dag Denook :
ja hoor allemaal eigen werk
je virtuele roos wordt blij in dank aanvaard
ik heb je een antwoord op mijn topic geschreven !! Liefs Fernanda
Een middag lang naar elkaar liggen kijken
met niets dan liefde aan.Zijn wat je hebt
stilte die een schouder voor stilte schept
lippen en handen die adem aanreiken
Even soms huiveren, niet van gedachten
maar van verlangen dat zichzelf niet kent
een kind van aarde .Hebben wat je hebt
trage honger, klein niemandsland van wachten.
Werkelijkheid proeft aarzelend droom
beiden komen tot nieuw verwisselend leven
vraagtekens die elkander antwoord geven
buigende oevers van eenzelfde stroom
de eeuwigheid tussen ons ingeschoven
Dat wij dat zijn, het is niet te geloven
Jeanne Vande Putte werd geboren op 30 augustus te Ath, waar haar vader leraar was. Haar vader overleed toen ze 1 jaar was, aan een slepende ziekte. Enkele maanden later verhuisde moeder met haar 4 kinderen naar haar geboorteplaats Blankenberge. Jeanne stierf op 25 mei 1930, 23 jaar oud. Ze liet prachtige werkjes na, o.a. dit in het dialect van Blankenberge.
De wind
Kom binnen, meneire de wind!
mor je moste met zou'ën geweld de deure nie opensloan!
Wien ee't er je zouën oembeleefde stre'en geleird? De menschen zeker?
Van wo kom je gie nu, met je roazen en je tieren tenden oasem?
j'ê zeker weere gon loopen achter 't zand van't strange,
da zo benauwd is van je en aanten, moa weglopt vo je,
aantend, mooa, lik een sjarpe géluwe tulle zoe wegvliegen, just azowe.
Och, roast zo niet, uult zo niet, vliegt zo niet, meneire de wind,
't en helpt toch allemoale niemendalle:
aa woa da j'achter lopt, lopt weg vo joen,
en hoe zêrder da je gie vliegt, zooveele zeêrder za't vo joen vliegen,
en mê da de wereld roend is, sukkeloare, domme sukkeloare,
lop gie moa, lop gie moar achter de geluwe sjarpe en je za voort lopen.
Sukkeloare, zandknauwer, herteknauwer, meneire de wind,
je kân gie uulen, uulen dat iederein die't oort
uuvert van koede en van piene.
lik een oend die geslegen wordt,
lik een kind da schreimt van benauwdheid in den doenkeren,
lik een mensch die z'n êrte zoe foelen breken...
Och kom moa binnen, meneire de wind...
in uus uuzetje ê je gie toch niet genoeg,
en 't zoee d'ier âa kapot zien van joen,
weggewoid of plat gestampt,
en de lampe uutgebloazen,
en minder zoen ier zitten in den doenkeren en in de koede,
lik vrêmdelingen in een stein-vrêmd uus...
Jeanne Vande Putte
november 1924
uit: "Mijn hart is niet hier"
met vriendelijke groet
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
de crocusjes komen piepen
ze weten dat we hen riepen
gedaan de kale tuin
en de koude arduin
purper,geel en wit
een tooi
het wordt hier weer mooi
paaslelies willen niet wachten
ze priemen naar de hemel
en ze trachten
hun wit en gele
trompetknoppen te openen
de zon straalt
geeft kracht
aan de ontwakende natuur
die op haar stralen wacht