Poëzie en proza

lutim's spiegelkrassen

Gestart door lutim op 08 mar 2006, 14:03 369 berichten 171.853 keer gelezen
lutim Startte dit onderwerp 23 feb 2008, 12:28 328 berichten
Ergens ontwaak ik nu
in de ontstellende sluimering
van het denken,
zoen ik soms toch nog dageraad.
Is liefde erosie
rozen niet noch dromen
streel ik de stralende wonde.
Glanzend is immers nakende lente,
hoger wordende wolken
bevestigen onschendbaar
mijn verloren liefde.

maar ik ontwaak !
lutim Startte dit onderwerp 25 feb 2008, 15:44 328 berichten
er zal een meisje wenen
zij zal lopen langs de grote vijver
maar ik zal haar niet grijpen

zij zal lopen door het wandelpad
met haar vreemde gelaat
en rode haren
en de zwanen kwetteren brand

en ik zal haar niet grijpen
tot zij stilstaat aan de vijver
tot haar groene ogen
-niet begrijpend-
staren in mijn ogen
en zij nadert achterwaarts het water

dan grijp ik haar
maar zij was niet mijn hopen
de stammen en struiken huiveren
de vogels schrijven plots een hoge lach
en in het ontwaken
verstommen mijn vlammende kreten
hilde m 26 feb 2008, 07:58 puurs 2870 1.587 berichten
lutim,
het lezen van je intense gedichten,
vol verloren dromen en liefdesverdriet,
beroeren mijn gemoed.
liefs hilde m.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
lutim Startte dit onderwerp 05 mar 2008, 10:57 328 berichten
Ik kan jou herinneren en vergeten
en terug
in welgeteld drie seconden
en soms in mijn beste momenten
doe ik het zelfs in twee.
gustilpe 05 mar 2008, 20:49 vlaams brabant 5.423 berichten
lieve Lutim,

je zet hier ontroerende gedichten neer vol liefdesverdriet.
ik wens je sterkte!

groetjes
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
lutim Startte dit onderwerp 08 mar 2008, 11:23 328 berichten
Dit is waarschijnlijk de waarheid:
jarenlang leef je onzichtbaar.
Wat ik zie is jouw herinnering,
een schaduw nauwelijks met emoties omhangen.
Wat ik hoor is jouw zwijgende stem
op telkens nieuwe lippen brekend.
Wat ik voel met aardse handen
is een omvang van gewichtloosheid.

Ik schrijf de weerschijn
van mijn wenend verweer.
lutim Startte dit onderwerp 16 mar 2008, 13:56 328 berichten
nog een oud spiegelkrasje terug gevonden,
weet zelf niet of ik het ooit hier heb gepost.... :

Een grote klaarte in een ruit
wanneer ik mezelf zag staan
ontdaan van alle waan, van alle grimassen.
Ik heb je schuchter met mijn ogen begroet,
god gezegd, spontaan, dag witte god
en mijn geknield gezicht
is aan je glimlach recht gaan staan.
Ik heb me weggestop in artistiek zwijgen
de peukjes verdriet op straat geworpen
schijnbaar achteloos...
lutim Startte dit onderwerp 20 mar 2008, 16:13 328 berichten
Wie nooit in de ruimte trad
de aarde ontastbaar ervaarde
haar zwarte einder doorzichtig vond
en wie nooit kwetsbaar brak uit haar glazen kooi
het broze bange glasraam
van haar randgebieden
zij kon de wereld met haar handen
niet bedekken niet omringen met haar ogen.

Zij zag de holle monden niet de haat
de aanklacht van zovelen aan haar grenzen
zij zag niet mijn vuren wachten
langs haar denken van prikkeldraad.
lutim Startte dit onderwerp 08 apr 2008, 09:59 328 berichten
Neen, jij bezit van vermoeide
minnaars niet de ogen,
noch draag jij op tere handen
nachtwaarts een verzadigd licht.

Maar leeg van woorden is je mond.
ontelbaar immers aan de tong
van de geliefden smolten jouw verhalen,
nu zwijgt je hart

en drijft, drijft, zoals de wandelvijver
drijft de weerschijn van zeer trage
wateren, zoals de nevel drijft
en drijft op schaduwen een zwaan:
twee vlerken, één verheerlijking.
Ja echt, zo zwijgen jouw geliefden.
bo'ke 08 apr 2008, 13:02 6.897 berichten
lutim,


'k Kom hier toch regelmatig lezen,
je schrijft goed
vol emoties.


stel het goed
bo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan

dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan

'zalig genieten'
.
lutim Startte dit onderwerp 09 apr 2008, 14:02 328 berichten
Ik zal blijven schrijven
het onterend geluid van mijn keel,
de schaamte van mijn ogen,
mijn handen zal ik tekenen
en mijn schouders in de schaduw
van mijn eindelijke weten.

Uw woorden breek ik pijnlijk
uit mijn eenzame bestaan.
De herinneringen zullen mijn vluchten, vergeten.
Ik wil schrijven het verbijsterend
gedicht van mijn liefde...

Laatst gewijzigd door lutim op 09 jan 2009, 17:05, 1 keer totaal gewijzigd.

lutim Startte dit onderwerp 13 apr 2008, 17:55 328 berichten
Ergens, vroeg in de ochtend,
er is geen straat meer in de stad
waar ik jouw naam niet hoor,
er is geen stad meer waar de straten mij met heimwee zo omsluiten.

Wanneer zie ik je weer ,
wanneer word de lucht weer licht
en zinderend van jouw lach,
en de oude bomen langs de lanen weer groen ?

Il leef nog zonder jou,
ik adem nog zonder jou,
maar ik ril en kreun van weemoed.

Wanneer zie ik je weer ?

Ergens vroeg in de ochtend.
Verlaten straten
Nu weent jouw vergeten vriend.

Laatst gewijzigd door lutim op 09 jan 2009, 17:06, 1 keer totaal gewijzigd.

hilde m 14 apr 2008, 07:14 puurs 2870 1.587 berichten
Het is hier droevig
maar toch zo mooi,
Liefs Hilde m.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
lutim Startte dit onderwerp 26 apr 2008, 19:48 328 berichten
Ssst, spreek zachtjes
mijn meisje zwijgt
verdwaalt in deze
veel te grote wereld

Ssst, zwijgt stil
en ernstig,
zwijgt
zoals ik nooit
gezwegen heb.

Ik,
met een hart en
ziel van zoveel
verdriet, kan niet

meer dan troebel
staren, ademloos
wanhopend op iets
als een mirakel, of

gewoon de herinnering
of toch
een sprookje,
toch een illusie.
lutim Startte dit onderwerp 11 mei 2008, 19:28 328 berichten
Ik wilde altijd al geweten hebben
hoe je slaapt, hoe je lacht, hoe je denkt
met onzekerheden loop je
over jezelf heen alsof er iets te rapen viel

dus ga ik in "mijn voelen"
en snoei al onze liefde
ze groeien al aardig
het verleden in...