Een heel bijzondere Sinterklaas......
Waar zijn mama en papa ?
Nooit laten ze mij zolang alleen....
En zeker niet met mensen die ik niet ken !
Ik heb nog zoveel te doen.....
Want morgen is het Sinterklaas.
Ik moet nog mijn blauwe laarsjes of misschien
de rode, aan de schouw plaatsen naast het
mandje voor het paard van de Sint.......
Wortelen liggen in de ijskast en ik moet nog een
appel en suikerklontjes meenemen om in het
korfje te leggen.
Waarom zijn ze niet daar ?
Nooit blijven ze zolang weg......
Mijn tekening ligt opgerold in een schuifje....
Ik heb die aan oma laten zien en ze vond het
prachtig !......alles wat ik maak is mooi voor haar
want ze houdt van mij en ziet dan de kleuren
buiten de lijnen niet en ook niet de chocolade-
vlekjes die de baard van Sinterklaas ontsieren !
Maar waar blijven mijn ouders toch .....?
Straks kwam een jonge vrouw binnen en vroeg mij
of ik honger of dorst had.
Natuurlijk zou ik iets willen eten of drinken maar ik
wil naar huis, naar papa en mama.........
Waarom antwoorden ze niet als ik vraag waar ze zijn ?
Sandra is weg ondertussen. Zij moest naar huis want
het werd donker. Als ze zo laat terug komen, gaat papa
ze altijd terugbrengen met de auto......
Mama zal zeker pepernoten meebrengen want zij gingen
naar Zeeland om een zieke tante te gaan bezoeken en
dan koopt ze altijd die "winterkoekjes" want papa en ik
lusten die zo ! Ze zijn hard, krokant en smaken naar
peperkoek en nog naar iets anders.... dat doet me denken
aan de tuin in de zomer, als bijen en vlinders rond die
mooie bloemen, waarvan ik de naam altijd vergeet, vliegen
en fladderen.......
En papa zal straks binnenkomen, met een "verrassing"
achter zijn rug verstopt en een brede lieve glimlach op
zijn gezicht......en ik zal doen alsof ik niets vermoed als
hij zal vragen : "weet je wat ik voor jou mee heb gebracht ?"
en ik zal antwoorden : "neen, papa, wat is het ?"
Hij zal mij dan lachend op zijn schoot nemen en mij de
boeken laten zien ! Zullen er sprookjes of legendes zijn
of een natuurencyclopedie met prachtige foto's over dieren
en bloemen.....?
Ik kan bijna niet meer wachten...... Waar blijven ze toch ?
Ik wil niet meer wachten, ik wil ze zien....... nu !
Ik ga tot aan de deur en op de tip van mijn voeten, kijk ik
in de gang...... veel mensen maar van mijn ouders, geen
spoor ! Wat betekent dat ?
Als ze straks terugkomen, zullen wij samen vlug nog iets eten
en dan nog even babbelen over morgen, in 't groot bed' .......
Maar ook niet vergeten mijn laarsjes voor de schouw te plaatsen
en het mandje voor het paard van de Sint te vullen...
In feite is mijn verlanglijstje nogal kort ! Buiten een hondje, wil ik
niets. Ik hoop dat Sinterklaas er nog eentje voor mij heeft want
mijn moeder zei dat veel kindjes een dier vroegen dus.......
Maar waar blijven ze toch ?......
Wij hadden er gisteren nog over ! Ik heb graag grote honden en
duitse schepers vind ik de mooiste.....ze lijken op wolven......en
ik ben niet bang hoor, 'k ben Roodkapje niet !
Misschien zijn ze Sinterklaas tegen gekomen en daarom duurt
het zo lang tot ze terugkomen ......en wie weet...... ze brengen
mijn puppie mee !
De vriendelijke jonge vrouw komt nog eens binnen en ze heeft
warme chocolademelk bij en zachte wafels en zelfs....... een
biggetje in marsepein ! Ze geeft mij ook kleurpotloden en een
tekenblokje en zegt me dat ik nog even geduld moet hebben...
Waarom kijkt ze zo raar naar mij ?...... waarom spreekt ze zo
zacht.......?
Hmmmm..... de wafels smelten in mijn mond en ik moet nog
even wachten om te drinken, want de beker is zo heet dat ik
mijn handen bijna verbrand........ik had werkelijk honger en dorst
maar besefte het niet....... ik wou op mijn ouders wachten.....
Maar waar blijven ze toch in Godsnaam ?
Ik probeer een jonge schepershond te tekenen maar dat kan ik
nog niet zo goed...... het lijkt meer op een schaapje en ik krijg
een slappe lach die in tranen eindigt want mijn angst is plots
zo intens........mijn ouders komen niet meer terug !
Waarom denk ik ineens zoiets ? Natuurlijk komen mijn ouders
terug..... ze laten mij niet alleen ! Wij zijn toch "een trio" 't kan
gewoon niet !
Ik hoor een bekende stem....... de deur gaat open en mijn oma
is daar ! Wat ben ik blij ! We rennen naar elkaar en ik voel mij
direct zo goed in haar armen die mij zo lief omringen......
Ik voel als een lichte regen op mijn gezicht en heel verbaasd
kijk ik naar omhoog, naar haar ogen en wat ik erin lees laat mij
ineens heel koud worden......
"Ma petite chérie" fluistert ze zacht tegen mijn oor en drukt mij
tegen haar met zoveel kracht dat ik bijna geen adem meer krijg !
"Wanneer komen ze terug ?" vraag ik in een bange zucht ! Maar ik
wil haar antwoord al niet meer horen.... ik weet hoe het zal luiden!
Ineens is alles duidelijk........
Ik zou willen roepen, wegrennen, op alles slaan...... dingen vernie-
tigen...... maar ik blijf verlamd in mijn angst, mijn verdriet......mijn
twijfels.
Mijn oma zwijgt maar pakt mij in haar armen en zo gaan wij
naar buiten....... alles lijkt me nu een droom te zijn of beter een
soort nachtmerrie......Ik zie de meevoelende blikken maar het
doet me niets..... ik heb koud, ben misselijk, bibber zonder het
te kunnen stoppen en zou liever terstond verdwijnen, gewoon
niet meer bestaan om dat verdriet en die pijn niet meer te voelen !
De auto van mijn grootmoeder staat voor de deur en ze legt me
op de achterbank met een geplooide regenjas als hoofdkussen....
Ik besef niet hoelang wij rijden....... maar als wij bij haar huis
aankomen wordt ik ineens bewust en wakker !
Ze draagt mij naar binnen tot in de living en gaat even met mij zitten,
precies of ze mij niet kan loslaten..... ze heeft mij even nodig als ik
haar nu.......en ik zie hoe ze zich beheerst om niet te huilen.
Wij proberen elkaar te troosten, vol verdriet en wanhoop en ik weet
niet hoe ik nu ga leven......
Ineens hoor ik een onbekende geluid en probeer het te situeren.....
Voor dat ik iets kan doen, word ik omvergeduwd door een levende
peluche die mijn tranen weglikt...........
Wat ik het meest verlangde, krijg ik onverwachts de nacht voor
Sinterklaas...... een Sinterklaas die ik nooit zal vergeten want de
twee mensen waarvan ik het meest hield zal ik nooit meer terug
zien.......
En nu, op het eind van mijn leven heb ik beseft dat men
gelukkig moet zijn met wat men heeft en naar niets moet verlangen...
dat weet ik al lang maar nu voel ik het echt.....
Waarom heb ik dit geschreven, heel onverwachts, midden in de
nacht, een beetje voor Sinterklaas ?....... Het is helemaal fictief
en toch beleef ik het alsof het mij gebeurd was.......
Bosrankje
Ps. Niet helemaal fictief (alleen de dood van mijn ouders) de rest
is wel gebaseerd op echt gebeurde dingen dat besef ik nu pas bij het herlezen.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
liefs Morgenstern en Herman