Beste Gustilpe,
In een normaal gezin hebben vader en moeder samen de verantwoordelijkheid over hun gezin.
Daarbij staat de ene niet boven de andere. Ze ondersteunen elkaar, dragen samen hun gezin.
De taken echter zijn dikwijls verdeeld, naar gelang aanleg en omstandigheden.
En als de kinderen groter worden delen ze in die verantwoordelijkheden en is hun inbreng even ernstig te nemen, als die van de ouders.
Cardijn leerde destijds aan zijn kajotters en kajotsters dat elke mens even veel waard is, dat ieder jonge arbeider of arbeidster evenwaardig is aan een koning of zelfs aan de paus.
Maar evenwaardig wil niet zeggen gelijk zijn.
Of ik nu een straatkeerder ben of een koning, of zelfs de paus,
we zijn allemaal even veel waard, als kinderen van God en in de ogen van God.
De taken die we krijgen, of die we aannemen, kunnen zeer verschillend zijn, maar die doen geen afbreuk aan de waardigheid van elke mens.
Als wij er van uitgaan dat een priester hoger staat dan een pastorale werkster, en een pastorale werkster hoger in rang is dan een lector, een misdienaar of een gewone vrijwilligster, dan zijn wij, naar mijn gevoel, verkeerd bezig.
Wij werken samen aan de uitbouw van de Kerk. Ieder op zijn plaats, waar hij geroepen werd. Die plaats kan veranderen, een priester kan bisschop worden en later zelfs paus, een diaken kan priester worden enz. Maar dat is geen meerwaarde aan die persoon. Dat is alleen een grotere verantwoordelijkheid, waar hij of zij ook rekenschap over zullen moeten geven, Niet alleen nu, maar ook later.
Is men minder bekwaam of minder waard, omdat men wekelijks de kerk helpt kuisen, maar nog nooit vooraan in de kerk heeft gestaan? Zeer zeker niet, het stille, ongeziene werk heeft in de ogen van God soms veel meer waarde, omwille van de pretentieloze inzet.
De woorden van de Consecratie en nog andere delen van de Eucharistieviering, mogen inderdaad alleen door de priester uigesproken worden, omdat de priester daartoe gewijd is en hij dit doet in de naam van Jezus.
Dat Paus Johannes-Paulus II daar zo sterk aan hield, is omdat er bij het Laatste Avondmaal, slechts mannen aanwezig waren. Zelfs Maria, Jezus Moeder, was er niet bij. En wat is de Eucharistieviering anders dan een herdenking van het Laatste Avondmaal.
Misschien komt er ooit wel een tijd dat vrouwen tot het ambt worden toegelaten.
Maar naar mijn gevoel moeten die vrouwen dan ook celibatair zijn.
Hoe kan men als gehuwde man, of vrouw, zich 100 % inzetten voor zijn taak als priester, bisschop.
Ofwel verwaarloosd men het gezin en de relatie die men heeft,
ofwel lijdt de priestertaak eronder.
Bovendien is priester zijn en worden een roeping van God, evenals de andere roepingen binnen de kerk.
Wij denken teveel dat de Kerk alleen een mensenwerk is, maar aan de basis ervan ligt Jezus.
En ondanks alle fouten, tekortkomingen en vergissingen blijft zij bestaan. Omdat Hij met zijn Kerk verbonden blijft, tot aan het einde der tijden. " Vreest niet, heeft Hij gezegd, Ik ben met U.”
Laten we daarom er niet op uit zijn eer te halen uit onze functies. Laten wij ons inzetten met een oprecht en edelmoedig hart, op de plaats waar Hij ons roept.
Ik lijd ook, maar niet aan mijn Kerk. Ik lijd omdat de Kerk meer van binnen wordt uitgehold dan van buiten. Dat zijn niet mijn woorden, maar woorden van ‘n mystici, die dicht bij God staat. Ik voel dit ook zo aan.
Onze parochie leeft, elke weekend zijn er nog 3 eucharistievieringen, waar samen toch meer dan 250 mensen naar toe komen.
Met één priester, die nog 2 andere parochies heeft, gebedsleiders, lectoren, misdienaars, kuisploeg, bloemenploeg, koor, vrijwilligers in alle bewegingen voor jeugd, volwassenen en bejaarden, ziekenbezoekers, catechisten voor eerste communie, vormsel, doopsel, huwelijksbegeleiding,
is de parochie een kerk in het klein.
Die ene priester is diegenen die elke dag, tijdens de eucharistieviering met +/- 20 à 30 aanwezigen, en vooral ook tijdens het weekend de levende Jezus onder ons brengt door de Consecratie en in de Communie Die biecht hoort, sacramenten toedient, zieken en stervenden bezoekt.
Dat is zijn belangrijkste taak, al de rest gebeurt samen en met volle inspraak van die vele medewerkers rondom hem.
Waarvan geen één minder belangrijk is dan hij zelf.
Zo behandelt hij iedereen, mannen, vrouwen, jongeren, ouderen.
En zo heb ik mijzelf ook altijd behandeld gevoeld in de vele taken en op de verscheidene plaatsen waar ik ooit verantwoordelijkheid droeg.
Ik voel mij niet gediscrimineerd, ik ben een vrouw, een moeder,
die haar kinderen heeft proberen op te voeden binnen die waardigheid, van ieder mens een kind van God. Ieder mens evenveel waard.
Al was ik nog geen 14 toen ik de school moest verlaten, met die zekerheid heb ik mij ook nooit minderwaardig gevoeld.
Ik verwijs nog even naar de parabel van de talenten. Het doet er niet toe hoeveel we er gekregen hebben, maar het doet er wel toe, wat we er mee gedaan hebben.
Daarover zullen wij rekenschap geven en over de liefde,
want: “als ik de liefde niet heb, ben ik een rinkelend bekken en een rammelend cimbaal” zei Paulus.
Sorry Gustilpe, als ik je hier en daar heb tegengesproken, maar zo heb ik het ervaren. Sinds ik als jongere (17-18jaar) bewust voor mijn geloof gekozen heb, heb ik er nog geen dag spijt van gehad.
Ik ben op weg naar de 69, wie weet hoeveel jaren mij nog gegeven worden.
Voor mij is de Kerk mee de weg, om klaar te zijn,
als mijn tijd gekomen is.
Lieve groeten en een goede nacht,
ria
ps. het is niet mijn bedoeling een discussie uit te lokken.
Ikzelf zal dan ook niet meer reageren op eventuel volgende teksten.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.