In 1969 heb ik een gedicht geschreven
over mijn dochter, Muriel, drie jaar.
Toen, schreef ik nog in 't frans en nu,
38 jaar later, heb ik er een vrije vertaling
in proza van gemaakt......
Mijn dochter, mijn kind
Ze is een engel, een elfje,
een dartelende vlinder,
zo licht als een pluim
en zachter dan dons.
Een speels kaboutertje
vol deugnieterij en lievigheid
dat soms ineens verandert
in een eigenzinnig duiveltje.
Het is mijn dochter van drie,
mijn schat....mijn droom...
ze maakt mijn leven boeiend,
vol ontroerende verrassingen
Ze is de vrolijkheid zelve....
wordt wakker met een glimlach,
vertelt ons over haar dromen en....
springt zingend uit haar bedje.
Haar grote nog onschuldige ogen
willen alles ontdekken ... begrijpen..
De natuur brengt haar in verrukking
en ze lacht luidkeels naar de zon...
Vol onuitputtelijke nieuwsgierigheid,
stelt ze iedereen voortdurend vragen,
ze wil alles zien,ruiken,proeven,horen
en voelen doet ze met gesloten ogen...
Mijn geluk wil ik nu uitschreeuwen
in de wind, naar de sterren en de maan
naar de velden, de heuvels en de zee.
De gelukzaligheid om.... moeder te zijn !
Bosrankje - 13 - 12 - 2007
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....