radio-operateurke schreef:Ook nog eens werd mijn moeder voor de eerste maal aan haar hart geopereerd terwijl ik in het verre Essentho "mijn land aan het dienen" was, zij is ten laatste na de derde maal in de operatie gebleven. Ik heb duidelijk meer sneeuw gezien als jij in 1974, ook "zwarte" met een soldijke van 20 bfr. per dag.
Een soldatenhart moest soms van steen zijn! Hoeveel soldij wij kregen, ik weet het niet meer.
radio-operateurke, het moeten voor jou ontzettende moeilijke momenten geweest zijn, toen je moeder aan haar hart werd geopereerd en dan denken dat je daar eigenlijk in dat verre Essentho als het ware je tijd zat te verspillen. En toen bestonden er nog geen GSM's, er was nog geen internet, er was geen MSN. Toen ik in het leger was in Essentho dan was er haast iedere avond een echte "rush" naar dat ene telefoonkotje waar je heel eventjes contact kon hebben met je familie of beter met je lief. Vermits ik toen ik in het leger was geen lief had, heb ik van dat kotje dan ook nooit gebruik gemaakt. Het enige contact was per brief, de zogenaamde "MD" brief.
De soldij in mijn tijd was in ieder geval meer dan 20 oude belgische franken per dag, maar zoals reeds gezegd, ik weet het niet meer. Ik heb zo'n vermoeden dat die zo rond de 60 frank bedroeg. Met dat geld diende ik dan sigaretten te kopen, ik kocht er ook veel LP's mee en ook geschenken voor de hele familie, die ik in de kantiene kon kopen. Van iedereen werd verwacht dat hij een Keulse Dom naar huis mee bracht. Soldijgeld gebruikte ik ook om eens met mijn goede vriend op zaterdag eens te gaan eten in Marsberg, we aten daar in een schamel restaurantje een "bratwurst mit Kartoffelnsalat", dat was eens iets anders dan altijd maar die kazernekost.
radio-operateurke, je hebt ook gelijk wanneer je schrijft dat ook veel tantes en nonkels hun bijdragen deden. Ik bedoel hiermee, dat toen ik met verlof was in België, het vanzelfsprekend was dat ik me "eens ging tonen", in uniform aan diverse tantes en nonkels, waar de verhalen dan werden verteld. Aan mijn grootouders en ouders ben ik eeuwige dank verschuldigd, ze ondersteunden me door dik en dun en mijn grootvader, Maurice, die was wel bijzonder gul voor het geven van "liquide middelen".
Mijn vader, ook in het leger geweest, had het meer voor de psychische ondersteuning. Mijn moeder was altijd bezorgd, dat waren nog mensen die een oorlog hadden beleefd en die dachten dat er op de één of de andere dag terug een conflict kon uitbreken terwijl hun zonen in het leger waren. Vader en moeder hadden ook beiden een broer verloren in de tweede wereldoorlog.
In die tijd was er nog respect voor alles, ik denk niet dat dit nu nog bestaat. Ik weet nog heel goed dat de contacten met mijn familie toen op een hoger niveau stonden dan tegenwoordig, omdat iedereen begaan is met zijn eigen "ik" leven.
Nog een goeie avond en een rustige nacht voor de lezers!
Der Peet

Humor en geduld zijn de kamelen waarmee je door alle woestijnen kunt gaan (Ph. Bosmans)