Nele,
bedankt voor je mooie spreuk waar ik het helemaal mee eens ben:
zoals een zonnestraal een bloem doet opengaan, kan een vriendelijk woord een gezicht doen stralen:
mooi!
.....vervolg
Het schooltje van Sacadate
Sacadate is een deelgemeente van Avrig. Het is een arm dorp, eenvoudige kleine huisjes, waterputten hier en daar langs de straat, we haalden water naar boven, het was vervuild, daar moeten de mensen het mee doen. Er zijn geen verharde wegen in het dorp. Als het regent worden de straten herschapen in modderpoelen.
Het plaatselijk schooltje hangt af van de grotere school in Avrig.
We hielden halt aan het schooltje. Hoewel het vakantie was, waren algauw een onderwijzeres en de directrice ter plaatse. Een wagen in het dorp met vreemde nummerplaat, doet snel de ronde in zo’n dorp.
We bezochten het schooltje en stelden vast dat de kleuters heel weinig speelgoed en verantwoord materiaal hadden. We vroegen naar de oorzaak, daar er toch steun kwam uit Vlaanderen. Het bleek dat bijna alle steun bleef hangen in de school in Avrig, het kleinere
schooltje van Sacadate kreeg de restjes De lagere school moet het doen met afgedankte boeken uit Avrig, de boekjes vallen bijna uiteen. Schrijfgerief is ook een probleem.
We werden uitgenodigd thuis bij de directrice, ze spreekt slechts enkele woorden Engels, haar moeder enkele woorden Frans. Roemenen zijn zeer gastvrij, al hebben ze bijna niets, ze nodigen je bij hen thuis uit en je moet blijven eten. Wij schaamden ons. Gelukkig was onze gastheer uit Sibiu onze gezel, hij was onze tolk, zo kon er toch een conversatie plaatsvinden.
Aan de rand van Avrig liggen barakken, ‘de kolonie’ genaamd, het zijn overblijfsels van het leger. Precies een klein dorp op zijn eigen, ook hier geen verharde wegen. Hetzelfde fenomeen, mensen en vooral kinderen komen kijken. In deze buurt rijden geen wagens en dan nog een met vreemde nummerplaat..
We bezochten er het meisje Adi. Adi is de oudste van drie, haar moeder overleed toen ze vijf jaar was. Adi was een knappe leerling, kon later in Duitsland studeren, dankzij twee gezinnen uit Vlaanderen die haar volledige universitaire studies bekostigden. Adi vroeg ons of we het niet eigenaardig vonden dat zij nog steeds in de barakken woont, wij bevestigden haar vraag. Voor haar is het normaal, zegt ze, zij heeft nooit iets anders gekend, ook hier moesten we blijven eten.
We beloofden dit jaar terug te komen met kleutermateriaal en schrijfgerief voor de lagere school. Ook Adi willen we terug bezoeken, zij ziet er al naar uit.
Enkele maanden terug zagen we een docu over Sibiu waar arme kinderen elke middag of avond komen eten bij een priester, het is hun enige maaltijd per dag, graag zouden we deze priester opzoeken, maar kennen geen naam of adres, we proberen maar.
Het gezin in Sibiu waar we drie nachten verbleven verwachten ons blij (dit gezin leerden we kennen door een vroegere toevallige ontmoeting met een Roemeense vrouw). De man is een gediplomeerd elektrieker en verdient 150 euro per maand. We maakten kennis met hun zoon, hij ziet de toekomst somber in, veel jongeren koesteren een soort heimwee naar het communisme,.zei hij, raar maar waar.
Onder het communisme had iedereen werk maar was er heel weinig te koop. Nu zijn er werklozen, liggen de winkels vol maar hebben ze geen geld.
We komen onze belofte na, op Pinksteren vertrekken we met kleutermateriaal en schrijfgerief richting Roemenië.
gustilpe