ik ben al meermaals in de trog beland, onder de walm van de os en het gebalk van de ezel. Moet ik altijd de pineut zijn als het gezelschap mij met het paard van Christus vergelijkt ? Het zegswijze " een ezel stoot zich... etc." geldt dus niet voor mij; zoals gezegd is het mij reeds meermalen overkomen. Zangers kunnen nu eenmaal niet zonder hun smeersel, en daar treft het in deze donkere en koude dagen menige waard wel zo'n lallend gezelschap na de mis. Omdat bij de kribbe nu eenmaal ook gezongen wordt voor de niet-kerkgangers, sta ik meestal terzijde het verkleumde koortje het diepste uit de notenbalk te halen. Met sneeuw en ijs in mijn kraag verheft mijn stem zich wel eens naar andere regionen dan deze waarvoor het mijne bedoeld is. Of ik de ezel uithang ? Jawadde, dan maar een geut graantjes doorspoelen. Meestal sta ik niet de flamingo uit te hangen op één poot, dus van ene komt een tweede en voor het geweten is hoe diep de trog is, zie ik al geen vocht meer ... allemaal weggespoeld, maar daarmee ook de devotie dat bij het kerstgebeuren hoort.
Het probleem waar ik met Kerstmis steeds mee kamp; ze kunnen mij niet missen... dus ik moèt wel. De os en de ezel zijn er ook niet gelukkig mee, want het graangestookte geurtje dat ik nalaat vergelijkt verre van gedroogt hooi en stro. En de kater die daarop volgt, hoort ook al niet thuis op dat kerstgebeuren.
Ik benijd onze tegenvoeters, die hebben de kerstnacht tenminste in behaaglijke temperaturen en droogten... bij mij is het altijd nattigheid...

Wél Yves... en denk je dat, als al die mensen het zouden overleefd hebben, en op onze aardkloot geen plaats meer zou zijn ? Al eens omgerekend hoeveel m2-oppervlakte de aarde heeft ?

He Telloorlekker ,heel misschien as God ons dan wil vertellen waar die paalkes staan onder water waar hij in den tijd op heeft gelopen zouden er misschien wel m² oppervlakte genoeg zijn he . En anders moeten de bouwvakkers er maar een deel bijkloppen, 200000 jobs in de maak dus .
Ik denk dat er ene is die dat graag zal horen .


groeten yves

Die ene, die dat graag zal horen is bang van water Yves... Ik heb zijn fietskuren al gezien op de tv, maar nog nooit "kliedernat"... 't Zou mij verwonderen als moest ie daar ook nog jobkes voor uitvinden... In zijn stijl zijn er al paraplu-dragers genoeg...

die 200000 jobs komen van sinterklaas en bestaan op 7 /12/2004 al niet meer . wat die blauw beloven komt niks van in huis .

micmac schreef:die 200000 jobs komen van sinterklaas en bestaan op 7 /12/2004 al niet meer . wat die blauw beloven komt niks van in huis .

aub mensen toch, respekteer het topic een beetje, plaats jullie postings waar het behoort te staan!!!!!

Nog maar enkele weken tenslotte, en het is weer zover.
Gewoonlijk beslist mijn eega op haar eentje wat er aan cadeautjes gekocht wordt, maar volgens mij ziet ze het nu zelf niet zo zitten, want ze komt zo heel geslepen af "Zou die dat niet graag hebben?" of
"Weet jij of die dat al heeft?"
Dat is geen goed teken, want ik weet het ook nooit. Met één uitzondering, de printer van de schoonzoon heeft juist de geest gegeven, wat een geluk!
En mijn dochter is in verwachting, maar kan je haar nu iets voor dat kind dat op komst is kopen? Dat is toch niet voor haarzelf, hoewel het uit haarzelf komt! Wat een dillemma...
En voor mijn zonen weet ik het al helemaal niet. Heeft iemand suggesties misschien? Liefst geen hints zoals een nieuwe auto of zo, het is tenslotte MAAR Kerstmis, het is hun verjaardag niet! (Grapje)
Met mijn kleinzonen heb ik geen probleem, die hebben al de helft van een cataloog aangeduid, de één van speelgoed en de ander van sportartikelen.

Zandmannnetje, jij kunt ook moeilijke vragen stellen,zeg! Wat kun je nu, als nieuwjaars-of kerstgeschenk, kopen voor een dochter die in verwachting is? Een kinderwagen, bouwjaar 2005, misschien? Het is goed voor allebei. Kindje is mobiel en moedertje moet het niet dragen!

Nu even over cadeautjes. Ik hou niet van cadeautjes geven of krijgen. Toch niet ter ere van een of andere feestdag. Zelf geef ik liever iets tijdens het jaar. Op een moment, dat niemand het verwacht. Zo maar, zonder enige reden! Dat is pas een cadeautje.

En dan al die kussen! Dat kost mij elk jaar een halve snor en, waarschijnlijk word ik ook nog opgezadeld met een griepje. Dat is dan ook nog een supplementair cadeautje. Soms vraag ik mij af, of die gelukwensen wel atijd even gemeend zijn. Of er daar links of rechts niemand tussenzit die, tijdens het uitdelen van de drie kussen, je niet naar de hemel wenst of in het slechtste geval naar de hel. Voor de ongelovigen is het “ naar de maan wensen” al even goed.

Maar al bij al lees ik, dat jij terug grootvader mag worden. Verdorie, zandman….,dat is pas een cadeau dat kan tellen! Mijn gemeende gelukwensen en, moest ge een schoon vrouwke geweest zijn, je kreeg er nog drie kussen bovenop!

Zandmannetje, je kan bijvoorbeeld je familie gezamelijk op een etentje trakteren met kerstavond of op kerstdag.
Voor ieder gezin een cadeaubon laten maken in de een of andere sportwinkel. Of als er toestellen moeten vervangen worden, daar een bijdrage op doen.

Mensen die al alles hebben, die hebben geen nood aan prullaria, die vliegen toch het rommelkot in.

Het schoonste geschenk dat ze jou geven is natuurlijk een kersvers kleinkind. Maar daarom heb je toch nog graag een doosje pralines!

De lege enveloppe... da's de oplossing ! In een van de conferences van Toon Hermans komt dat voor. Hij was het kado-geven ook al lang moe, hij wist geeneens wie wat zou krijgen binnen de familie. Eerstens ging het nog met een enveloppe met een briefje van 20 Gulden of meer, maar op den duur begon dat ook te vervelen. Jij geeft bv. een briefje in een enveloppe, en als kado ontvang je dan weer een omslag met datzelfde terug... Op het laatst circuleerde alleen nog maar een lege enveloppe... de intentie, dat was het voornaamste... wat erin stak had al lang aan belangstelling verloren...
Maar dat kussen hé Ed... mekaars bacteriën doorspelen, een griepje of epidemie verspreiden. Moet ik ook niet van hebben. Laatst nog op een bruiloft, de kuskes-dans... nou moe, ik heb het alweer zitten. Wie me dat geflikt heeft kan ik nog enkele hoesbuien kado doen...