Boeken zijn spiegels

Alvast bedankt voor de reactie op mijn nieuwe spruit !
Mooie gedachte die u daar stelt en ik zal wel eens in dat boek gaan neuzen , al beperk ik me zeker niet tot de oosterse cultuur .

Uit " Laatbloeiers" van Anita Brookner

Het is moeilijk om volwassen te worden want je draagt steeds de personen die je ooit bent geweest met je mee, intact, wachtend om geactiveerd te worden op ogenblikken van verdriet , angst of gevaar .
Alles kan worden teruggevonden, elke onverwerkte schok of pijn.
Maar misschien wordt het een plicht om de verzameling van de tijd die je met je meedraagt te transformeren , de pijn los te laten ten gunste van het heden, zodat het mogelijk wordt je omhelzing naar buiten te richten, naar de wereld waarin je nu een thuis voor jezelf hebt gemaakt .
Gezondheid is afwezigheid van fysieke wanhoop .

Beste Azuur,

wij kennen het boek niet maar 'k ben gaan zoeken bij Google
naar een samenvatting want het uittreksel dat je geplaatst
hebt spreekt mij echt aan :

Twee Duitse weeskinderen komen door een speling van het lot in Engeland terecht, waar ze mekaar al zeer jong leren kennen. Na de oorlog beginnen ze samen een handel in wenskaarten. Hartmann groeit op tot een bon-vivant die geniet van elk ogenblik van zijn leven. Door zijn creativiteit en drijfkracht schakelen ze over op het verkopen van kopieerapparaten en ze worden rijke burgers. Fibich kan zich niet losmaken van zijn wrange kinderherinneringen en niettegenstaande zijn welstand blijft hij een bange, gefrustreerde man.

Ze spreken ook over het lot en niet over toeval en volgens wat ik lees,
vertelt A.Brookner hoe het moeilijk is voor die zeker Fibich, om zijn
tragisch verleden los te laten wat hem natuurlijk belet om zich te ont-
plooien en van zijn huidig bestaan ten volle te kunnen genieten en ein-
delijk zichzelf te zijn zonder angsten en frustraties !
Dus, juist het tegenovergestelde van Hartman, die lessen getrokken heeft uit de negatieve ervaringen uit zijn jeugd, en in het nu leeft en waarschijnlijk zich ook geen onnodige zorgen maakt voor de toekomst waar hij elk probleem zal proberen op te lossen op de gepaste moment !

Ik hoop de tijd te vinden om "de laatbloeiers" te kunnen lezen maar één
ding is zeker, dit boek bevestigt nogmaals mijn levensfilosofie (die ik
spijtig genoeg niet altijd kan aanpassen) en sluit zich aan bij de lessen,
cursussen, lezingen en gesprekken die ik sinds ongeveer dertig jaar heb,
onvermoeiend zoekend naar de betekenis van het leven en naar mijn
ware ik !

Bedankt Azuur en tot ziens.
Lieve groetjes in vrede en vriendschap van Alterego en Bosrankje

Dank voor je reactie Bosrankje .
Schrijvers (-sters) drukken aan de hand van een verhaal uit wat in hun binnenste leeft . Niet het verhaaltje op zich interesseert mij , wel het inzicht in het leven die er doorheen uitspringt . Zo ook met deze schrijfster . Wat bijzonder is aan haar is dat ze héél fijnzinnig , aan de hand van bijna banale levens de binnenwereld van doodgewone mensen kan beschrijven , meestal van vrouwen - hier in dit boek nu uitzonderlijk een man.
Voor mij is zij de persoon die elk leven uit banaliteit haalt , als je maar naar binnen kan kijken : niemand is banaal .
Mijn bedoeling was niet zo zeer een soort boekbesprekings- topic te creëren , maar een moment van " herkenning " te laten oplichten .Vandaar : boeken zijn spiegels .
Het ontlokt je een glimlach of traan van herkenning , of een andere emotie . Een ding is zeker , je weet dat je met dit gevoel niet alleen staat .

Mooi initiatief Azuur, proficiat.

Een ouderwets circus trekt zijn tenten op in het dorp. Een tijger maakt het niet al te best en de dierenarts komt ter plaatse. Ik ga niet alles vertellen want dan zou het niet meer de moeite waard zijn.

Zijn commentaar:
Ieder zijn specialiteit, mijnheer. Ik heb in de stad nooit anders dan schoothonden, katten en kanariepietjes van ouwe vrijsters behandeld. Reeds lang heb ik afgeleerd het belachelijk te vinden… Ik weet ook wel, dat er verdovingsampullen bestaan, die je zo een kreng met een speciaal pistool in de bast schiet. Mijn uitrusting is daar echter niet op voorzien…

Uit het boek, de goden moeten hun getal hebben, van Hubert Lampo.

Dank voor je reactie en bijdrage Mud . Ja , ik apprecieer zeker Lampo , maar deze ken ik niet . Zal eens op zoek gaan .
Maar wat een tittel ! het intrigeert me wel . Trouwens , je kenspreuk onderaan deed me wel even lachen !

Uit “De winter van de Belgica” Een heldenepos, mooi en soms een beetje humoristisch neergepend, maar tegelijkertijd historisch correct.


Het waren hondse dagen. Van 13 tot 16 februari hing er een dichte mist over het drijfijs. Uit de grijze soep doken om de haverklap ijsbergen op. Bovendien ploeterden we in ondiep water vol kliffen. Varen was een gokspel. We liepen dubbele wacht, en er stond altijd een extra uitkijk op de bak aan de boegspriet. In het kraaiennest hield een officier de ijsbergen en rotsen onder water in de gaten. Als je zo een uur op de uitkijk had gestaan was je bevroren tot in je ribbenkast. Maar wie aan de zeilen moest werken was nog slechter af. Het ijs op de touwen sneed in je handen tot bloedens toe…

Prachtig en sfeervol beschreven alsof je er zelf bij bent Zjiepeke . Je ruikt de zee ! Wat een leven hadden die mensen en wat een moed!
Interessant ook om kennis te maken met ons erfgoed .
Dank je !

Door de duisternis die snel inviel kon men nauwelijks de overkant onderscheiden. Het licht van de volle maan kwam ongelegen, de moffen konden van mijlen ver, elke glimp van ons antitankkanon opvangen. Op grote afstand hoorden wij de krijsende rupsbanden van de naderende tankdivisie. De schildwacht opende de slagboom en trok zich terug in het door donkerkleurige netten gecamoufleerde schuilhok. De brug lag er stil en verlaten bij, de straatkeien blonken vochtig in de wassende maan. Niets liet vermoeden dat binnen enkele ogenblikken de hel zou losbarsten.

De kop van de colonne was de slagboom voorbij en de eerste tank gleed over de natte keien naar het hoogste punt van de brug. De grijze kolos weifelde even als wou hij zijn vijandelijke omgeving aftasten.
Een ezel met een houten oor vuurde een granaat af. Toen het fluitende projectiel zijn doel trof gaf dat niks meer dan poef. Net een kermisballonnetje dat men doorprikt. De tankcommandant wipte gezwind uit de toren van zijn stalen ros en mat de schade op.
“Platte band” gilde hij en commandeerde de chauffeur om plaats te ruimen voor de achterop komende sliert oorlogsmachines.

Uit het boek "De brug over de Vleeteren gracht"

Goed beschreven , kan je ook zeggen wie de schrijver is Kazzac?

Sorry, Antony Dalton. Tot uw dienst...