Met veel plezier lees ik jullie gedichten, wanneer het me lukt natuurlijk, want de computer is een beetje traag. Er zijn waarschijnlijk nog mooie gedichten van andere mensen en die zal ik ook wel eens aanklikken.
Misschien kan je mij eens verrassen met een gedicht over de herfst of iets over de pompoen.
Hartelijk dank en doe zo verder.
Groeten Pompoen[/i]
Bedankt voor je bezoek, de lieve woorden en welkom op
Poëzie en Proza.
Wat een leuke naam ! Als ik hem hoor, denk ik vooral aan
Assepoester (niet lachen he zelfs geloof ik niet meer
in sprookjes, vind ik het nog altijd plezant om naar te kijken
met mijn kleindochter) En ik kan mij herrineren hoe ik (als ik
klein was) met de goede fee de magische woorden zong om
de pompoen in een mooie koets om te toveren..........
Men vergeet soms ook dikwijls dat de plant heel mooi is met
haar soepele ranken en haar prachtige zonnige zachte bloemen !
Wat de soep betreft, is het voor mij een van de lekkerste (als
die natuurllijk goed klaargemaakt is )
En last but not least, een pompoen wordt een prachtige schaal
voor fruit- of rauwkostsalade te presenteren of ook een herfst-
bloemstuk te maken , zonder de angstwekkende decoratie voor
Halloween te vergeten !
Voilà, beste Pompoen, wat je naam betekent voor mij !
Groetjes in vriendschap van Alterego en Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Er wordt gewandeld, gefietst, gerend,
het is alsof de zomer zijn einde niet kent.
Beekjes frazelen en murmelen maar,
spreken ze kabouter- of herfsttaal?
Eiken, beuken, majestatisch groot,
kijken vol verwondering
naar al dat gewemel, daar beneden
Stilaan verliezen zij hun bladeren
en geven zij zich bloot.
Ze strekken hun wortels,
als lange tenen,
daar valt och arme, een peuter
hij moet even wenen.
Mama troost met een lief gebaar,
zij vertelt over
elfjes en kabouters:
"Je ziet ze niet,
maar ze zijn er wel, heus waar."
We fietsen door de dreven,
kruinen in vol ornaat, goud,
oranje, geel en rood.
Je komt ze overal tegen!
De lage herfstzon knijpt
met regelmaat een oogje toe,
gefilterd tussen takken en twijgen
zonlicht heel diffuus en
schaduwen, daarover wil ik zwijgen
Soms helder, dan weer matig,
schijnt ze opeens te fel
dan knijp ik snel
mijn ogen even toe.
Rij ik daar als een blinde mol,
over hobbelende wortels
en paadjes, o zo smal,
tot ik plots moet remmen
en bijna van mijn
stalen paardje val.
We nemen een wijde bocht,
de zon nu in de rug,
zo vangen wij de terugweg aan,
maar dit verhaal
is nog niet gedaan.
Een resumé:
Nordic walking, kinderwagens,
Mountan bikes, fietsen allerlei,
Blote ruggen, zomerse décoltés
Kinderen die hinkelen en springen
Honden aan de leiband,
één hond in de beek.
Stokken werpen,
snorren draaien,
wafels eten, pootje baden,
Ronkende machines in het bos,
verwijderen ongewenste exoten.
Neen geen mensen,
alleen maar bomen, zoals de vogelkers,
en andere ongewensten.
Die hebben het verknoeid
overwoekeren het bos.
Vlaanderen wil inheemse bomen,
en Vlaams grasgroen mos.
Ligt daar op zijn zij,
een mooie Gingo Biloba,
die groeien o zo traag,
wat heeft die boom
in Gods naam toch misdaan?
Er ligt een blauwe deken
over zijn prille lijf,
de wortels steken er nog onderuit,
en op mijn vraag, " ja Mevrouw,
die boom die groeide krom,
die moest eruit."
Toen ben ik op de loop gegaan,
mijn rug gebogen en wat krom,
“Zie dat die man ook mij
voor een boom aanziet!”
Dat bruut geweld op die mooie boom
vergeet ik van mijn leven niet.
ria
07.10.07
Biloba's kunnen 1000 jaar worden en meer. Deze was amper 50.
Een dame die naast mij stond zei: " O wat zonde, ik neem iedere
dag druppels, zo blijft mijn geheugen goed. " Ik heb voor haar een
takje geplukt, ze gaat proberen om het te laten wortelen.
Ik hoop dat het haar lukt, maar ik vrees er voor.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
