... 827 lezers
doch ook zes dagen later ...
en met dank aan Robol, sunset en ria
In mijn Humaniora-periode, en dank zij een fantastisch
leraar Nederlans had ik tijdens de poëzielessen meest
affiniteit met 'het sonnet'.
Waren het de 4, 4, 3, 3- lijnige strofen of het strakke rijm,
hoe ook, ik hield van het sonnet.
Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik onlangs een
dichtbundel in handen kreeg van een Vlaams auteur, met
alleen sonnetten.
De auteur, Jan Van Den Whege (Halle - 1920) was docent
in Hasselt en ... richtte in Congo de eerste Nederlandstalige
boekhandel op: "Flandria".
'OOGAPPEL UIT SODOM', zo heet de dichtbundel waaruit
volgende twee sonnetten. De dertig gedichten uit de bundel
handelen hoofdzakelijk over echtscheiding en een door hem
welbegrepen ingenomen humanistisch standpunt.
Je hebt deze uitleg helemaal niet nodig om van de poëzie
te genieten; leest u zelf maar
1) God, als het lente wordt, hoe moet het dan?
In maart begint weer 't blijde jaargetijde,
april zwelt in de rokken van de meiden,
in mei smacht elke vrouw weer naar de man.
De dagen smaken vers als jonge wijn,
de nachten zijn vol hete fluisteringen.
Een dronken god doet mensen, dieren, dingen
weer glanzen met een nieuwe, schone schijn.
Maar ik met al mijn pijn, wat moet ik dan?
De lente kan mij toch niet meer verblijden,
al blijft de nachtigaal van liefde zingen.
Tao-te-King noch Bijbel en Koran
noch Kamasoetra kunnen mij bevrijden
uit 't labyrint van mijn herinneringen.
2) De sneeuw maakt alles mooier, minder hard,
fantastisch, zuiver als een sprookjeslandschap.
Met niets of niemand voel ik nog verwantschap.
In mij en rondom mij blijft alles zwart.
Mijn dochter riep: "Het sneeuwt!" Verrukt keek zij
naar 't dansen van de vlokken en zij lachte.
Van ongeduld kon zij opeens niet wachten
en wrong zich vlug uit mijn omhelzing vrij.
Nu zit ik hier alleen voor 't brede raam
te kijken naar de sneeuw en naar de nevel,
waarin de wereld wegzinkt en ik prevel
heel zacht en triest uw naam en ook de naam
van haar die mij zo lief was al die jaren...
- Word nooit als zij, mijn kleine, lieve Karen.
sterke, bevattelijke poëzie, als je 't mij vraagt
groeten in vriendschap - -denook- -
doch ook zes dagen later ...
en met dank aan Robol, sunset en ria
In mijn Humaniora-periode, en dank zij een fantastisch
leraar Nederlans had ik tijdens de poëzielessen meest
affiniteit met 'het sonnet'.
Waren het de 4, 4, 3, 3- lijnige strofen of het strakke rijm,
hoe ook, ik hield van het sonnet.
Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik onlangs een
dichtbundel in handen kreeg van een Vlaams auteur, met
alleen sonnetten.
De auteur, Jan Van Den Whege (Halle - 1920) was docent
in Hasselt en ... richtte in Congo de eerste Nederlandstalige
boekhandel op: "Flandria".
'OOGAPPEL UIT SODOM', zo heet de dichtbundel waaruit
volgende twee sonnetten. De dertig gedichten uit de bundel
handelen hoofdzakelijk over echtscheiding en een door hem
welbegrepen ingenomen humanistisch standpunt.
Je hebt deze uitleg helemaal niet nodig om van de poëzie
te genieten; leest u zelf maar
1) God, als het lente wordt, hoe moet het dan?
In maart begint weer 't blijde jaargetijde,
april zwelt in de rokken van de meiden,
in mei smacht elke vrouw weer naar de man.
De dagen smaken vers als jonge wijn,
de nachten zijn vol hete fluisteringen.
Een dronken god doet mensen, dieren, dingen
weer glanzen met een nieuwe, schone schijn.
Maar ik met al mijn pijn, wat moet ik dan?
De lente kan mij toch niet meer verblijden,
al blijft de nachtigaal van liefde zingen.
Tao-te-King noch Bijbel en Koran
noch Kamasoetra kunnen mij bevrijden
uit 't labyrint van mijn herinneringen.
2) De sneeuw maakt alles mooier, minder hard,
fantastisch, zuiver als een sprookjeslandschap.
Met niets of niemand voel ik nog verwantschap.
In mij en rondom mij blijft alles zwart.
Mijn dochter riep: "Het sneeuwt!" Verrukt keek zij
naar 't dansen van de vlokken en zij lachte.
Van ongeduld kon zij opeens niet wachten
en wrong zich vlug uit mijn omhelzing vrij.
Nu zit ik hier alleen voor 't brede raam
te kijken naar de sneeuw en naar de nevel,
waarin de wereld wegzinkt en ik prevel
heel zacht en triest uw naam en ook de naam
van haar die mij zo lief was al die jaren...
- Word nooit als zij, mijn kleine, lieve Karen.
sterke, bevattelijke poëzie, als je 't mij vraagt
groeten in vriendschap - -denook- -
)
