Twee geliefden
de armen verstrengeld
rond elkaar
haast roerloos, stil,
ervaren intens
hun laatste
minuten samen.
Geladenheid
Fel glanst de maan
verlicht de nacht
verschuilt zich discreet
achter een wolk,
zwaar wegende
donkerte achterlatend.
Laatavond.
Afscheid nemen
doet zo zeer
een laatste kus,
verborgen tranen
lopen langs
roze wangen,
twee harten kloppen
in paniek,
wanneer zien ze
elkander weer?
Onzekerheid.
Verdrietig wachten
vangt nu aan, verandert
traag in verlangen,
hunker naar elkaar
wetend, eens komt de dag.
Hun kwelling
voorgoed voorbij,
herenigd.
Gelukzaligheid.
Bomi
2005
. . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Twee ogen, rusteloos
kijkend, zoekend, tastend,
microscopisch ingesteld.
altijd opmerkzaam
Twee sensoren, secure
spiegels van de ziel,
een scala aan gevoelens
zichtbaar in mensenogen.
Zorgen en pijn,
blijdschap of verdriet,
opperste vreugde
merk je in één oogopslag.
Verdrink in die kijkers,
diep heel diep, peilend
naar de bodem van de ziel.
Twee spiegels tonen
een boek waar verhalen
in geschreven staan.
Een beetje onduidelijk,
niet als je wil stilstaan
geduldig leren begrijpen
vol vertrouwen
in je eigen inzicht.
Bomi,
( 2004 )
. . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Dank je wel lieve Rankje voor je fijne reactie. Schrijven is voor mij een hobby geen status. Was daarnet even op wandelgangen, mij zou het niet lukken uit te leggen waarom je iets schrijft. Ben dan ook maar een hobbyïst, voor mij goed genoeg ik voel me er goed bij en dat is wat voor mij belangrijk is.
Mijn allereerste gedichtje;
soms zo kinderlijk
verwonderd
soms zo ondoordacht
domweg naïef
soms goedgelovig
overdonderd
soms bikkelhard
dapper en stoer
soms zo breekbaar
haast wel parelmoer
soms in hogere sferen
al ziende blind
soms in diepe dalen
ronduit slecht gezind
soms vol ongeloof
over je geluk
soms wil je roepen
schreeuwen over daken
soms even erg bedrukt
wenen, zilte tranen
zo zit een mens, de wereld
nu eenmaal in elkaar.
Bomi,
2003
. . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Seconden tellen
vertikken traag de tijd
kleine stukjes leven
stevig aan elkaar gebreid.
Seconden vertellen
het verloop van een leven.
een blij of droef verhaal
tegenslagen ook de zegens.
Seconden worden
een film van dagen en jaren,
zoveel beelden, goede of kwade
doorlopend afgedraaid.
Seconden tonen
altijd weer een oud verhaal
ook al zou je ’t anders willen
het verleden blijft finaal.
Seconden glijden
snel, veel te snel voorbij
stilstaan is er in dit leven niet bij.
Gejaagd, altijd verder gaat de tijd!
Één na één, tik na tik, tik, tik.
Bomi
( 2003)
. . . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Dankbaarheid
een apart gevoel
met één grote zwaai
wil je de wereld omarmen.
op wolkjes lopen,
zonder doel, simpel
blij zijn en tevreden
met zóveel ontelbaar
kleine dingen
Dankbaar terug denken
aan die éne vrouw
die je het leven heeft gegeven
je moedertje
je grote voorbeeld in warmte
in wijsheid en liefde delen.
Dankbaarheid
voor alles wat
zij je heeft geleerd,
de lessen van het leven
aanvaarden in goede
en in kwade dagen
je lot in eenvoud dragen
levenswijsheid
sprokkelen door ervaring.
Bomi
(2005)
. . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
.....
Neske bedankt voor het bezoekje, zijn we niet allemaal dankbaar aan onze moedertjes. We zouden er niet zijn zonder hen, natuurlijk ook de vaders maar het meeste leren we toch van hen.
Liefs, bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!