Een aantal anekdotes:
Mijn moeder was het vijfde kind in de rij. Ze werd geboren in de lente van 1914. Toen de Duitsers Antwerpen innamen vluchtten vele mensen naar het noorden, naar Holland. Zo ook mijn grootouders met hun kinderen, waaronder hun jongste telg van enkele maanden oud. Zij vluchtten naar Bergen op Zoom +/- 40 km, net over de grens.
Op een stootkar stond een grote kist, met huisraad. Hoe lang ze er over deden weet ik niet precies, maar met die kinderbeentjes, de andere kinderen waren tussen 7 en 2 jaar, kan ik mij voorstellen dat dit wel een tijdje moet geduurd hebben.
Van Merksem naar Kapellen, dan naar Putte en vervolgens richting Bergen op Zoom. Toen ze er eindelijk aangekomen waren kregen ze een plaatske toegewezen. Mijn grootmoeder ging op zoek naar melk voor de jongste kinderen. De oudsten moesten ondertussen zorg dragen voor de jongeren. In de kist had mijn grootmoeder een bedje gemaakt voor de baby, mijn moeder dus.
Tijdens haar afwezigheid was er een bazige vrouw die nieuwsgierig kwam kijken. Omdat er niets was om op te zitten sloot ze het deksel van de kist en zette zich daarop neer. De kinderen waren te angstig om iets te zeggen. Toen mijn grootmoeder eindelijk terugkwam met een kruikje melk, was ze in alle staten. Ze duwde die vrouw letterlijk op de grond en opende de kist. Gelukkig, net op tijd.
Mijn moeder is 88 geworden, Goddank.
ria
ps. Als ik nu beelden zie van vluchtelingen denk ik ook terug aan de vlucht van mijn grootouders, maar ook wijzelf zijn op de vlucht getogen.
Maar dat is een ander verhaal.
Een kort verhaal.
Voor de tweede wereldoorlog kwam er een jonge man, een melkboer, aan huis melk leveren. Hij werd al gauw door de Duitsers opgepakt en naar een concentratiekamp gestuurd.
Daar kreeg hij tbc en was op sterven na dood. Zijn ouders kregen volgend berichtje van hem:
" lieve ouders maak u geen zorgen om mij, mijn lichaam is doodziek, maar mijn ziel is gezond."
Gelukkig genas deze jonge man en hij is nog vele jaren later onze melkboer gebleven.
wordt vervolgd
ria
Mijn moeder was het vijfde kind in de rij. Ze werd geboren in de lente van 1914. Toen de Duitsers Antwerpen innamen vluchtten vele mensen naar het noorden, naar Holland. Zo ook mijn grootouders met hun kinderen, waaronder hun jongste telg van enkele maanden oud. Zij vluchtten naar Bergen op Zoom +/- 40 km, net over de grens.
Op een stootkar stond een grote kist, met huisraad. Hoe lang ze er over deden weet ik niet precies, maar met die kinderbeentjes, de andere kinderen waren tussen 7 en 2 jaar, kan ik mij voorstellen dat dit wel een tijdje moet geduurd hebben.
Van Merksem naar Kapellen, dan naar Putte en vervolgens richting Bergen op Zoom. Toen ze er eindelijk aangekomen waren kregen ze een plaatske toegewezen. Mijn grootmoeder ging op zoek naar melk voor de jongste kinderen. De oudsten moesten ondertussen zorg dragen voor de jongeren. In de kist had mijn grootmoeder een bedje gemaakt voor de baby, mijn moeder dus.
Tijdens haar afwezigheid was er een bazige vrouw die nieuwsgierig kwam kijken. Omdat er niets was om op te zitten sloot ze het deksel van de kist en zette zich daarop neer. De kinderen waren te angstig om iets te zeggen. Toen mijn grootmoeder eindelijk terugkwam met een kruikje melk, was ze in alle staten. Ze duwde die vrouw letterlijk op de grond en opende de kist. Gelukkig, net op tijd.
Mijn moeder is 88 geworden, Goddank.
ria
ps. Als ik nu beelden zie van vluchtelingen denk ik ook terug aan de vlucht van mijn grootouders, maar ook wijzelf zijn op de vlucht getogen.
Maar dat is een ander verhaal.
Een kort verhaal.
Voor de tweede wereldoorlog kwam er een jonge man, een melkboer, aan huis melk leveren. Hij werd al gauw door de Duitsers opgepakt en naar een concentratiekamp gestuurd.
Daar kreeg hij tbc en was op sterven na dood. Zijn ouders kregen volgend berichtje van hem:
" lieve ouders maak u geen zorgen om mij, mijn lichaam is doodziek, maar mijn ziel is gezond."
Gelukkig genas deze jonge man en hij is nog vele jaren later onze melkboer gebleven.
wordt vervolgd
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.





