Gewoon, gedichten - 2

[_Nele_]

Lieve Sunset,

kom je wakker maken



Toen zong de nachtegaal zijn lied


Het is al een eeuw

er lag nog wel sneeuw

er was die lange brug

toen zag ik je terug

toen zong de nachtegaal zijn lied

hoorde je het niet?

De bloemen bloeiden

tranen vloeiden

de zon brak door

mijn lach ging niet teloor

het leven ging zijn gang

vol kindergezang

Nele

[sunset]

leven en liefde

wij voelen toekomst in onze armen
verzamelen engelen tussen cellen
die zich splitsen, dansende lichtimpulsen
als verlangen uit lang vergeten tijden
zwetend in intiemste dromen
waar geliefden bronstig samen zijn
nog niet ontdekte zwaartekracht
stil als de oertoon verborgen voor blinde
zusters waarvan verstarde gezichten
door doodgeboren steden jagen

wij blijven samen miljarden jaarverhalen
krommen de ruimte in onze nabijheid
- het is volbracht; middernacht
wanneer sterren vergloeien en zon
slechts draait om holle as -
planeten houden verwonderd
hun adem in en door ‘t heelal zucht
de oudste stem ; het gaat niet over leven
dood, enkel nog slechts over het nu
tussen verbaasde monden

verborgen liefdespaden openen zich
voor engelen met tongen uit kristal
niemand die hen weerhouden kan
- want niemand heeft hen ooit gezien
noch zelfs hun ziel maar vermoedt -
wij kinderen van een kosmische waarheid
wandelen door onzichtbare gebedshuizen
ontmoeten ons waar niemand het verwacht
als kring van oneindige zielenlijven deinen wij
uit tot één huid waar wij samen in wonen.
**********
sunset 14-07-2008
**********

[sunset]

Nele,

Dat lukte je voortreffelijk met het mooi hier door jou neergezette. Dank je wel hoor.
Liefs, sunset

[sunset]

olijvenoogst (ook Italië)

over de stilte van de plantage slechts enkele puntjes
olijven ontbranden groen en als herfst door twijgen
welft zich fijnmazig een net eronder om de vrucht
naar de lippen te brengen; valken hangen in ’t beeld
het licht van de iris gebundeld over weidse velden
zoeken, wenden, draaien tot het leven wegloopt
in richting boom; wimpers volgen het zuchten
van wind die scherp omkeert, op huisdaken stopt
en oude mannen happen hijgend naar lucht
als hadden zij onder oogstinspanning te lijden.
**********
sunset 15-07-2008
**********

[sunset]

dezelfde bron

trotseerde ik
tijden van pijn -
alsof uit steen
lasten op mijn rug
als schildpad gelijk
schenk ik dichters
taifoenogen
de betere woorden daarin
te zien
handgrepen
en bedachtzame
stappen om nieuwe oevers
te beschrijven

gelaten dragen wij
het huidige weten
dat ons littekende
na negenennegentig
keer vallen
komen aan
bij ons

en over wonden
groeit weer huid.
**********
sunset 16-07-2008
**********

[sunset]

Onderstaand gedicht plaatste ik als reactie op een gedicht geschreven door een mij heel goed bevriende en gewaardeerde dichteres Erna Muermans (uit België) en dat ik dus als eerste zal plaatsen teneinde het geheel te begrijpen *glimlacht*.

Gordelpolitiek ( boutade van een koning)

De koning rijdt zijn land binnen
hij oefent op de vredesfiets
deze met drie wielen
een zwart, een geel en een rood

Op 11 juli draagt hij een truitje
in kanarie-geel
met zwarte letters en fluit
het deuntje van de Vlaamse leeuw

Op 21 juli is zijn land dood
de Vlaamse gordel sneuvelt
in de noten van BHV-disakkoord
requiem als ondertoon

De derde zondag van september
“Nous sommes fiers de notre Wallonie »
cheveux-fix naast madame NON
het feest is afgelast

De koning, onbeslist zet de fiets aan de kant
bestijgt zijn motcyclet en rijdt rondjes
tricoleuren over zijn nationale vlag
de hanenkam en de goedendag


‘Rouw Brussel rouw,
neurie het Belgisch volkslied,
de Brabançonne in de vier gewesten


Sterf en sta weer op
Ceci est une impasse
met boter op de kop
**********
Erna (Muermans 17-07-2008)
**********

nu mijn reactie:

Mag ik?
-Historie (en communautaire domheid) in een notendop-

en zei ooit VDB niet dat 'genoeg is genoeg'
gaf aan de koning wat nooit des konings was
een land gebouwd op as
dat eens zijn oorsprong vond in Waterlo
en aan de Nederlanden werd gebonden
- ach had Oranje niet verslonden
de fierheid van de Franskiljon
dan kende men geen 1830
waarmee het heden toen begon

en in de jaren dat het geld
zich situeerde in het zuiden
toen hoorde men heel zelden slechts
de Vlaamse stormklokken luiden

en nu, in tijd die wordt verlicht
door geesten die Europa willen enen
en naast een internationale politiek
voor vrede ook nog wereldnatuurproblemen
om dan te strijden voor 't benoemen
van burgemeesters en hun taal
die zij met d' ingezetene dienen te spreken
dát lijkt mij wartaal bovenal

en de moraal:
het hemd is nader dan de rok
en als je echt een hond wilt slaan
dan vindt je altijd wel een stok.
**********
sunset 17-07-2008
**********

Liefs, groetjes
sunset

[sunset]

de avond valt in nacht

de nevels die door ‘t land nu schrijden
maken heel klein wat eerst bedrukkend leek
de hemel schijnt in groen en ondoorzichtig
waar in de verte velden al verglijden

wat flarden bomen landloperen in einders
verdronken weiden draaien nog in ‘t rond
gekende plekken worden grijs, verdwijnen
in eerste uren van een avondlijke stond

en huizen staan heel stijf in tuinen
waar vensterlicht als late vogels fladderen
zacht sterft ’t geluid van dag in avondluimen
’t wordt stil en duister, de avond valt in nacht.
**********
sunset 18-07-2007
**********

[Bomi]

------
Sunset, wat mooi!


Je beschrijving, in dichtvorm nogwel, van het overgaan van dag naar nacht. Heel vredig bekeken en opmerkzaam geschreven, de lezer wordt gedwongen het eens door jouw ogen te bekijken.
Dat is de eigenlijke bedoeling, toch?


Nog heel veel schrijfplezier gewenst!



- - - - - -

[sunset]

Bomi,

Goedemorgen op deze druilerige zomerdag.
Het is prettig te weten voor een schrijver dat een lezer door de ogen van de auteur (mee)kijkt; hetzelfde kan voelen. Want dat is inderdaad de bedoeling van elke publicatie.
Dank je voor je heel fijne reactie en geniet van je dag.
Groetjes, sunset

[sunset]

't golven van liefde, leven

kijk hoe de sterren
staren naar ons twee
wijl stromen tranen
rollen over huid
de maan zich bleekt
in een verbazen
dat liefde reeds
verleden tijd

onthou jij dagen
nog in warmte
en oorsprong van
een dood en leven
eeuwig verslagen
moest ’t latere
worden gezwegen

want ’t donker is nu
zwart in maneschijn
dat eens zo helder
en wat ik voelend wist
plots heel verward
en eenzaam in mijn pijn.
**********
sunset 18-07-2008
**********

[_Nele_]

Ach Sunset,hoe mooi!

Wens je een fijne vrijdag
en Prettig Week-end!!

Nele

[sunset]

Nele,

Goedemorgen en dank je wel voor je bezoekje en het moois dat je hier achterliet. Nog een heel prettige en hopelijk droge zomerzondag.
Liefs, sunset

[sunset]

misschien net acht

rode daken met hier en daar
uit schoorstenen wat rook
boven in blauwe zomerlucht
een zwerm duiven; ’t is middag
ik hoor het kraaien van een haan
het geurt naar vers gezette koffie

acht ben ik pas en ik lig daar
plat op mijn buik, de kin die rust
op beide vuisten en ‘k kijk
van op de zolder door het luik
stijl onder mij zie ik de hof
en achter mij ligt Karl May

- hoe stil het is -

enkel van ginder op de regenton
’t geruzie van twee mussen om wat stro
een man die zaagt in gindse verte
en tussendoor, heel duidelijk hoorbaar
een regelmatig luid gehamer
het dreunen van een zware boor

als ‘k naar beneden kijk
zie ik nog net mijn moeders bloemen
een zacht bewegend kleurtapijt
wanneer de wind hen streelt
met geuren die tot hier geraken

en nu, na zoveel lange jaren
ik in gepeins verzonken
herinnerend mijn ogen sluit
ben ik dit prachtig kleurenwonder
nog steeds niet kwijt.
**********
sunset 19-07-2008
**********

[sunset]

hoe ik je meer en aldoor lief

gebukt in nestgeluk uit zweet en lust
duik ik genietend in robijnguirlandes
en buig de stekelbladeren op je rug
in een gevlecht van passionele smart
en zwoele geur van door te lieven nacht

een zwaluwpopje takt al in je navel
drinkt van het zoete vocht dat langzaam welt
waar in je buik verliefde vlinders wonen
in schild en pantser glanzen kevertonen
bespikkelen glanzend bruin je goudhaarwoud

jouw lijf is elke millimeter warm land
dat ik bewandel met mijn liefdeszang
op zachte bank onder een vrije hemel
bemind door elke adem, bewoon ik mij
een kamer onder ‘t denken van je hand.
**********
sunset 20-07-2008
**********

[Bosrankje]

Beste Sunset,

Bij jou komen lezen is altijd een ontdekkingsreis !
Een bijzondere poëzie, niet steeds gemakkelijk voor
sommigen maar als men tijd neemt om je woorden
te laten doordringen heel diep in onze ziel, zonder
vooroordelen of zelfs verwachtingen en als we open
staan voor je boodschap of gewoon je belevingen,
dan pas opent zich een andere wereld......

Ieder van ons zal het op zijn eigen manier ontvangen,
begrijpen en interpreteren en dit is de magie van poëzie !

Voor mij, is iedereen die hier op poëzie- en prozaforum
schrijft, een echte dichter.... misschien de ene beter dan
de andere maar het is ook heel relatief want wie kan zeggen
wat een echte dichter is ? En zeker nu na de evolutie van de
poëzie...

Het belangrijkst, vind ik, is zichzelf zijn, trouw aan een eigen
stijl en vooral graag schrijven met vreugde, passie en ook
eerlijkheid....maar tja, wie ben ik.......?

Nog bedankt voor alles wat je hier plaatst voor jouw en ons
plezier

Lieve groetjes in vrede en vriendschap van Alter en Rankje