bo, bedankt voor wat je hier schreef!
Vaderdag: ons aller Vader
Ergens las ik hier ‘Onze Vader die in de hemel zijt’
Jaren geleden hielden we in +13 met onze 15-16 jarigen een bezinning van anderhalf uur rond het ‘Onze Vader’. De priester aarzelde eerst, wat als ze lachen…, wat als het misloopt…, ik had het volste vertrouwen dat het zou lukken en het lukte ook.
Mag ik daar vandaag op 'Vaderdag' iets over meedelen?
“Onze Vader, die in de hemelen zijt”
Jezus leerde ons niet enkel bidden tot de Vader in de hemel, maar ook tot “Onze Vader”. Inderdaad, “onze” Vader en niet “mijn” Vader.
God is universeel, niet alleen mijn vader, maar ook de Vader van alle mensen. Dit betekent dat wij allen kinderen zijn van dezelfde vader en dus broers en zussen van elkaar! Dit gebed is gemeenschapsvormend. Door toevoeging van “onze” aan Vader wil Jezus zeggen dat de ander ons niet onverschillig laat.
Ik kan niet tegelijk bidden “onze Vader” en tot mijn medemens zeggen: ‘jij laat mij onverschillig’.
“Geheiligd zij Uw Naam”
Gods naam trekt door de taal van de mensen, door onze harten, ons mond en ons levenslot, en er wordt met deze heilige naam niet anders gehandeld dan met andere woorden: hij is vluchtig, prijsgegeven aan een wankel bestaan… Hij wordt in ere gehouden en ook misbruikt.
Men maakt hem tot een symbool van aanbidding en ontzag, maar ook tot een werktuig van vervloeking. Biddend wordt hij uitgesproken, maar ook gedachtenloos, twijfelend, godslasterlijk, vernietigend.
“Uw Rijk kome”
de bede drukt een wens uit, een wens naar gerechtigheid en vrede, hoop en vreugde voor alle mensen zonder onderscheid.
“Uw wil geschiede”
uw wil geschiede is helemaal geen uitdrukking van passieve en fatalistische berusting.
Hier bidt men op de eerste plaats dat God zelf zijn wil zou verwezenlijken, dat Hij zijn heilsplan (het heil van de mens) zou doen zegevieren, niet alleen nu, maar ook uiteindelijk en voorgoed. God maakt de mens medeverantwoordelijk voor het geschieden van zijn wil.
Zo ernstig neemt God de mens. Hij spreekt en handelt via ons. In onze eigen inspanningen om tot een betere wereld te komen wil God zelf voortdurend werkzaam aanwezig zijn.
Hij heeft geen andere handen dan de onze, geen andere ogen en oren, geen andere voeten, geen ander hart dan het onze om zijn liefde in deze wereld te laten groeien.
“Geef ons heden ons dagelijks brood”
Als wij zeggen: “ons dagelijks brood”, bedoelen we alles wat we nodig hebben om in vrede te leven, brood is vrede. Te eten hebben in plaats van honger te lijden, dat is vrede. Het warm hebben in plaats van kou te lijden, dat is vrede. Kunnen werken en zijn krachten mogen geven, dat is vrede, is dagelijks brood.
Iemand hebben waarmee men vertrouwd is, niet bang hoeven te zijn voor eenzaamheid, voor ruzie en haat en de hel van oorlog. Het brood is ook het woord van een mens, we kunnen niet leven als een ander mens niet tot ons spreekt.
Oneindig veel mensen hongeren naar het dagelijks brood van een goed, bevestigend woord.
“Vergeef ons onze schulden”
Even groot als de behoefte aan brood, is de nood aan vergeving. Dit veronderstelt echter dat wij schuld bekennen, en dat is een groot probleem. Wij hebben het moeilijk ons falen toe te geven, en vooral tegenover God hebben wij het extra lastig om te erkennen dat wij bij Hem in de schuld staan. Nochtans pas als wij onze fouten durven bekennen, kunnen we vergeving ontvangen.
“verlos ons van het kwade”
Wij bidden ook dat wij voor elkaar geen bekoring zouden zijn waardoor wij elkaar naar beneden trekken, maar een steun en een stuwende kracht naar omhoog.
Vanuit dat vertrouwen bidden wij ook dat God ons zou verlossen en bevrijden uit de wereldwijde macht van het kwaad. Wij willen geloven en toch leven we alsof we niet geloven. We willen liefhebben en toch leven wij bijna alleen voor onszelf. Wij willen God dienen en toch geloven wij niet dat God werkelijk de Heer is. Dit is de macht van het kwade. Mijn wantrouwen wekt wantrouwen in het hart van de ander. Mijn haat wekt haat in de ogen van mijn medemens. Mijn gebrek aan geloof in de ander doet hem twijfelen aan zichzelf.
Dit is een zeer verkorte weergave van de bezinnig met de jongeren. De bezinning had plaats rond de zevenarmige kandelaar. Bij elke bede werd een kaars aangestoken, werd een verhaal verteld om te verduidelijken en werd er gezongen.
Het is hier geenszins de bedoeling van een preek te houden, maar het was zo een intense ervaring met de jongeren dat ik het heel graag met jullie wil delen.
gustilpe
Laatst gewijzigd door gustilpe op 09 jun 2008, 19:38, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!