Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.

lieve groetjes,
gustilpe

Na het overlijden van mijn echtgenoot nu bijna 9 maanden geleden heb ik alles een tijdje genegeerd. Er was heel weinig wat me nog boeien kon. Mijn blog, beeld - en schrijfwerk is verloederd als een tuin die dringend zorg nodig heeft. De laatste weken ben ik weer begonnen wat rond te neuzen en vond nog een verhaal wat ik hier toch wil plaatsen.


Fientje



We kennen het allemaal, ééntje begint, stuurt een foto van z’n tuin, de rest volgt. Heel mooi, interessant, je kan er nog wat van opsteken ook. Geloof me er zijn echte specialisten bij! Meestal zijn het tuinen die in een dure blinkende tuingids niet zouden misstaan. Zo kwamen er een paar foto’s in mijn mailbox terecht, de ene met een heel knap tuinzicht, de ander had iets dat me echt intrigeerde.
Je zag een stukje terras een tuintafel met drie bloempotten erop en een gedeelte van de afsluiting. Naast de tuintafel een rotan zetel met hoge ronde rug. Op een kussen de blikvanger! ’n Hondje witte vacht, bruine kop, oortjes rechtop, een smal snuitje, het ras ken ik niet. Het zat op dat kussen met zoveel flair, onbeschrijflijk. Nadien vernam ik van het baasje dat ze Fientje heette. Het was niet zozeer het ras of haar kleur het zat hem, voor mij, in haar houding. Effenaf koninklijk, een klein beetje hooghartig, zich bewust van haar waardigheid keek ze de wereld in.


Neen ze keek niet recht in de camera, het hoofd een klein beetje afgewend zat ze daar, alleen om haar baasje ter wille te zijn. Voor haar hoefde het niet maar als je baasje dat vraagt doe je dat, puur uit genegenheid. Trouwens de achtergrond was in stijl, paste perfect met haar komaf, daar kon ze niets op aanmerken. De rugleuning in boogvorm, geweven met open gaatjes, lieten haar werkelijk goed tot haar recht komen. Het leek ’n beetje op ’n troon waar de een of andere Afrikaanse leider best tevreden mee zou zijn.
Je zag het aan haar, met maar één blik, ze is een hond maar ééntje met karakter. Ik ben er van overtuigd dat ze weet wat ze wil. Voor haar geen potsierlijk gedoe, geen liflafjes, gewoon rechttoe rechtaan. Ze kent haar waarde, weet maar al te goed wat ze voor haar baasje betekent!


Ze ziet er niet bereid uit al te veel te willen bedelen om aandacht. O ja ze wil wel een stap doen naar het baasje toe, maar dan ook niet méér. Duidelijk verwacht ze dan een tegenzet een geste van de andere kant. Natuurlijk wil ze affectie krijgen, aangehaald worden, dat willen we toch allemaal. Haar baasje weet dat wel, kan haar zo lekker knuffelen, ze aanvaardt het op een manier of alles voor haar vanzelfsprekend is
Het is bijna een belediging om tegen zo iemand alleen maar ‘hond’ te zeggen. Moest het een mensenkind zijn het zou vast en zeker iemand met een titel zijn, Lady X of Y.


Je merkt wat het bekijken van een doodgewone foto bij iemand, totaal vreemd, kan teweeg brengen. Ze is de lieveling van het baasje en zijn vrouw.
Om met stijl te eindigen;

“Eerbiedige groeten Mylady, het ga je goed! “


Bomi

2004

Bomi, we begrijpen het echt wel.
Je leven is totaal anders geworden.
De belangrijkste persoon is er niet meer,
diegene, met wie je alles deelde,
waarmee je zolang samen was;
"Jouw grote liefde."

Toch is het goed af en toe
eens naar buiten te komen,
letterlijk en figuurlijk.

Lente in ademen en genieten
van het gulle dat de natuur nu biedt.

Goed om dat mooie verhaal eens onder het stof vandaan te halen.

Ik hoop en wens je dat iedere dag
een beetje vreugde mag brengen
en de eenzaamheid en het gemis
wat verlichten zal.

Lieve groet,
ria

Dag iedereen, een tijdje geleden heb ik hier ergens gelezen dat iemand het uitbroeden van een nest merels had opgevolgd en dat er tegen het eind iets was misgelopen.

Wij hebben dat hier ook een keer meegemaakt in een bloembak op het terras ( overdekt ) mijn man heeft daar toen prachtige foto's van gemaakt ik ga proberen ze hier te plaatsen.




Nog een paar eitjes en al één broedsel.





Drie hongerigen spijzen, een werk van barmhartigheid!





Bijna volwassen, prachtig om zien toch.





De laatste die uitvliegt, de twee anderen waren ons te snel af, het was een echte angsthaas de moeder heeft hem ten lange leste van het nest geduwd, eerlijk waar. Indertijd heb ik er een verhaaltje over geschreven zal dat ook plaatsen zo kun je de situatie beter volgen.
liefs bomi.

.‘n Paar jaar geleden hebben we als opvanghuis gediend voor ’n familie merels.
’t Was bijna zomer, regelmatig vlogen er vogels af en aan. Niks speciaal hier, we wonen vrij groen. Drie halfronde bloembakken met geraniums, hingen aan de houten schutting onder het afdak. Opvallend was dat ze altijd richting tweede bloembak vlogen.
Dat was hun doel. Zéér raar vonden we, tot we zagen dat er met droog gras en takjes werd gesleurd ‘ Ze gaan nest maken, ’t zijn merels.‘ zei mijn man. Denk je dat? Ja we zagen het, regelmatig ging er ééntje in de bak zitten, zat er met het ganse lijf te draaien, maakte zich zó een klein kuiltje. De bodem was er al, met de rest werd een mooi stevig nest gebouwd.
Wij, heel stilletjes op het terras, volgden de bouwwerken.


Een paar dagen later nog vóór ’t ontbijt, ook voor ons was die bloembak nu iets speciaals geworden, kwam mijn man binnen ‘ er liggen drie eitjes in dat nest ‘ Nieuwsgierig, een kijkje nemen, het doet je wat, je hebt het voordien nooit gezien. Ja wel eens op foto maar nooit echt, op je eigen terras, in je eigen bloembak. Je wordt er een beetje stil van. Er lagen echt drie blauwachtig gekleurde eitjes. Regelmatig eens gaan zien, ja hoor ze zat er, moeder merel. Haar kopje, voor ons net zichtbaar, tussen twee grote roze bloemen. Nog nooit denk ik, heeft ‘n vogel zo’n mooi decor voor z’n nest gehad. Zolang je in de keukendeur bleef staan gebeurde er niets, kwam je een paar passen dichterbij hief ze het kopje met een onderzoekende blik van ‘wat moet dat mens hier? ‘


De volgende dag waren ‘t al vijf eitjes. Ondertussen waren we al zo ver dat we rustig aan de tuintafel konden zitten terwijl zij zat te broeden. Gewoon praten ging ook, we waren goedgekeurd, geaccepteerd. Alléén wanneer mijn man ietsje te hard een blad van de krant omsloeg vloog ze op. Ze ging dan op de schutting zitten wachten tot het weer veilig was, kwam dan terug. Zij werd zo eigen dat ik rustig de andere planten kon begieten zonder dat ze opvloog. Je wil dat volgen er niets van missen. Grote verwondering toen ik haar zag wegvliegen met een ei dat aan haar bek geprikt hing. We controleerden het nest, nog vier eitjes. Plaatsgebrek? Natuurlijke selectie? We wisten het niet.
Het broeden ging gewoon verder.


’n Tijdje later, hoorden we een licht gefezel uit het nest komen, piepen kon je het nog niet noemen. Al die tijd was de vader op ’n afstand gebleven, waakzaam oplettend! Vrouwtje vloog weg, hij kwam op het nest zitten krijsen, verdediging en angst samen. Zo was het vrouwtje terug, vloog hij altijd naar hetzelfde paaltje, zijn uitkijkpost. Hij hield ons nauwlettend in de gaten. Wat kan zo’n vogel denken? Misschien was hij wel verbaasd over mijn witte veren. Hij vond ons denkelijk even interessant als wij hen. Stond er één van ons recht vloog hij reclamerend, veilig in een grote boom. Moeder deed ondertussen wat ze moest doen, zij wist wel beter. Voor haar waren we OK.


De volgende dag zagen we moeder wegvliegen met een vogeltje in de bek. Waar heeft ze het gebracht, wat heeft ze ermee gedaan ? Waarom? Vragen en nog eens vragen. We konden er alleen maar naar raden.
Nog eens goed gekeken, nog drie vogeltjes, met te grote wiebelende kopjes en opengesperde bekjes. Het werden al vlug drie fatsoenlijke vogels, ze begonnen zelfs al pogingen te doen op te vliegen, even vlug vielen ze weer in ’t nest. Het voederen ging om beurten, de dag lang. Moeder bracht de nacht door op ’t nest, vader in zijn boom.


’s Morgens was de voederpartij lang bezig vóór wij beneden kwamen. Het ogenblik kwam dat er al eens ééntje op de kant van ’t nest ging zitten kwetteren. De tijd was er rijp voor, het uitvliegen kon beginnen. Moeder zat op het grasperk, trippelde parmantig rondjes, herhaalde steeds hetzelfde lokkende liedje. Het jong op de kant, fladderde wel fel met de vleugels, was niet van plan het veilige nest te verlaten. Uren heeft die lokpartij geduurd. En Ja het lukte, dapper vloog ‘t naar de moeder, landde wel een beetje raar, verstopte zich in de struiken. Dat was er al één. Het tweede hebben we niet gezien, de volgende morgen was er nog maar ééntje


Dat laatste is een verhaal op zich, een melodrama. Het jong op de kant van het nest doodsbang, moeder allerlei geluidjes makend vloog weg en weer. Hij of zij vertikte het gewoon, veel gefladder en angstig gepiep dat was alles. We zagen iets wat ik zelf niet zou geloven moest een ander het vertellen. De schutting waar de bak aanhing stond tussen ons en de buren. Moeder was van tactiek veranderd, ze ging nu aan de kant van de buren aan de planken hangen. Ze begon met de snavel over en weer te schrapen, net op de plek waar de bak hing, ondertussen allerlei piepgeluiden makend . Het jong was nu helemaal van slag, wist niet waar naartoe of wat aangevangen, hoorde zijn moeder, rook ze misschien wel maar zag ze niet. Een lange tijd ging dat zo verder, moeder had er ineens genoeg van. Ze kwam weer naar het nest plaatste zich naast het jong op de rand, gaf er met haar lijf een duw tegen, ’t jong ging over boord.
Het beestje is niet gevallen, kreeg ineens zijn natuurlijke reflex en vloog weg tussen het groen, gevolgd door de moeder.
Voor ons ’n onvergetelijke gebeurtenis!


Bomi

Aantrekkingskracht in de vrije natuur, heel normaal.

Verhaaltje voor Merel!


Er was eens …. Zo beginnen alle mooie verhaaltjes. De kleine Merel was de oogappel het snoepje van haar oma en opa! Begrijpelijk, een klein beetje verwennen, daar zijn grootouders nu eenmaal goed in. Je kunt een kind niet genoeg verwennen met liefde en aandacht!
De kleine meid wist het, kinderen hebben daar een speciale antenne voor. Met haar 2,5 jaar was ze zo pienter, wist ze dadelijk bij wie ze zijn moest.


Oma mag ik op je schootje zitten? Twee glinsterende oogjes kijken hoopvol naar boven, ondertussen gaat haar poepje en beentje al omhoog, wil ze zeggen ‘ help me nu maar een beetje, ik ben er klaar voor. ‘ Oma trekt haar op schoot, ‘ oma vertellen? ‘ vraagt ze liefjes met dat snuitje waar geen enkele oma neen kan tegen zeggen.
Terwijl ze op schoot zit slaat oma de armen om haar kleine lichaampje, ze voelt het kloppen van dat kleine hartje tegen haar handen. Haar idee voor het verhaaltje is er. Oma neemt het handje van haar kleine meid, legt het op de plaats waar haar hartje klopt en laat haar voelen hoe het klopt. Mereltje moet er alleen maar om lachen, boem, boem zegt ze, even later … ,, wie is dat? ,, Dat is het engeltje dat in je hartje woont vertelt oma. Het engeltje heeft een kleine trom en een stokje zal altijd blijven kloppen. Altijd? vraagt het kleintje. Ja voor altijd, zegt oma. Als Mereltje boos is gaat het engeltje harder kloppen en als je slaapt heel traag en zacht. Engeltjes hebben ook niet altijd zin om even hard te werken. ‘ Worden engeltjes nooit moe oma. ‘ Nee mijn snoepje engeltjes worden niet moe dat zijn wij maar, alleen grote mensen en kleine kindjes worden af en toe een beetje moe. ‘ Merel is al een beetje groot he oma ‘ zegt ze in haar speciale taaltje.
Wat kan oma anders doen dan dat beamen?


Je hebt twee engeltjes, vertelt oma, ééntje in je hartje en ééntje die op je past! Waar is dat engeltje nu oma? Dat zit nu op je schouder liefje, op je rechter. De kleine meid voelt met haar twee handjes op haar schouders, het begrip rechts of links zit er nog niet zo in. ‘ Ikke kan het niet vinden oma ‘ neen meisje engeltjes kan je niet zien en ook niet voelen! Wat doet het engeltje oma? ,, kijken of Mereltje braaf is, haar bordje leeg eet en op tijd gaat slapen, zonder wenen? Ikke heb mijn bôke gegeten he oma? Ja schat je bent een flinke! Is het engeltje nu blij oma? Zeker en vast kindje je hebt nu een sterretje verdiend!


Dat is een ander hoofdstuk, ze had wel al op de arm van oma voor ’t raam gestaan om naar de sterretjes te kijken, maar hoe zij daar iets mee te maken had kon ze niet vatten. Wat doet het engeltje dan ermee? was de volgende vraag. O, zei oma, het engeltje heeft twee bekertjes een rode en een groene, kleuren die ze al heel goed kende, elke keer je lief bent legt het engeltje een sterretje in de groene beker. Het kleintje moest er even over nadenken, … en dan? Als Merel stout is haalt het engeltje er ééntje uit en legt die in de rode beker. ,, Nu niet he oma? Nu is Merel braaf he! ,, Ja mijn snoepje nu ben je braaf,, zei oma en knuffelde de kleine schat eens stevig. Oma kreeg een briljant idee!


In de keukenkast stonden bekers van verschillende kleuren. Ze nam er een rode en een groene uit samen met een doos vol knopen, allerlei soorten en maten door elkaar. De kleine meid snapte niet echt wat oma van plan was, keek dan ook gespannen toe. Oma nam er een handvol knopen uit en dropte er ééntje in de groene beker,, dat is er eentje voor ’t boterhammetje van daarstraks en nog eentje voor ’t slaapje van vanmiddag, ook nog eentje omdat je oma’s flinke meid bent! ,, Merel was er stil van, even toch ,, en die oma? ,, wees ze naar de rode beker. Daar moet oma de knopen inleggen als Merel een beetje stout en kwaad is! Oma nam een knoop uit de groene beker en legde die in de rode. ,, Niet doen oma, Merel is niet stout! ,, verontwaardigd klonk haar stemmetje. Neen Mereltje is niet stout, oma legde de grote knoop weer in de groene beker. Opluchting stond op dat lieve snuitje te lezen.
Oma wil je alleen maar tonen wat het engeltje met de sterretjes doet, braaf en lief gaan de sterretjes naar groen, een beetje stout naar rood.


Een beetje bedremmeld door zoveel leerstof in één keer vroeg ze dan,, en als de beker vol sterretjes is Oma? wat doet het engeltje dan? ,, Dan vliegt het er even mee naar buiten, kijkt van waar de wind komt en laat al de sterretjes weer de lucht invliegen mee met de wind. De kleine meid zuchtte ervan! Vanaf die dag was er bij oma in de keuken een stoute en een brave beker, en of ze die twee kende!


Bomi,


12-01-04[/b]

Lieve Bomi,

Jouw verhaaltje voor Merel heeft mij echt bekoort
want ik hou zo veel van sprookjes, engelen, elfjes
maar ook van echt gebeurde verhalen met een
magische ontroering...Er is dikwijls zo veel uit te
leren !
Het einde was zo prachtig en ik had "toevallig" bij
mijn afbeeldingen een engel die in de hemel ster-
retjes strooit, dat ik er een ppt wou van maken.
Hopend dat het je bevalt

Lieve groetjes in vrede en vriendschap van

Alter en Rankje

Alter en Ego,

verrast en ontroerd is het enige wat ik kan zeggen, vind het zo attent bedankt alvast.

Het verhaaltje heb ik geschreven voor een vriendin die 15 jaar jonger is dan mezelf en zij kreeg toen haar eerste kleinkind terwijl wij met drie mondige tieners zaten die alle vrije dagen en woensdagen bij ons waren. Heerlijke tijden waren dat.
Nu zitten ze alledrie in Leuven de oudste weet al dat hij in september in Brussel aan de slag kan, logisch gevolg een eigen stek zoeken.

Dat zijn dingen die een mens jong van hart houden he!

Liefs bomi.

Bomi,

Fijn dat je terug op het forum
schrijft zodat ook wij, jouw
verhalen kunnen lezen.

een groet
bo


ps assa geeft de raad, puntjes voor een prent
blauw te maken en in witte kleur te plaatsen.


..............

Bo wat een vondst van die puntjes, eigenlijk simpel, het lijkt nog altijd waar dat het simpelste het eenvoudigste is maar dat je er gewoon over kijkt.

Vr. groetjes, bomi