Jouw lieve gezicht,
mij o zo bekend, haarscherp
in mijn geheugen gegrift.
Jouw vriendelijke, lieve lach
tekent groefjes,
rond je ogen.
Twee glanzende
pretlichtjes lonken,
vingertoppen tintelen,
willen strelen
oneindig zacht!
Jouw kranige mond,
volle rode lippen
tot kussen bereid,
wil ik voelen
op mijn mond, voor altijd!
Zwevend wij twee,
door ’n kus verbonden,
één kolkende zee!
Jouw ganse ‘ zijn, ‘
de reden van mijn bestaan.
Vertedering!
Bomi,
25-04-04
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Lente in het land,
bloesemknoppen die
schuchter open barsten
zorgen voor kleur,
sieren het dorre land.
Traag voltrekt zich
de metamorfose.
Vogels bouwen nesten
wonderlijk secuur,
de klare lucht is lang
niet zo druk bevolkt geweest.
Het broedsel wordt verwacht.
De landman bekijkt
zijn grauwe velden
tijd om aan de slag te gaan.
Zware en harde arbeid
levert rijke oogsten.
zijn veestapel
vermenigvuldigt zich
nieuw leven alom.
Een paartje loopt
verliefd, hand in hand
door een nog kale dreef
genietend van de eerste
zon en van elkaar.
Wat is ‘t leven mooi,
mensen voelen weer leven
alles herbegint.
Bomi
2006
.
.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Bosrankje wat een mooi plaatje is dit en waarheidsgetrouwe commentaar Dat is de reden waarom het verlies en de pijn zo zwaar zijn. Liefhebben is de surplus in een mensenleven.
Fijn dat je er weer eens waart.
Mvg. en een knuf, bomi
...........
.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Rankje bedankt voor je creatie, ik weet niet wat Bo erover denkt maar een mens zou er sterallures van krijgen. Je hebt zoals het past de leeftijd er even laten uitspringen op je ppt. ( grapje )
Ferry: bedankt voor je lieve woorden. Mijn naam heb ik van de kleinkinderen gekregen, hier noemt iedereen me ' bomi ' dus heb ik het indertijd op SNet ook maar gelaten. Wat is een naam he!
Foto Jos. .
.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Een bijtje en een bloemetje
vielen voor elkaar,
zo wisten ze,
aan ’t oevertje
zij voor hem, hij voor haar
dat was zonneklaar
Bloempje, lonkend naar ’t bijtje
bood hem haar kelkje aan
ze vrijden en ze vrijden
verliefd bleef ‘t bijtje staan,
wist niet dat het
ooit voorbij zou gaan
Het bijtje cirkelde en draaide
fladderde van het ene
bloempje naar het ander
zoemend her en der, het vloog
van boterbloem naar oleander
wist niet hoeveel paniek ‘t zaaide.
Wanhopig riepen dan in koor
alle bloempjes te saam
zuster wil één ding niet vergeten
bijtjes zijn nooit monogaam
Massa’s bloempjes
hebben zij versleten
eer ze voor altijd rusten gaan.
Bomi
(2003)
. . . . . . . . . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Sorry dat ik je doe crossen, dat is eigelijk niet de bedoeling. Mijn idee van die twee topics is ontstaan door mijn gevoel dat een gedicht of een verhaal twee verschillende dingen zijn.
Naar mijn opinie, en ik ga verder op mezelf, als ik een mooi gedicht gelezen heb moet dat de tijd krijgen om na te zinderen. Daar ga ik niet dadelijk een verhaal na lezen. In een verhaal moet je al een stukje lezen om te weten of het je ligt of niet, kan je dan eerder afhaken.
Het is misschien een beetje verkeerd uitgelegd maar ik schrijf uit mijn gevoel.
We hebben hier van 18u tot daarnet een geweldig onweer gehad met alles erop en eraan. Mijn potten hebben het toch overleefd.
Vriendlijke groetjes,
Bomi.
. . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Luisterend naar een luide kinderlach
bleef ze verwonderd even staan
kristalhelder was hij naar haar gebracht
zijn levenslust en kracht bekoorden haar
ze kreeg weer zin in haar bestaan
dat stemmetje hield haar in zijn macht
De lach van een kind zo rein en puur
verwarmde haar lichaam en geest
ze voelde zich weer één met de natuur
sterk, zoals ze vroeger was geweest.
Leven, ademen, bij de wereld horen
kunnen denken, genieten en ervaren
weg die loden last, ze was herboren
vroeger, nu een relikwie in haar hart
zijn kloppen zou het voor haar bewaren.
Bomi.
( 2008 )
. . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Kaarsrecht staat ze daar
één hand beschermend
boven haar ogen,
knipperend tegen
de ondergaande zon.
Langzaam dwaalt haar
blik over de heidevlakte
die nu koperkleurig oogt.
Haar geboortegrond
gezien van op een lichte
helling, maakt haar
warm van binnen.
Een afwezigheid van
dertig jaar in één klap
vervaagd, haast uitgewist.
Heel die tijd wist ze het
een klein stukje
van háár is hier
altijd gebleven.
Dertig hectische jaren
zijn voorbij,
ze kan weer ademen
hier wil ze oud worden.
Warm stuwend stroomt
haar bloed, voller,
ze is er klaar voor.
Haar nieuw begin.
Bomi
( 2005 )
. . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
