Anekdotes...

Bron GVA 14/06

Renault wil auto van 2.250 euro op de markt brengen

De Franse autofabrikant Renault is van plan om een nieuwe goedkope wagen te produceren. De auto zal ongeveer 2.250 euro kosten.
Dat schrijft de krant "Le Figaro" donderdag. Het voertuig wordt in India vervaardigd en zal in verschillende industrielanden worden verkocht.

Nu nog een naam voor det nieuwe type verzinnen, maar dat zal niet moeilijk zijn. Het Renault FF-type geniet de voorkeur, waarbij de FF staat voor Fred Flintstone.
Aan die prijs zal het inderdaad onmogelijk blijken een motor in te bouwen, zodat trappers voorzien worden voor alle passagiers, zoals in de trapwagentjes in Blankenberghe en andere toeristensteden.
Met de mogelijkheid om later een motor in te bouwen.
Dit hoeft dan niet percé een automotor te wezen, ook de motor van een wasmachine kan eventueel in aanmerking komen. In dit laatste geval wordt een extra-lange electriciteitskabel bijgeleverd, eentje van 600Km.

In Spanje hadden wij een appartement gehuurd, samen met onze dochter en haar kroost.
Onze kleindochter van 2 ½ probeert steeds de plak te zwaaien over haar grotere broer, met het nodige gekrijs erbij als zij haar zinnetje niet krijgt, dus een echt ontspannende vakantie kun je het bezwaarlijk noemen. Maar het was toch leuk.
Na één week kwamen er ook bewoners op het appartement naast het onze, en toen wisten we pas echt wat lawaai was.
Net zoals wij, hadden zij een groot en zonnig terras dat aan het onze grensde, waarop het meeste tijd werd doorgebracht wanneer we ter plekke waren.
De nieuw aangekomenen waren Fransen. Daar gaven ze zich voor uit tenminste. Maar ik wist wel beter.
Niet voor niets heb ik de film “De kanonnen van Navarone” vijfmaal gezien. Tweemaal in de cinema en driemaal op TV. Ik weet dus best hoe de Gestapo-officier er uitziet, waartegen Gregory Peck, David Niven, Anthony Quin en Co. het moeten opnemen.
De stamvader van die familie was er onmiskenbaar één, gewisseld en gedraaid.
Vierkante Duitse kop, klein stalen brilletje op de rechte neus, en een stem die het duidelijk gewoon was commando’s te brullen, met een sterk Duitse tongval.
Gregory Peck zou hem dadelijk op zijn bakkes geslagen hebben om uit te testen in welke taal hij zou vloeken, maar ik mocht dat niet van mijn vrouw. Zij is nooit een grote fan geweest van Gregory Peck, zij had het meer voor Rock Hudson en Tony Curtis, die klopten er niet zo snel op los...
Maar mijn echtgenote mocht zoveel beweren als ze wou dat het waarschijnlijk Elzassers waren, volgens mij was het Von Ribbentrop himself.
Ipv. van wehrmachtsoldaten beveelde hij nu zijn eigen afstammelingen uiteraard, maar dat kon duidelijk zijn pret niet drukken.
Ze sprongen dadelijk recht en voerden onverwijld uit wat hij hen opdroeg.
Helemaal het tegengestelde van mijn kleinkinderen, daartegen moet je zevenmaal hetzelfde zeggen vooraleer ze luisteren.
Eén keer probeerde ik de proef op de som te nemen door “Sieg Heil” te roepen om zodoende te zien of hij dadelijk in het gelid zou springen, maar kleindochter zette op hetzelfde moment haar sirene op en daarmee overstemde ze mijn stem.
Een tweede keer mocht ik niet proberen van mijn eega, dus over echt hard bewijsmateriaal beschik ik niet.
Maar mijn intuïtie bedriegt mij zelden...

Knap geschreven relaas Zandmannetje. Bravo. Krijgen we het hele dagboek???? Please?????????????????

“Voor wat hedde gij nu ne gee pee es
(spreek uit GPS –Global Position System-) nodig” zei mijn eega laatdunkend “ge kent de weg naar Spanje van buiten”
“Jamaar, je weet toch dat ik eens verkeerd gereden ben” breng ik daartegen in.
“De eerste keer ja, daarna toch nooit nimeer?”
Ik rijd namelijk niet langs die platgereden autostrade door de Rhonevallei
over Dijon en Lyon naar het land van de stierenvechters, maar langs een heel andere kant, voornamelijk over routes nationale.
Ik hou ervan langs die kleine dorpjes en door steden te rijden, ik heb toch tijd genoeg en zo zie ik nog eens wat. Op een eentonige autosnelweg val ik gegarandeerd in slaap na een uur of vier, zoals de meeste truckchauffeurs trouwens.
De eerste maal dat we naar Spanje reden had ik het gepresteerd om ergens een afslag te missen, waardoor we zeker een dertigtal kilometer dienden om te rijden vooraleer terug op de juiste weg te belanden.
De volgende malen is me dat niet meer gebeurd.
Een ezel stompt zich ...
Maar ik kan het toch niet blijven verantwoorden, als zowat enige chauffeur in dit apenlandje nog niet in het bezit te zijn van zo’n spoorzoekertje?
Mijn jongste zoon heeft in zijn wagen zelfs een ingebouwd exemplaar, dat met een druk op de knop uit het dashboard tevoorschijn komt.
Hoewel dat natuurlijk niet kan tippen aan wat Citroën in zijn nieuwe wagens kan aanbieden, projectie van het beeld op de voorruit, zodat je zelfs de blik niet van de weg hoeft te richten.
Genoeg reclame gemaakt, ik dwaal af van het exemplaar dat ik mij tenslotte aanschafte.
Ik heb de vrouwelijke begeleidingsstem ingesteld en haar een naam gegeven, (Gertrude) om het gebrek aan conversatie met mijn eega te compenseren. Want meestal doet die er het zwijgen toe tijdens zo’n lange reis, en af en toe doet zij zelfs een dutje.
En op zo’n moment de radio opzetten wordt insgelijks niet op prijs gesteld, zodat ik uiteraard blij was als Gertrude het woord tot mij richtte.
Blij dat ze iets zei, niet met WAT ze zei
“Gelieve de auto te keren, indien mogelijk”
Ik "Hallo Gertrude, heb jij een zonneslag gekregen of zo?”
Tevens kon ik onder aan het scherm lezen “Back to track”
"Ja zeg, ik rijd toch wel zoals ik wil zeker?"
Als ik verkies over de route nationale naar Perpignan te rijden ipv. over de betalende autostrade, hoef ik hierover toch geen verantwoording af te leggen aan Gertrude?
Iedere keer draaide zij dan wel bij na een tijd, waarschijnlijk omdat ik het raampje had opengedraaid en haar met uitgestrekte arm buitenhield.
Je moet van meet af duidelijk maken wie de baas is, want anders springen ze je binnen de kortste keren over het hoofd.
Als zij haar leven niet drastisch verandert zal dit huwelijk geen lang leven beschoren zijn, vermoed ik zo!

P.S. Inmiddels heb ik in “Advanced options” enkele instellingen veranderd, waardoor het weer allemaal koek en ei is tussen Gertrude en mij...

Vermits ik niet van de planeet Mars afkomstig ben, is mijn naam Zandmannetje en niet Marsmannetje.
Mede ook daarom is mijn metabolisme hetzelfde als dat van andere aardse stervelingen. Zoals dat van medesenioren zou ik beter schrijven, want als die thuiskwamen uit verlof zullen zij hoogstwaarschijnlijk met hetzelfde probleem geconfronteerd zijn geworden als Zandmannetje.
Met het probleem van een beetje overgewicht, een beetje of iets meer dan een beetje.
Die senior, als hij thuisgekomen op de weegschaal stapte en naar het metertje keek zei
"Hoe kan dat nu potvernondemiljarde, 6 Kg. bijgekomen!"
Daar moet dringend iets aan gedaan worden, liever vandaag nog dan morgen!
Maar heeft dan nondedju al dat zwemmen, al dat wandelen daar ter plekke in dat zuiderse land gene ene moer uitgehaald?
Neen natuurlijk niet, als het einddoel van die wandeling telkens dat restaurant was waar ze die fantastische paëlla serveerden, of die steak van minimum 300gram, met sla en frietjes...
Erover zeuren helpt niet, dadelijk beginnen met iets kleinere porties achter de kiezen te duwen wel.
En bewegen, niet alleen bewegen met de rechterhand om de muis te bedienen en sporadisch ook die andere hand gebruiken om een tekstje in te typen, maar op die fiets stappen en 30 of 40Km. afmalen, liefst niet tegen een slakkengangetje maar op de pedalen duwen als een bezetene, zodat het luie zweet over uw rug begint te lopen.
Dan ga ik van de gelegenheid gebruik maken om een fenomeen op tafel te kwakken. Vermits ik onmogelijk op voorhand kan zeggen hoelang ik op een bepaalde afstand ga rijden, draai ik de rollen om.
Ik zeg niet "ik rijd tot in Herentals" bvb, maar ik neem mijn stopwatch ter hand en beslis "ik rijd anderhalf uur en zie wel tot waar ik geraakt ben, dan heb ik anderhalf uur om terug thuis te raken..."
Logische redenering toch? Inderdaad, als je geen rekening houd met de wind, zoals mij vandaag weeral eens overkwam.
In het oprijden een licht briesje in het nadeel, but who cares, dan gaat het terugkeren eens zo vlot.
Maar die verdomde wind begint iets harder te waaien en draait toch 180° , zodat ik moest stoempen op de terugweg, tweemaal wind op kop miljardedju!
Lopen schijnt insgelijks te helpen, maar spijtig genoeg heb ikzelve de laatste tijd last van een houten knie, zodat ik deze discipline aan mij moet laten voorbijgaan. Verdomd spijtig, inderdaad, maar misschien goed voor Kim Gevaert, moet zij geen schrik hebben voor haar record.
Maar desalniettemin (wat een prachtig woord is me dat toch) zijn er toch reeds 2,5 kg. verzwonden van mijn gewicht, als het ware in rook opgegaan, wat een duidelijk teken aan de wand is dat ik op de goede weg ben.
Nu zou het nog een slok op de borrel schelen wanneer ik met dit warme weer, op een terrasje gezeten een plat watertje zou bestellen, wanneer de kelner van dienst komt vragen " wat mag het zijn voor meneer?"
Maar eigenaardig genoeg, ik krijg het gewoon niet over de lippen, steeds antwoordt die duivel in mij
" Een donkere Leffe" of "een kriekje voor mij astemblieft"
Maar goed dat hij nog niet naar zijn collega vraagt, die zonder i ...
Die zal binnenkort gewoon niet meer te betalen zijn, met de gestegen prijzen van het graan.

Hoe krijg je dat welvaartsgezwel weg ? Hoe bekom je een 'plat' buikje... ?
De remedie is vrij simpel; niet door dat te doen wat gezondheidsgoeroes beweren. Dat heeft Zandmannetje aan den lijve mogen ondervinden, zelfs een stormwind van windkracht 10 kan hem daarbij niet deren, zelfs op kop valt hij dan nog amper 2,5 Kg af... Hij weze gewaarschuwd, hij mag dan al in dat zaligmakende geloven, de afvalling is niet rechtevenredig met de opgestapelde energieverspilling.
Hij zou toch moeten weten, ik ben er zéker van, dat die gezondheidsgoeroes enkel uitzijn op het uitdeinen van het omhulsel van hun geldbeugel. Hij die zich afjakkert om toch maar, ocharme, een aantal kilo's kwijt te raken loopt -als de therapie van die terapeuten klopt- nog andere letsels op, die niet alleen het hoger kaloriegehalte maar ook het risico op andere gezondheidsschade en daarmee ook de bankrekening van die goeroes aandikken.
Wil je afvallen zonder dat je portemonee eronder lijdt, het buikje weg en zo voorbeeldig plat als van een jonge freule, moet je "plat" !
Ja Zandmannetje, plat maar dan niet met mate(n); definitief plat... geen Leffe of Frambozenkriek, maar plat... plat water; recht van de kraan dan nog, voor het afval alleen betaal je je blauw eens per jaar... alleen dat is al de moeite om plat te gaan. En niet alleen een glaasje, een bekertje of een karaf... maar zoveel als je maaginhoud aankan.
Heb je honger, neem dan 'plat water'... hou dit vol tot het je eigenste spuigaten (letterlijk en figuurlijk) uit komt... en wedden dat je, in kortere termijn dan met al dat gefiets en getrim en gejoch... verwordt tot magere Hein...
Daarna zal je Leffe of Kriek zelfs nog beter smaken...

Zandmannetje en water? Dat gaat slecht aflopen, goed geweten. Ofwel wordt hij één brok cement, of hij verzuipt in al dat water. Dus niet luisteren naar TLL, zandmannetje, gewoon naar mij. Niks meer eten of drinken gedurende een week of twee en de kilootjes zullen er wel af zijn. Ge kunt natuurlijk een véloken kopen en ons kwezel trachten bij te houden! Maar de verhalen van Kwezeltje kennende- d'as een kampioene- zult ge nog veel Epo moeten nemen om haar te kunnnen volgen. En Epo zonder eten, dat gaat niet tezamen, peins ik toch!

Ed, volgens mij ben jij uit op een confrontatie. Mijn stavingen in twijfel trekken... hoe durf je ? Je ziet toch wel dat ik begaan ben met de kolderkliek van SeniorenNet en daarom Zandmannetje ook het ultieme wapen tegen verdikking wil aanpraten. Nee, moet jij hem zonodig de haaienkelder indompelen; non-food is het ergste wat een verdikte kan overkomen. Geloof je me niet, vraag dit maar eens aan de negertjes in Afrika; ja die, met hun opgezwollen buikjes. Die denken dagelijks aan eten terwijl ze het ervan ontberen. Daar schijnt de zon, daar droogt men uit. Maar water, dat is voor de vissen hé... Zo redeneert doorgaans een hongerlijder.
Vergeet daarbij het biologische van de mensch niet; hij bestaat voor driekwart uit water. Door verdikking heeft die mens zich het vocht in z'n lijf verdrongen, opgecaloried. Door nu zijn waterspiegel terug op peil brengen kan hij die verdikking kwijt spelen, logisch toch ?
't Is al een hele tijd geleden, ergens heb ik die nog in een la, die foto van jou in regenjas. Toegegeven, daarop ben jij in behoorlijke staat van ontbinding. Misschien mede daardoor dat jij ook Zandmannetje dat wil aanpraten, een regenjas. Maar weet je dan niet dat dit kledingstuk dient om water te weren, niet om het te consumeren. Nochthans is water essentieel en maakt het deel uit van ons dagelijks bestaan, zéker in Belgie. Wat dat betreft is Belgie het land van melk en honing, het manna valt hier zowaar -om de paar dagen- uit de hemel. En jij zou dat willen wegspoelen in de riool ?
Ed, ik vermoed dat jij zelfs die chemicalien opzettelijk in de Maas hebt geloosd om ons te doen afzien van het zuiveren van dit kanaalwater.
Zou jij ook iets in de hand hebben om onze Kyotonorm te dwarsbomen; ik heb er het vermoeden in...
Laat mij hier maar afdwalen, al maakt het mij een beetje boos je te moeten vingerwijzen. Wil je écht die confrontatie, vraag er dan freule Justitia bij in de persoon van ons Kwezelke... die kan misschien de gemoederen bedaren. Tot nader order hou ik me gedeisd...

Wat doet het goed aan mijn hartje, te zien dat enkele oude vrienden zo bekommerd zijn om mijn welzijn!
A propos TLL, water -en dan voornamelijk plat water- moet inderdaad in voldoende hoeveelheid gedronken worden. Twee liter per dag schijnt een minimum te wezen. Maar nu heb ik nog maar juist gelezen in een boekje van ons Trees, maar ik weet niet meer in welk (ze leest ook zoveel verschillende tijdschriften dat het een hopeloze zaak is het terug te vinden tussen de stapels), dat je hierin ook niet mag overdrijven.
Als je echt teveel water drinkt, kan dit zelfs een hartstilstand veroorzaken!
Het hoe en waarom stond erbij vermeld, maar deze uitleg is niet opgeslagen op de harde schijf onder mijn hersenpan.
Maar ik mag met recht en reden veronderstellen dat jij me zoiets niet toewenste?
Er is nog een andere manier, maar die staat uitvoerig beschreven in mijn volgend verhaal, wat ik persoonlijk niet zou willen missen, als ik het zelf niet geschreven had...
Het is inderdaad een smeuïg verhaal!

Inderdaad Zandmannetje, een teveel aan water kan hartstilstand bewerkstelligen; daarom ook vermeldde ik erbij, niet meer water tot je te nemen dan je maaginhoud aan kan.
Je weet toch wel dat het hart geprangd zit tussen enerzijds de longen (die geen water verdragen) en anderzijds de maag. Stuw je nu, door meer water dan de maaginhoud verdraagt, die wreetzak de hoogte in komt je hart in het gedrang. Voldoende dat een der hartkamers niet naar behoren functioneert bekom je verlammingen en in het ergste geval zuurstof te kort in de hersenen. Dit laatste fenomeen hebben we tot in den treure ondervonden gedurende de sessies De Haene I t/m VIII; hij kon het zelfs niet zonder volmachten. Daar jij niet aan politiek doet vermoed ik ook dat je geen machtsverheffing nodig hebt en zeker ook geen vierkantswortel eet om dat cruciaal lichaamsdeel van de nodige zuurstof te voorzien. Je relaas met het uit het verband gerukte Leffe en Frambozenkriek doet dat althans toch vermoeden...
En nee, ik wil je -nog niet- in het hiernamaals doen verschijnen; Saint Pierre zou er trouwens niet van gediend zijn dat je Leffe en Kriek verkiest boven zijne Petrus. Je moet daarvoor vooreerst bij de Karmeliet en de Trappist te rade gaan of een retraite bij de Gilde je op andere gedachten kan brengen. Wijlen den Tall zou je misschien verwijzen naar het Kasteel, om daar een ander brouwsel te nuttigen; maar of je daar -zonder blauwe aderen- beter van wordt dan van een straffe Delirium is nog maar de vraag.
Hou het dan maar bij mate(n), waaronder ondergetende...

Tot mijn eigen verwondering valt dit verhaal nogal lang uit.
Te lang om het volledig uit te lezen voor sommigen?
Dan doe je het maar in twee-desnoods in driemaal. Je hebt tijd genoeg, het is immers het laatste verhaaltje want voorlopig houd zandmannetje het hier voor bekeken. Het is hier veel te druk...
Ik ga zo nu en dan ergens een one-liner plaatsen, zoals de meesten doen.
Dan hoef ik me niet moe te maken, en het wordt net zoveel gelezen.

Mijn geliefkoosde fietsroutes zijn die welke naast een kanaal lopen.
En vermits ik sedert meer dan een jaar een Schot ben
(ter verklaring, een inwoner van Schoten is een Schot. Hij heeft meer recht op die naam dan een inwoner van Schotland, vind ik ten persoonlijke titel)
is het nogal wiedes dat het Albertkanaal en Schotenvaart -oftewel zoals op de landkaart vermeld het kanaal Schoten-Dessel- in de meeste gevallen mijn uitvalsroutes zijn.
Schotenvaart kent vele lange stukken, zeker eens St.Job gepasseerd, waarop niet veel anders te zien is dan het groen van bomen en struiken. Onwillekeurig zoeken je ogen naar een punt in de verte, waarvan je dan kan zeggen “tot daar ga ik en niet verder”, als de vermoeidheid onverbiddelijk begint toe te slaan op heel uw organisme, als het ware met een grote hamer.
Een rood puntje was het dat ik tenslotte opmerkte, duidelijk op te merken tussen al dat groen.
Beter was geweest wanneer ik honderd meter eerder was omgekeerd dacht ik naderhand, maar als je alles op voorhand weet ben je een helderziende, het rode punt was het truitje van een wielertoerist.
Eén met een koersfiets, duidelijk een fiets van de hogere prijsklasse, met een frame van carbon en dito wielvelgen, voor zoverre ik er van op de hoogte ben.
Waar ik zeer zeker zeker van was (2x moet hier), was het feit van de handeling die hij aan het verrichten was. Die was niet van de hogere prijsklasse.
Hij zat namelijk gehurkt te kakken achter een struik. Wat zeg ik, kakken, hij zat te schijten als een reiger! Nu heb ik eens het voorrecht gehad een reiger bezig te zien, en ik moet eerlijk toegeven zo’n vogel kent er wat van. Maar wat die coureur daar op de mat legde, daar kwam die reiger nog een ferm stukje tekort!
Zeker een vierkante meter rondom hem zat helemaal onder de bruine smurie, en er was nog meer op komst, aan de ziekelijke geluiden te horen die aan zijn opening ontvloden. Het geluid had veel overeenkomst met het lawaai dat een hogedrukreiniger produceert, met dien verstande dat hier niet gereinigd werd maar bevuild. Een hogedrukbevuiler is dan ook het woord dat ik zoekende was.
De stank was niet te harden, ik kwam even in de verleiding om gewoon op mijn fiets te stappen en te maken dat ik wegkwam, maar mijn goede inborst haalde eens te meer de bovenhand.
Wanneer ik iemand in nood zie zal ik nooit ofte nimmer nalaten hem dieper in de put te duwen als het in mijn mogelijkheid ligt, zodat ik maar een tiental meter verder postvatte en hem op quasi medelijdende toon vroeg,
“Gaat het niet makker?”
Volkomen overbodige en stomme vraag! Natuurlijk dat het ging, het liep gesmeerd zo te zien. Maar ik wist zo dadelijk niets anders te verzinnen, dus vroeg ik dat maar. Al verwachtte ik niet dat het antwoord “het gaat prima” zou zijn.
De uitdrukking op zijn gelaat deed me denken aan iets dat ik al eens eerder gezien heb, in de viswinkel tussen de brokken ijs gelegen. In zijn ogen dezelfde glazige blik als bij een dooie vis.
Maar wacht, nu schiet me wel een intelligente vraag te binnen
“Te veel Epo gepakt misschien kameraad?”
“Die laffe trut” dat hoorde ik duidelijk tussen twee kreunstoten in “ ik denk dat ze olijfolie in mijn drinkebus gedaan heeft inplaats van RedBull, en dat allemaal omdat ze gisterenavond gezien heeft dat ik haar vriendin eens gekust heb. Al goed dat ze de rest niet gezien heeft ”
Vermits de drinkbus een eindje van de plaats delict verwijderd op de grond lag, raapte ik ze op om zijn bewering op waarheid te controleren. Ik proefde er even van, waarop ik hem moest tegenspreken “Dat is geen olijfolie, dat is maïsolie volgens mij!”
In huishoudelijke twisten kom ik liever niet tussenbeide, maar deze wraakneming van zijn eega was zo te zien schijnbaar wel een probaat middel om hem van enkele kilo’s overtollig gewicht af te helpen.
Zeer aan te bevelen als je snel en doeltreffend wilt vermageren, moet ik stellig onthouden. Uiteraard wel in te nemen in kleinere hoeveelheden, een theelepeltje of zo...
“Jij hebt toevallig geen WC-papier op zak?” polste hij nog.
Dat had ik inderdaad toevallig niet, maar ik kon hem wel goede raad verstrekken.
Het verwonderde mij eigenlijk dat hij dat zelf niet wist, waarschijnlijk was de strontzak nooit soldaat geweest, of anders had hij zijn hersens reeds mee uitgescheten...
“Ga met uw gat op proper gras zitten, en schuifel dan vooruit”
Dat deed de man, waarop hij eens te meer luid begon te vloeken, nonkel Jef was er niks tegen:
“Godvermiljardenondedju, ik geloof dat er een takje in mijn reet zit, amaai dat doet zeer!”
Kleinzerigaard!
“Laat het zitten” raadde ik hem aan “zoals een stop in een fles sluit dat goed af, dan moet je niet meer kakken”
“Jamaar dan kan ik niet meer op mijn zadel gaan zitten, dan schiet dat nog dieper”
“Dan helpt het nog beter”
Blij dat ik eindelijk van die zeveraar af was, het vuile stinkdier!
Gezwind stapte ik op mijn fiets, blij dat ik weeral mijn dagelijkse goede daad volbracht had...

Dromen.

De menselijke geest is een raar ding, zeker wanneer je droomt in je slaap.
Ik had ook kunnen schrijven
‘De menselijke geest getuigt van een enorme complexiteit en diversiteit, zeker wanneer wordt overgegaan van wakende in slapende toestand, met name wanneer het onderbewustzijn het overneemt van het bewuste’
Maar ik hou het graag verstaanbaar, dus schrap je die vorige alinea maar en hou het op een raar ding.
En waarom hou ik nu deze litanie?
Omdat ik godverdomme verleden nacht weer zo’n zeldzaam idiote droom had!
Kijk het zit zo, enkele jaartjes geleden heb ik een lief vrouwtje leren kennen, waarvan ik maar wat graag alle nachten zou willen dromen.
Daar zou ik zelfs heel wat voor over hebben, moest dat kunnen.
Maar gebeurt dat? Neen verdorie, slechts zeer sporadisch droom ik van haar.
Wat droomde ik dan wel verleden nacht?
Van een collega die ik al meer dan vijftien jaar niet meer gezien heb, van in de tijd dat ik nog actief was op de arbeidsmarkt, om het maar eens hoogdravend te zeggen.
Wij waren een inbraakbeveiliging aan het plaatsen, wat een normale bedoening was in bedoelde tijd, maar we deden dat doorgaans wel op de begane grond, ofwel aan de ramen van gemakkelijk bereikbare etages. Dat is namelijk de plaats waar de meeste inbrekers proberen binnen te geraken, dat wist je alreeds.
We deden dat nooit op de zevende verdieping, maar in mijn droom gebeurde dit wel.
Samen met mijn collega Jean stond ik op de vensterbank, en wat gebeurde er?
Hij viel met zijn kloten naar beneden, onder het slaken van de luide kreet “Aaah neeeeeee”sloeg hij pardaf plats te pletter op het trottoir. Vanaf het zevende. Waarom hij nu precies “Aah nee” riep en niet bijvoorbeeld “Aaah ja” is me niet helemaal duidelijk.
Het is verdorie ook altijd iets met zo’n collega Jean, je houdt hem even niet in het oog en hij valt naar beneden. Het ene ogenblik staat hij nog op de richel staande te zingen van “Mooi, ’t leven is mooi” en het andere ogenblik moeten de ambulanciers uitrukken om hem van het voetpad af te pulken.
Het geluid dat de slag produceerde kan je het best vergelijken met een zak petatten van 77 Kg. die van de zevende verdieping naar beneden gesmeten wordt. Met een paar houten planken tussen de petatten gewurmd. Van die slag schrok ik dus wakker.
Voor de geïnteresseerden, het was precies halfdrie op het digitale klokje.
Nadat ik een plasje gemaakt had op het toilet, (gewoonlijk doe ik dat op die plaats, alleen wanneer ik met de fiets aan het rondtoeren ben durf ik al eens een boom aanspreken) nestelde ik me terug in mijn warme nestje en had een uitgebreide conversatie met mijn eega over de onnozeliteit van zulkdanige dromen, waarin mensen zomaar naar beneden stuiken alsof het helemaal niets is.
Waarop mijn eega, zoals steeds de logica zelve, met de stelling kwam aandraven dat naar beneden vallen waarschijnlijk veel, zoniet alles te maken heeft met de zwaartekracht.
En waarop ik dan met de tamelijk verwarrende theorie in het veld stapte, dat er in het oneindige heelal misschien wel een planeet bestaat met een omgekeerde zwaartekracht. Zo eentje, als je per ongeluk komt te vallen je als een raket de ruimte in gekatapulteerd wordt.
Naar de maan van de bewuste planeet, als ze al een maan heeft uiteraard.
Om tegen zes uur weer wakker te worden en te beseffen dat er gewoon geen gesprek had plaatsgegrepen met mijn echtgenote, dat ik gewoon verder had gedroomd over hetzelfde stramien. Een droom over een eerdere droom als het ware!
Daar zou zelfs Freud een punthoofd van krijgen, als je het mij vraagt.

(vervolgd)

Twijfelachtig of je "Freund" daar een punthoofd van zou krijgen, daarvoor zou ik maar T.H.-zaliger kunnen plagieren "Eet meer Freud vrienden ! En dan is er de pap, en zolang de lepel... etc."
Een bananekuur zou misschien wel helpen, de zwaartekracht heeft daar minder vat op. De vorm van de banaan doet een boemerang vermoeden, hoewel de persoon die over haar omhulsel uitglipt dan weer niet omhoog gekatapulteerd wordt. Of ken jij een ander soort fruit waar je 's nachts deliriumvisioenen van krijgt ? Inbraakbeveiliging plaatsen op de zoveelste verdieping... nou zeg, dat hadden de Amerikanen misschien beter in gedachten gehad nog voor El Quaida de Twintowers in vizier kregen...
Ik blijf met mijn gedachten én dromen toch liever op de begane grond...

Hoewel mijn eega niet bepaald godsdienstig is, dwz. ze gaat ’s Zondagsmorgen niet naar de kerk of naar een moskee of zo, -of het moet zo zijn dat ze al terug is tegen dat ik mijn ogen opentrek- heeft zij toch liever niet dat mijn vloeken met God beginnen.
En al zeker niet met Allah.
Als die moslims al iemand willen vermoorden die een cartoontje van zijn profeet tekent, wat zouden ze dan doen met een gozer die de grote baas himself vervloekt?
En Allahdoeme klinkt helemaal niet zoals GVD.
Denk nu niet dat ik de ganse dag loop te vloeken als een ketter, maar soms bekruipt me toch de lust eens een vermaledijding ten hemel te sturen, wanneer ik bvb. om er eens een voorbeeldje bij te sleuren, met een hamer op mijn tengels klop, of wanneer ik zoals de laatste keer de deur van mijn auto dichtsloeg en er een vinger niet snel genoeg van tussen was..
Zij heeft veel liever dat mijn vloeken met Pot beginnen, daar maakt ze geen bezwaar tegen, dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat een zekere Pol Pot een gemene massamoordenaar was die gerust naar de verdoemenis mocht gewenst worden.
Nog liever zou ze willen dat ik helemaal niet vloekte.
Maar leef je nu eens in de volgende situatie, en wees heel eerlijk, zou jij in onderhavig geval geen boodschap ten hemel sturen?

Natuurlijk was jij al van het feit op de hoogte dat ik me verleden jaar een GPS heb aangeschaft, om via dit Global Position System nooit ofte nimmer nog verkeerd te rijden met de auto. Als je nog niet van dit heuglijke feit op de hoogte was is het een teken dat je mijn columns niet leest, wat alleen te wijten kan zijn aan een schromelijk gebrek in jouw opvoeding.

Vanaf het prille begin boterde het niet zo best tussen Gertrude en mij.
Gertrude was de naam die ik aan de vrouwelijke stem had toebedeeld, die me de instructies voorzegde om naar een gekozen bestemming te rijden.
Waar ik een korte sluikweg kende om dadelijk op de Antwerpse singel te raken, wilde zij mij langs de hoofdbaan en een behoorlijke omweg daar naartoe loodsen.
Al dadelijk begon ze dan, en let wel, we waren nog maar pas thuis vertrokken, te zaniken van
“Keer de auto indien mogelijk”, en op het hartelijk lachsalvo dat vervolgens uit mijn keel opborrelde alleen nog reageerde door zich in een koppig stilzwijgen te hullen.
Terwijl op het schermpje de boodschap verscheen
“De route wordt opnieuw berekend”.
En pas op, daar eindigde het niet hé, heel de reis door heeft dat mens me danig op de zenuwen gewerkt.
Waarschijnlijk dacht zij dat ik volkomen onkundig was over de reisroute, maar die kon ik met de ogen dicht rijden. Wat ik volgens mijn eega ook daadwerkelijk doe, zij beweerd namelijk dat ik dikwijls zit te slapen achter het stuur…
Dat heeft Gertrude mij tweemaal gelapt, maar dat gaat ze geen derde maal doen, een zekere ezel met een spreekwoord indachtig.
Of is het juist andersom?
Want na uit volle borst de heer Pot (en dan kwam er nog iets daarachter)aangeroepen te hebben, heb ik Gertrude uit het bestand gewist en vervangen door een mannelijke stem. Benieuwd of die beter van de wegensituatie op de hoogte gaat blijken te zijn in het verenigd Europa.
Ik gun hem het voordeel van de twijfel voorlopig, als hij even slecht presteert als Gertrude wis ik hem ook, maar als hij het er beter afbrengt geef ik hem een naam, ik twijfel nog tussen Johannes en Petrus.
Met de vinger in de neus kan je raden waar ik mijn inspiratie heb gehaald?
Maar je weet nu ook stilaan dat ik een devoot manneke ben...
Al is Jezus Christ ook niet slecht, als je dat op z’n Engels uitspreekt klinkt dat al als een halve vloek.