Hilarische feestdagen

Datzelfde herinnert mij aan een anekdote van Toon Hermans... Net of Kwezel familie van hem was. Maar bij mij liepen geen treinen door de kamer, jawel..; ikzelf was de lokomotief, en nog een zootje armoedzaaiers achter mij aan als wagonnetjes. Misschien had ik destijds meer geluk dan Kwezel; zoals gezegd, was ik de lokomotief. Als eerste van die resem wagonnetjes kon het natuurlijk niet anders dan den deze was den oudste van den troep. Een stel dat wel niet zo groot als bij Kwezel, maar toch behoorlijk was om de tel bij kwijt te raken. Het was trouwens meermaals prijs als moeder de pappot op de tafel zette en er een vreemde luis mee zat te snoepen terwijl één van mijn broers of zustertjes zich elders zat te verkneukelen.
Maar zoals aangehaald door onze Limburgse eigenwijze, bij ons was het evenwel anders met de Sint en de Piet. Die goedgeilige man bleek naderhand iemand van de eigen familie en die zwartjoeker daarbij nog een gecamoufleerde neef. Niet moeilijk dat die toen het rijlen en zeilen van ons volkje zo goed kende. Iemand van mijn jongere broers heeft trouwens, ten tonele, en voor een groot publiek, de onderkant van die zak mogen bewonderen. Hij was zo belhamelachtig die Piet uit te dagen; die Piet zijn zak geopend en opschuddend alsof het patatten-opschudden was, mijn broer pardoes in deze zak tuimelde. Een zak dan nog die voorheen gebruikt moest geweest zijn voor enig hooi- en strowerk... Eruit tuimelend zat mijn broer met én de jeuk én de niesbui. Goddank bleef hem de roe gespaard, hij was wél braaf geweest in de voorgaande maanden. Niet moeilijk, zijn apestreken bleven wél voor de goegemeente gespaard; hij was nooit thuis te vinden... tenzij er appelvla of smoutebollen op het menu stonden. Maar ook dan waren ooms en tantes van de partij. Uitgerekend onder hen moest zich ergens die Sint verbleven hebben, om van die Piet nog maar te zwijgen.
Aan mijzelf heeft nocht Sint noch Piet zich vergrepen; zelfs met vader erbij durfde hij me niet berechten. Misschien was hij er zich wél van bewust, moest ik de "waarheid" omtrent zijn echtheid achterhalen, hij er achteraf niet zalig van zou geweest zijn...

Nog twee keer slapen.

Ja, nog twee keer en dan is het SK. Nee niet SK Beveren of wat je er ook nog zou kunnen van maken. Gewoon Slimme Kapoen of zoiets in die aard. Dat vermoed ik toch hoor, rekening houdend met mijn verleden. Waarom begin ik nu over SK. Ik kreeg enkele dagen geleden een mail binnen die begon met SK. Al eens ZK, SZK en wat weet ik nog allemaal. Al denk ik dat die K centraal staat maar hiermee ben ik nog niets vooruit. Dus als er iemand moest zijn die me uit mijn lijden verlost, ik doe zondag een goed woordje voor hem of haar bij de goede kindervriend , ik ga hem nog eens ontmoeten. Nog altijd incognito, hij wel te verstaan hoor. Maar laat ik niet te veel afdwalen van mijn verhaal.


Ook ik ben niet opgevoed in weelde, verre van. Die zes meter elektrische trein moesten we destijds delen onder zes broers, de vijf meisjes, ja zeg, die moesten hun plan maar trekken. Dus voor ieder één meter trein, gelukkig hadden we een locomotief en vijf wagonnetjes. Zodoende moesten we alleen maar ruzie maken over wie de machinist mocht zijn. En dat speelde ik slim hoor, wie me het beste hielp met de afwas en het patatten jassen(moest ik later in het leger ook nog doen) had de eerste keus. En dat hielp hoor, alleen was het nu soms ruzie om te mogen helpen bij deze afschuwelijke karweien.

En nu zondag mag ik weer met de elektrieken trein rijden. Alleen ben ik nu de machinist niet meer, al moet ik nog wel de afwas doen. Maar degenen die destijds ruzie maakten om te mogen helpen zijn niet meer in de buurt. Nee, genoeg gezeverd nu, zondag ga ik nog eens op de lijn Mechelen –Sint Niklaas sporen.(verdorie, hier verschijnt dan weer die S) Het zal nu al wel zo’n 35 jaar geleden zijn. Het begon toen ik naar Oostende moest sporen, ’s morgens om 6.00 h de stoomtrein naar Mechelen en daar dan de elektrieken trein naar Oostende. Gaandeweg werd dan de stoomtrein hier vervangen door een mazouteken en nu is het al enkele jaren en elektrieken trein. Alleen moet ik nu helemaal naar Mechelen om op te stappen, er is hier in Blaasveld geen stopcontact om uit te trekken, die trein stopt hier niet meer. Ik zou natuurlijk nog eens iemand kunnen proberen wijs te maken van aan de noodrem te trekken maar of dat nu nog zou lukken? Ik denk het niet. Jef, zei die simpele geest tegen mij, dat handvat daar , waarvoor dient dat eigenlijk? Ik kreeg natuurlijk weer een aanval van deugnieterij en maakte hem wijs dat als je aan de noodrem trok de garde kwam vragen wat je dronk. Verdomme, die deed dat toch wel zeker en toen de treinwachter kwam vragen wie er aan de noodrem getrokken had zei die simpele geest, ikke garde, voor mij een pilske en voor mijne maat ook één en geef de mensen op het terras er ook maar ene van mij. Dat is een duur rondje geweest hoor.

Maar ik heb al aan mijn vriend die incognito komt beloofd van zondag een beetje mijn fatsoen te houden en zeker niet aan de noodrem te komen, al zal de verleiding groot zijn. En hopelijk heb ik tegen zondag iemand gevonden die me de afkorting SK kan verklaren maar dat er niemand afkomt met Sinterklaas Kapoentje, die heb ik ook al geprobeerd en het was er flagrant naast hoor.

Dus tot zondag dan maar op den elektrieken trein.

Brombeer

Benieuwd of Sinterklaas wel op de afspraak kan zijn begin December?
Of ze hem op tijd zullen loslaten uit voorlopige hechtenis.
Want de aantijgingen zijn niet van de poes:

-Kindervriend, wat hem op één lijn stelt met Michael Jackson en Dutroux.
-Racist, wegens uitbuiting van het zwarte ras
-Misbruik van vertrouwen, wegens herhaaldelijk niet afleveren van het gevraagde.
-Huisvredebreuk, wegens zich wederrechtelijk toegang verschaffen tot huizen via de schoorsteen (eventueel te verzwaren tot inbraak)

Nee, ik zal mijn kleinkinderen maar op het ergste voorbereiden...

En in de cel naast Sinterklaas zit een andere bekende, genaamd de Kerstman.
Met zowat alle beschuldigingen identiek aan deze aan het adres van Sinterklaas, met uitzondering van racisme dat weerhouden wordt.
In de plaats hiervan komt echter een aantijging wegens:
het klaarblijkelijk in beschonken toestand besturen van een vliegende slee, en het beschadigen van daken tijdens de landing van laatstgenoemde, en het veroorzaken van nachtlawaai door het slaken van een luide kreet
"Ho ho ho"...
Op die manier zal er voor de brave kindjes niet veel te rapen vallen dit jaar! Wat voor de meer boosaardige onder hen dan weer voor jolijt zal zorgen, geen schrik hoeven te hebben van de zak of de roe (?) van zwarte piet.

Zandmannetje, vergis je niet hé... Niet omdat mr Snowwhite geen knechten in dienst heeft dat ie niet voor racist kan doorgaan... Gaia ligt al even op de loer, want zijn rendieren die het gespan van zijn slede uitmaken, zouden die niet gekwe(e)ld kunnen zijn met zijn ge"ho...ho..." ? En anderzijds zijn er ook nog die twijfels hebben over het plots opduiken van hondsdolheid of dolle-koeieziekte wegens het ontbreken van enig spuitje aan deze voortrekkers. Vroeg of laat wordt ie nog ontdekt met de "aardappelvlo"... bruinrot is dan niet ver meer af...

Vol verwachting klopt ons hart!
Er zijn kennelijk twee werelden: de wereld van de volwassenen die weten wat waar is en wat niet, en de wereld van de kinderen die niet weten wat waar is en die afgaan op wat hen wordt verteld. Op het moment dat kinderen horen dat Sinterklaas niet bestaat, ontdekken ze de twee werelden. Ze stellen dit op een pijnlijke manier vast, namelijk door in te zien dat ze jarenlang hebben geloofd wat hen werd verteld en dat ze bij nader inzien voor de gek zijn gehouden. Hoewel ze de shock van de ontdekking vaak nog maar nauwelijks hebben verwerkt en emotioneel nog behoorlijk in de war zijn, zien ze opeens in dat ze op dat moment deel uitmaakten van een wereld die dan opeens kinderachtig, naïef en dom lijkt.
Vrijwel ieder kind komt omstreeks zijn negende jaar tot een schokkende ontdekking: wat tot die tijd een vreugdevol (of angstaanjagend) mysterie was, verbleekt soms binnen een seconde tot de naakte waarheid: ‘Sinterklaas bestaat niet’.
Wat betekent die ontdekking voor een kind? Hoe verwerkt het deze informatie? Wat doet het emotioneel? Hoe kijkt het naar zijn ouders die kennelijk jarenlang het kind voor de gek hebben gehouden? Heeft deze ontluistering van zijn geloof in Sinterklaas ook consequenties voor zijn geloof in God? Wie is Sinterklaas eigenlijk? Waar komt hij vandaan? Is hij misschien te beschouwen als een soort god? Hoe komt het dat alle doorgaans toch zeer waarheidlievende ouders ertoe komen om hun kinderen zo lang voor de gek te houden?
Veel kinderen zijn dus geschokt wanneer ze horen dat Sinterklaas niet bestaat, maar hoe komt het nu eigenlijk dat ze zo geschokt zijn? De oorzaak is individueel verschillend.
Voor vele kinderen blijkt het een grote shock hun geloof zo plotseling te verliezen. Voor een kind is er een vaag onderscheid tussen Sinterklaas en God. Het is daarom niet verwonderlijk dat het die twee met elkaar verwart. Niet dat kinderen denken dat Sinterklaas God is, maar het feit dat ze beiden bovenmenselijke eigenschappen bevatten is verwarrend. Geen wonder dat het kind, toen het aan de weet kwam dat Sinterklaas niet bestond, een enorm wantrouwen kreeg naar alles en iedereen die ook maar iets met kerk en gezag te maken had.
Voor een andere groep kinderen blijkt het feit dat hun ouders tegen hen hebben gelogen een enorme shock te zijn. De waarheid die hun ouders tot op dit moment zonder blikken of blozen hebben verteld en die ze vaak door middel van talloze argumenten en verzinsels hebben verdedigd, blijkt op dit moment te hebben ontmaskerd als een leugen, dus zijn ouders ‘leugenaars’!
Ik weet niet of ik heel hard geweend heb, blijkbaar niet, maar al mijn vertrouwen was plots weg. Ik stelde vast:’ze hebben me bedrogen’!!! Het was vreselijk, nu kon ik niet meer vragen wat ik zo graag wilde àls ik het al kreeg. Ik dacht altijd dat die goede heilige man gedachten kon lezen en telkens als hij iets bracht dan was het niet wat ik in gedachten had. Waarom las hij niet mijn diepste verlangens, zo spookte dat dan door mijn hoofd. Toen ik wist dat hij niet bestond, viel mijn kleine wereld ineen als een pudding die niet goed geklopt was. Die bedreigingen om ons in die nare zak te steken die hadden ze dus zelf uitgevonden, wellicht konden sommigen ouders zich een beetje autoritair opstellen omdat ze vroeger zelf waren bedrogen door hun ouders, onze grootouders. Ik beschouwde het een beetje als wraak nemen op hun eigen kinderjaren.

Het is intriest, tot het besef te komen dat Sinterklaas niet echt bestaat.
Maar misschien Santa Claus dan wel? Of is dit een verwarring tussen de twee, tussen Sinterklaas en Kerstman?
Maar gelukkiglijk bestaat zwarte piet WEL !
Dat is onomstotelijk bewezen.
Het is zelfs verheugend vast te stellen, dat hier waar ik woon, er zeker een duizendtal zijn!
En dit niet alleen tegen de Sinterklaasperiode, neen neen, ze zijn een heel jaar ter beschikking, ze hebben toch niets anders te doen. Nog even en je waant je in de matongowijk in Brussel, of in Afrika, maar tussen die twee is sowieso geen verschil...
Een jaar of wat geleden woonden er zelfs in het huis naast het onze.
Niet dat we er VEEL last van hadden, maar één ding was wel vervelend.
De bewoning bestond uit twee koppels, enfin toch twee mannen en twee vrouwen. En als die vrouwen naar huis kwamen en ze hadden niet genoeg geld bij zich (ze oefenden een zeer oud beroep uit), werden ze tamelijk hardhandig aangepakt, namelijk met het hoofd tegen de muur geslagen.
Ik was altijd bang dat de kadertjes van de muur zouden vallen, want het was de tussenmuur begrijp je?
Tenslotte hebben wij zelfs de pelisie moeten opbellen, en het hele zooitje is meegepakt. We hebben ze nooit meer teruggezien, dus dezen zijn voorlopig niet ter beschikking, als zwarte piet...

Bij de pakken blijven zitten, deden wij niet in onze jeugdjaren. We werden dan wel beduveld thuis omtrent de gedaanteverwisselingen van tantekes en nonkeltjes, maar van thuis uit heb ik die waarheid omtrent die klaassen niet meegekregen. Mijn ouders waren zich wellicht niet bewust dat ze ons de waarheid en niets dan de waarheid hadden moeten toevertrouwen nog voor ze ons op internaat stuurden. Het heeft slechts één semester geduurd voor wij, mijn broer en ik, erachter kwamen dat niet alles wat in pij rondliep blanc was en evenmin daaronder. Er waren er behoorlijk wat onder die geestelijken die een hart van goud hadden, zéker als we in die Klaasperiode niet eens naar huis mochten. Terzelfdertijd kwamen we ook al tot de vaststelling dat het niet alle goud is dat blinkt. 't Was met het Klaasfeest al geen zicht een zwarte Piet in zwarte pastoorspij te zien rondlopen, evenmin als een als Klaas vermomde studieprefect. Een Klaas met onder zijn witte rok de vergeten pij van de pastoors. Je kan nu eenmaal van seminaristen niet verlangen dat ze elders uitzendkrachten gingen inhuren terwijl er behoorlijk wat Jan Klaassens rondliepen binnen die vier muren. Het verwonderde mij eigenlijk wél, dat de Piet daar géén zak droeg, ook geen roede (tenminste niet zichtbaar) Wij waren tenslotte maar gastjes van een jaar of acht, negen... en kwamen niet allen uit een groot gezin. Van hen die deel uitmaakten van een kroostrijke familie, daar kon men van verwachten dat ze hun plan konden trekken én meestal nog vroegrijp waren ook. De overigen echter wisten nog moeilijk het verschil uit te maken tussen een pijdragende Piet en een zwarte Klaas. Eerlijk, dat wisten wij ook niet; de bisschop van Mira bleek een zwarte te zijn... Het racisme is dus via Spanje naar ons overgewaaid....
TLL

kwezel schreef: Hebben die dan blanke Pieten en Zwarte Klazen?

Foei, kwezel! Dat voor een christelijk opgevoed meisje!

Sint Niklaas als bevrijder van het volk:Nikè (overwinning) Laos (volk): overwinnaar, bevrijder voor en van het volk. Hij wordt als heilige, als heelmaker vereerd. Hij komt op voor maatschappelijke en religieusgodsdienstige bevrijding uit de gevolgen van de uitbuiting en onderdrukking van de Romeinse machten.
De evangelische keuze voor de zwakke, de arme, de onderdrukte mens.
De legenden van de heilige Nicolaas verhalen van zijn solidair handelen met de zwaksten van de samenleving (vb. de vrouwen zonder bruidschat, het hongerige Myra, de drie kinderen in het pekelvat, de boer in nood...)
De ervaring van het leven als gave en de keuze voor een levenshouding waarin pure goedheid om niet (gratuit) centraal staat.
Sinterklaas is vrijgevig en overstijgt een 'voor wat, hoor wat' oraal waarbij ook de zgn. stoute kinderen delen in de gaven. Hij strooit de levensgaven (zoals Wodan de levenszaden) rond. Het leven valt de kinderen toe. Het vergevende karakter, waarbij telkens opnieuw kansen gegeven worden en een leven niet van goede gaven verstoken blijft.
De heilige Nicolaas geeft mensen die van zijn goedheid misbruik maken toch nog kansen op herstel. Ook kinderen die niet aan de gestelde verwachtingen hebben beantwoord worden door de Sint niet ontzien. Zelfs al worden ze op het matje geroepen, ze worden ook dan nog met een geschenk bedeeld. Bevrijding uit de macht van het hebben en beheersen en uit de verleiding van het al, om alles te willen.
Nicolaas wordt als vrijgevig beschreven, solidair met de armen. Hij kritiseert eveneens de materiële uitbuiting van de bevolking door de Romeinen. Ook individuen die bezit vergaren staan onder kritiek. Het bijbelse omgaan met het materiële is gekleurd door de regel: ieder naar zijn eigen maat. Zodat wie veel nodig heeft ook niet te kort komt en wie weinig nodig heeft niet teveel heeft. Zo kregen kinderen met Sinterklaas ook geschenken, ieder op zijn eigen maat, ieder naar zijn eigen behoeften en eigen aard. Nu kopen we treintjes om er zelf mee te spelen, dat is wel om de andere generatie zo.
De overtuiging dat het goede het wint van het kwade. Waarbij de zachte krachten het winnen van het sterke. Zo dat zelfs het kwade zich keert en zich ten dienste stelt van het goede.
Vele legenden verhalen dat mensen die door ongeluk of onrecht gestorven zijn weer ten leven worden gewekt. In Sinterklaasrituelen die Zwarte Piet als een boze, kwade kracht, als duivel ten tonele voerden blijkt de Sint (het goede) baas te zijn over het kwade. Dat kwade is getemd geworden en ten dienste gesteld aan het goede, want Zwarte Piet deelt snoep- en speelgoed uit aan de kinderen. De allesziende Sint die oog heeft voor iedereen.
Als heilige wordt Nicolaas in de hemel gesitueerd en krijgt hij goddelijke kenmerken. Hij kent iedereen bij naam, elkeen krijgt daardoor waarde en betekenis.
Beeld van God, volgeling van Jezus van Nazareth.
De meeste legenden bevatten rechtstreekse verwijzingen naar evangelische verhalen. Het stillen van de storm, de broodvermenigvuldiging, genezingen en ten dode opwekkingen. Dit laat zien dat we deze legenden eerder als uitdrukkingen van een geloof, als theologische traktaten moeten lezen dan als waar gebeurde geschiedenissen. Het boek van Sinterklaas is de bijbel, die richtinggevend voor het leven is, waarin goed en kwaad worden onderscheiden.
De hoofdfiguren zijn (genuanceerde) uitbeeldingen van de persoonlijke en maatschappelijke strijd tussen goed en kwaad. Ze laten de menselijke on- en overmacht zien alsmede diens kansen tot verantwoord handelen. Zwarte Piet verbeeldt de duistere, negatieve, kwade, demonische krachten van het bestaan. Sinterklaas symboliseert de lichte, positieve, goede, rechtvaardige kant van het leven.
De 'algemene' menselijke zoektocht naar (uiteindelijke) waarheid, levenszin en heelwording, zijn die aspecten uit de (Germaanse en christelijke) wortels van het Sinterklaasfeest die rechtstreeks of symbolische raakvlakken vertonen.

De zin en de betekenis van het Sinterklaasgebeuren voor de ‘Christenen’ kunnen we eventjes toelichten.
Sint Nicolaas werd rond 270 geboren in Pataras (Klein-Azië). Hij stierf als bisschop Nicolaas van Myra ergens rond het jaar 340 in Myra en werd later vanwege zijn vele goede daden heilig verklaard. Ongeveer tweehonderd jaar na zijn dood ontstaan de eerste legenden over de Heilige Nicolaas. Legenden die vermengd werden met nog een andere toonaangevende Nicolaas uit die tijd. Zo ontstonden er al snel een 150tal legenden rond zijn persoon. Al voor het jaar 1000 was hij één van de meest algemeen vereerde heiligen in de oosterse en westerse kerk, een soort afspiegeling van de Christusfiguur. In de 11 de eeuw werd zijn naamdag op 6 december op de kalender gezet.
Vanaf de middeleeuwen ontwikkelt de herdenking van zijn sterfdag (men herdenkt iemand zijn sterfdag, niet zijn geboortedag) in het Westen van Europa zich tot het kinderfeest zoals we het nu kennen. Het begon met het kiezen van een kinderbisschop en assistenten uit de arme kinderen van een stad. Deze kinderen kregen tot 'Onnozele Kinderen' (28 december) eten en cadeaus (onder meer schoenen). Langzaam maar zeker groeit het trakteren van kinderen uit tot een algemeen volksgebruik. Lange tijd was er grote weerstand tegen dit gebruik, met name vanwege de rooms-katholieke kerk alsook vanuit bepaalde protestantse kerken.
Pas in de 19e eeuw duikt de bisschop weer in het openbaar op. Uit deze tijd stammen ook de meeste van de Sinterklaasliedjes ('Zie ginds komt de stoomboot' staat bijvoorbeeld in 1851 in de versjesbundel 'St.-Nicolaas en zijn knecht' van J. Schenkman).
De ‘Germanen’ dachten er zo over:Naast de christelijke elementen die we kunnen herkennen in de figuur, van Sinterklaas en de gebruiken en rituelen rondom zijn feest, zijn vele gebruiken pas echt te verklaren vanuit de Germaanse levensbeschouwing. Toen het christendom in onze streken verspreid werd, vermengde deze zich met de bestaande Germaanse godsdienst. Zo werden elementen van het Germaanse geloof opgenomen in christelijke gebruiken en omgekeerd. Dit gebeurde dus ook met de figuur van de heilige Nicolaas.
De winterperiode die na de herfst komt, met al zijn rijkdom aan vruchten en zaden, is een tijd van dood en duisternis, het levende groen is verdreven evenals het licht en de warmte. Om hun hoop op de terugkeer van de zon en de vruchtbaarheid van het land in de lente uit te drukken offerden de Germanen hun vruchten van het veld (wortelen, bieten noten e.a. zaden) Zo hoopten ze dat de god ‘Wodan’ hen overvloedig zou zegenen met levenszaden en een goede oogst De Germaanse god Wodan reed, volgens de mythologische verhalen op een witte schimmel hoog door de lucht. (wat verwijst naar het paard van de Sint op het dak) Als god van het leven, de levensadem, de lucht, strooide Wodan de levenszaden uit samen met zijn helper Oel of Norwi (Zwarte Piet die (peper)noten gooit). Veldvruchten werden geofferd in de hoop dat Wodan voor een goede oogst zou zorgen. (De biet en wortel voor het paard van de Sint). Zoals de rook van de offers door het rookgat omhoog kringelde, zo hoopte men dat de goede gaven van Wodan over de mensen heen zouden komen (de latere schoorsteen en de geschenken van de Sint).

Hoe kunnen we nu tegelijkertijd feesten en vasten? Het feest van het verbreken van de vasten Eid ul Fitr wordt ook wel 'het kleine feest' genoemd (Eid es Seghir) of zoals in Turkije: Seker bayrami of Suikerfeest. De vasten is niet een voorbereiding op het feest Eid ul Fitr, maar het feest is een afsluiting van de vasten. Bij het begin van het 'kleine feest' doen moslims na wat Mohammed ook deed. Vroeg opstaan, zich baden, nieuwe kleren aantrekken, iets kleins eten zoals melk met dadels, naar buiten gaan naar de moskee om het feestgebed te bidden. Ook vrouwen en kinderen nemen deel aan het gebed. Iedereen draagt nieuwe kleren en handen worden versierd met henna. De moslimkinderen kussen de handen van hun ouders en vragen om vergeving. Ook volwassen moslims vragen om vergeving bij elkaar en bieden hun verontschuldigingen aan.
Tijdens de drie feestdagen van het verbreken van de vasten gaat men uitgebreid bij familie en vrienden op bezoek. Men wordt op allerlei zoete lekkernijen onthaald, die belangrijk zijn om snel weer op krachten te komen en men is overal welkom. Men omhelst elkaar en wenst elkaar een goed, gezegend feest (beëindiging van de vasten) toe. Ook worden er wenskaarten naar elkaar gestuurd. Uitgebreid worden er geschenken uitgedeeld aan elkaar in navolging van de profeet Mohammed’s woorden : "Geef geschenken aan elkaar, omdat geschenken de kwaadwilligheid wegnemen". Ook de armen zijn van harte welkom en krijgen allerhande giften (zakaat al fitr).(vrij vertaald: in de zakken van anderen kan je het vinden!)
Het islamitische feest van 'het verbreken van de vasten' m.n Eid ul-Fitr, vindt plaats op het einde van de maand Ramadan. Die datum ligt meestal niet zover uit de buurt van het sinterklaasfeest. Een kans voor de beide culturen om mekaars feest van dichterbij te leren kennen. Temeer omdat deze feesten heel wat gemeenschappelijke kenmerken bevatten zowel uiterlijke als inhoudelijke.
Om het feest Eid ul Fitr goed te kunnen plaatsen is het belangrijk de diepere godsdienstige betekenis van de Ramadan te begrijpen. Daardoor moeten we ons een beeld kunnen vormen van enkele aspecten van het leven van Mohammed, met name vooral zijn 'eerste openbaring' wordt herdacht tijdens de Ramadan. De diepmenselijke betekenis van deze godsdienstige feesten en rituelen kunnen we doen oplichten, omdat op dat niveau pas echt 'interreligieuze dialoog' mogelijk wordt.