Samen dichten, samen schrijven...

Dit toch nog even vertellen.
Misschien hebben julle het ook gezien.

In Lommel heeft de gemeente alle graven
op het kerkhof digitaal ge-inventariseerd,
waardoor de bejaarden in het rusthuis
via de computer naar het graf van hun geliefden
konden surfen.

Heb je de ontroering gezien van die hoogbejaarde
mensen, die na vele jaren opnieuw het graf konden
bezoeken van hun dierbare overledenen?

Heb je de liefde, de genegenheid en het gemis
gelezen in het gelaat en in de woorden
van die bejaarde dame, toen zij met haar man sprak.
Zo'n oprechte eenvoud.

Chapeau voor de bedenker van dit initiatief en voor
de gemeente Lommel, die het mogelijk maakten.
Dat het een voorbeeld moge wezen voor vele andere
steden en gemeenten.

ria

Inderdaad ria, ik mocht ook meegenieten.

Zag je ook de liefde in de ogen van de
helpers, toen ze de mensen wegwijs
maakten met toetsenbord en beeld?

groeten in vriendschap - -denook- -

ja Ria, ik heb het ook gezien! het geluk
van die mensen was niet te beschrijven!
een dikke proficiat voor de gemeente lommel!

ook ik en mijn zussen mochten gisteren het kruisje
van ons overleden broer afhalen, er werden enkele
heel mooie gedichten voorgelezen door de priester

mag ik er hier ook ééntje van plaatsen?


Ik keek door het venster maar je was er niet.
De kamer schijnt eensklaps te groot geworden,
met weggeschoven stoelen, lege borden.
Je bril in je boek, vergeet hem niet

Van ergens dringt je stem nog tot mij door.
Ik weet het al, je bent waarschijnlijk boven
ik zal het kraken van de treden horen,
je woorden zijn je altijd even voor.

De deur staat op een kier, je komt terug
je was alleen maar weg om iets te halen.
het duurt wel lang, mijn ogen staan vol tranen,
een onverwacht verdriet achter je rug.

(Anton van Wilderode)

bedankt voor al jullie mooie gedichten, en gedachten

lieve groetjes

Lizzy

als je daar soms famielie hebt
ben naar graf van schoonvader gaan kijken
http://geoweb.lommel.be/webgis/begraafplaatsenonline/

graag gedaan xxxx

gedachten bij Allerheiligen

mijn raam kijkt uit op het kerkhof
is dat niet triest
zeggen de mensen
zo denk je steeds maar aan
de dood

maar er staan bomen en struiken
tussen de graven
en dat doet me eraan denken
dat het leven sterker is dan
de dood

soms komen mensen met chrysanten
naar een graf
misschien uit plichtsbesef
of om een verbond te sluiten met
de dood

een enkel keertje zie ik een traan
van stil verdriet
een leed dat niet wil slijten
om wie gehaald werd door
de dood

maar nooit steeg droefheid op
uit een graf
alleen wie leeft voelt nog tranen
waarom zou ik dan bang zijn voor
de dood .

dag oca loca,

ik lees dat je hier geregistreerd bent
sedert januaru 2005

Toch is je gedicht hierboven je eerste
schrijfsel op sennet.

Als debuut kan het wel tellen:
vlotte stijl - sterke gedachte -
menselijk gebracht.

Loop niet weg - het is hier goed -
laat nog eens iets van je horen.

Welkom, denook

Op weg naar 11 november: wapenstilstand.
De Groote Oorlog of Grootvaders oorlog.
De Westhoek van Willem Vermandere.
Nooit meer oorlog.

Robbe

John McCrae - In Flanders Fields
(1872-1918)

Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) is er rond het Belgische stadje Ieper zwaar gevochten; het gebied werd vanwege de uitstulping die het in de frontlijn vormde 'the Ypres Salient' genoemd. Men onderscheidt zelfs drie periodes met grote veldslagen waarvan de eerste in 1914 plaatsvond waarbij het gedecimeerde Engelse beroepsleger (the Old Contemptibles) een doorbraak van het Duitse leger wist te voorkomen.

De tweede slag bij Ieper (de Engelsen spraken over 'Wipers') vond plaats in 1915 waarbij de Duitsers voor het eerst chloorgas gebruikten als strijdmiddel. De derde slag bij Ieper is de beruchte Slag bij Passendale waarbij de gruwel elke verbeelding tartte en waar in totaal meer dan 560.000 slachtoffers waren te betreuren.

Tijdens de tweede slag bij Ieper bevond zich in het plaatsje Boezinge een verpleegpost waar de militaire arts John McCrae werkzaam was. Hij was van Canadese afkomst, geboren in 1872, en had zich onderscheiden in de Boerenoorlog (1899-1902) waaraan hij als arts-vrijwilliger had deelgenomen. In 1901 nam hij ontslag uit militaire dienst en wijdde zich aan een medische carrière tot op 4 augustus 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak en hij zich opnieuw meldde als vrijwilliger. Hij werd benoemd tot arts bij de First Brigade van de Canadian Field Artillery.

McCrae schreef met een zekere regelmaat gedichten waarvan ook een aantal in literaire bladen werd geplaatst. Op 22 april 1915 werden de eerste aanvallen met chloorgas ingezet te Boezinge, de plaats waar McCrae als arts frontdienst verrichtte tijdens de gevechten. Diep onder de indruk van de gebeurtenissen schreef hij op 3 mei het gedicht IN FLANDERS FIELDS, misschien wel het meest bekende gedicht uit deze oorlog:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders Fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failings hand we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

De tekst van het gedicht is wars van poëtische franje en schoonschrijverij en geschreven in een voor iedereen begrijpelijke taal. Zo werd het gedicht in het gehele Britse Imperium en in de Verenigde Staten het symbool van opoffering en strijd voor de vrede en de klaproos groeide uit tot het wereldwijde zinnebeeld van alle gesneuvelden. McCrae stierf op 28 januari 1918 op 45-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking waarbij een hersenbloeding hem uiteindelijk fataal werd. John McCrae ligt begraven op de Britse militaire afdeling van de gemeentelijke begraafplaats van Wimereux in de nabijheid van het Cross of Sacrifice. Een gedenkplaat en een Memorial (met daarop de tweede strofe van zijn gedicht) zijn ter herinnering aan hem opgericht.

Literatuur: Herwig Verleyen - In Flanders Fields

(Gevonden en gepikt van Google - Alterego)

De kollebloemen van Vlaanderen
(Vert. Rachel Schaballie, 1919)

Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open,
tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant,
het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen,
dat onze milde dood de vree werd voor dit land.

Bij rooden dageraad volgden wij in het blauwe
den zoeten leeuwerik, wiens jubel werd gestoord
door schroot en vloek en klacht. Tot men ons kwam houwen
en op dit Vlaamsche veld ons streven werd gesmoord.

Gij, die nu na ons leeft, wij reiken u de toortsen,
verheft ze naar het licht, elk roepe een nieuwen held:
verbreekt gij onze trouw, dan wordt in wreedste koortsen
ons 't heilig verbod te slapen in dit veld:
in elken kollebloem zouden wij blijvend bloeden!

Groetjes

Robbe

(bron: blog Heemkunde Beverlo)

Het Britse oorlogskerkhof "Tyne Cot Cemetery" tussen Zonnebeke en Passendale in België. Met 12.000 graven is dit de grootste Britse begraafplaats ter wereld. Op de muur op de achtergrond op de foto staan de namen van 36.000 vermisten Britse soldaten geschreven (de overige vermisten staan vermeld op de Menenpoort te Ieper - zie beneden). De begraafplaats bevindt zich midden op het vroegere front en op deze plek werden al tijdens de oorlog soldaten begraven. Op het terrein van de begraafplaats liggen nog een aantal bunkers ( foto © Anke Weeda 2001).



Ieper (België): Menenpoort. Sinds 1928 wordt iedere avond om 20.00u (behalve tijdens de Tweede Wereldoorlog) in de Menenpoort de Last Post geblazen ter nagedachtenis aan de gesneuvelde Britse militairen. Deze poort was tijdens de oorlog de poort waardoor de in Ieper gelegerde Britse soldaten naar het front vertrokken. In de poort zelf, een monument van na de oorlog, staan de namen van meer dan 50.000 vermiste Britse soldaten gebeiteld. De overige vermisten staan vermeld op de muur van het Britse oorlogskerkhof "Tyne Cot Cemetery" tussen Zonnebeke en Passendale (zie boven).

Waarom herdenken ze in Ieper de doden met papavers?

Papaver - en klaprooszaadjes kunnen diep in de grond terecht komen. Als de omstandigheden ze niet laten ontkiemen, blijven ze er rustig zitten. Af en toe woelen mensen of dieren de grond om en de zaadjes komen dan naar boven. Vaak ontwikkelen ze zich dan tot een pracht van een bloem.
Tijdens de oorlog was er heel wat slagveld - aarde door mens en wapen omgeploegd. En na een tijdje stond het strijdperk plots in een rode papavergloed. De link met de kleur van het gesneuvelde bloed was vlug gemaakt. Nu nog dragen ze in Engeland met Allerheiligen een rode ‘poppy’ in het knoopsgat.
De Canadese kolonel Mc Crae schreef tijdens de oorlog aan de ijzer (1916) een ontroerende gedicht over de klaproos. Hij stuurde het op naar het Engels maandblad ‘Punch’. Enkele weken later stierf hij in een Iepers veldlazaret.
Elke avond om 20.00 uur kan je onder de Ieperse Menenpoort de oorlogslachtoffers met een beklijvende ‘Last Post’ mee herdenken. Het trompetgeschal gaat door merg en been. De Ieperse poort vormt een ideaal decor voor de dagelijkse hulde. De papieren klaproos - kransen ontbreken nooit.

Ook gevonden en "gepikt" van Google