Ferry's gedichtenkorfje.......
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
PETUNIA
de arme petunia
stond in de schaduw
in de tuin vanachter
half opgegeten van de slakken
ik heb hem gered
in een hangbloempot gezet
aan een zonnige muur gehangen
nu wil hij mij bedanken
met bloemen menigvoud
Fernanda
VERZUCHTING
Augustus koud en nat
wie had dat gedacht
ik heb het wel gehad
ik snak…. naar zonneschijn
mijn man ontsteekt het vuur
het lijkt wel winteruur
terwijl ik in de vlammen tuur
‘k wil niet ondankbaar zijn
maar ik wil buiten zijn
het doet haast fysisch pijn
ik snak ….naar zonneschijn
Fernanda
Wij hebben nu eindelijk een afdak
maar moeten buiten eten in onze frak
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Ferry,
Heel mooi je "petunia" en "verzuchting" !
Een kleine ppt als dank voor je lieve attenties bij mijn verjaardag
De twee gedichten die je voor mij hebt gekozen "Want ik droomde van
twee schaduwen..." van Jan De Proft, en "Even Lief" van Nadia Ooghe,
heb ik al meermaals herlezen met veel plezier, emotie en bewondering
want er schuilt zoveel moois achter hun woorden.....
Het was om duimen en vingers af te likken
Lieve groetjes in vrede, vreugde en vriendschap voor jullie beiden
van Alter en Rankje.
Ps. Als grootouders vinden we je versje heel mooi verwoord,
Silver Wolf
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Alterego1 - Lid geworden op: 20 jan 2006, 14:05
- Locatie: Antwerpen
Ferry,
Een stukje proza over de lieverdjes in je tuin!
Slakken
Naar een slak kun je alleen kijken.
Als het pas geregend heeft, komen ze uit hun huisje.
Maar anders blijven ze het liefst binnen.
Dan ga je op je knieën liggen.
vlak bij de opening van het huisje, en zingt: 'Slak, slak, kom eens uit je huisje!'
Eerst komt er niets, en kun je wel een half uur zingen;
want een slak is een langzaam dier.
En dan eindelijk dan komt ze.
Langzaam, oh zoo langzaam,
en naar alle kanten in den blinde rond tastend, glijdt zij den drempel over;
Soms gaat een van de horentjes op haar hoofd al een eindje omhoog staan,
nu 't een, dan 't andere.
En eindelijk rolt zij ze beide in volle lengte omhoog:
zij lopen spits toe, met op het eind een bolletje.
Dat is haar oog. Daar kijkt zij nu mee.
Je denkt: zou ze me zien?
Je zwaait met je arm, je steekt je tong uit,
je kijkt dreigend met grote ogen; maar dat ziet ze blijkbaar niet.
Maar nu moet je eens - al is het nog zo voorzichtig -
met den top van je vinger op een van de horentjes tikken... rts!
snel rolt zij haar oog naar binnen;
het ander blijft staan, besluiteloos rondzwaaiend.
Daar geef je ook een tikje op: weg is 't.
En daar komen ze al weer terug! Wat een heerlijkheid!
Maar je moet 't niet te veel doen,
Want dan pakt zij haar ogen kwaad in en gaat zelf ook naar binnen.
Een slak loopt niet. Een slak kruipt ook niet, als een rups.
Een slak glijdt, gestadig aan voorwaarts,
zonder dat zij poten heeft, geheel vanzelf.
Van achter loopt zij in een puntje uit.
En achter dat puntje laat zij een zilveren streep achter.
om den weg later weer terug te vinden.
Men moet medelijden hebben met een slak.
Nooit eens hollen, nooit eens krijgertje spelen!
Want hoe wil je krijgertje spelen,
als je in een heel uur van hier tot aan den bloempot komt?
En altijd dat zware huis op je rug
Je bent eigenlijk nooit eens echt buiten;
en je kunt ook nooit eens bij een ander logeren.
Ik ben blij dat ik een jongetje ben.
Godfried Bomans
Een stukje proza over de lieverdjes in je tuin!
Slakken
Naar een slak kun je alleen kijken.
Als het pas geregend heeft, komen ze uit hun huisje.
Maar anders blijven ze het liefst binnen.
Dan ga je op je knieën liggen.
vlak bij de opening van het huisje, en zingt: 'Slak, slak, kom eens uit je huisje!'
Eerst komt er niets, en kun je wel een half uur zingen;
want een slak is een langzaam dier.
En dan eindelijk dan komt ze.
Langzaam, oh zoo langzaam,
en naar alle kanten in den blinde rond tastend, glijdt zij den drempel over;
Soms gaat een van de horentjes op haar hoofd al een eindje omhoog staan,
nu 't een, dan 't andere.
En eindelijk rolt zij ze beide in volle lengte omhoog:
zij lopen spits toe, met op het eind een bolletje.
Dat is haar oog. Daar kijkt zij nu mee.
Je denkt: zou ze me zien?
Je zwaait met je arm, je steekt je tong uit,
je kijkt dreigend met grote ogen; maar dat ziet ze blijkbaar niet.
Maar nu moet je eens - al is het nog zo voorzichtig -
met den top van je vinger op een van de horentjes tikken... rts!
snel rolt zij haar oog naar binnen;
het ander blijft staan, besluiteloos rondzwaaiend.
Daar geef je ook een tikje op: weg is 't.
En daar komen ze al weer terug! Wat een heerlijkheid!
Maar je moet 't niet te veel doen,
Want dan pakt zij haar ogen kwaad in en gaat zelf ook naar binnen.
Een slak loopt niet. Een slak kruipt ook niet, als een rups.
Een slak glijdt, gestadig aan voorwaarts,
zonder dat zij poten heeft, geheel vanzelf.
Van achter loopt zij in een puntje uit.
En achter dat puntje laat zij een zilveren streep achter.
om den weg later weer terug te vinden.
Men moet medelijden hebben met een slak.
Nooit eens hollen, nooit eens krijgertje spelen!
Want hoe wil je krijgertje spelen,
als je in een heel uur van hier tot aan den bloempot komt?
En altijd dat zware huis op je rug
Je bent eigenlijk nooit eens echt buiten;
en je kunt ook nooit eens bij een ander logeren.
Ik ben blij dat ik een jongetje ben.
Godfried Bomans
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Niemands meester,niemands knecht
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Ferry,
Je strijd tegen slakken gelezen door een beloning, met
een overvloed aan mooie bloemen, kom je dus als winnaar
uit de bus. Met een goed gevoel neem ik aan.
Het gebrek aan zonnewarmte, eerder een banaal onderwerp,
( wat het weer altijd is, maar voor ons zo belangrijk )
mooi verwoord. Konden we maar een beetje zon kopen, een
artikel dat zéér snel zou verkocht worden.
Groetjes,
Bomi.
- - - - - - -
-
Ferry,
Je strijd tegen slakken gelezen door een beloning, met
een overvloed aan mooie bloemen, kom je dus als winnaar
uit de bus. Met een goed gevoel neem ik aan.
Het gebrek aan zonnewarmte, eerder een banaal onderwerp,
( wat het weer altijd is, maar voor ons zo belangrijk )
mooi verwoord. Konden we maar een beetje zon kopen, een
artikel dat zéér snel zou verkocht worden.
Groetjes,
Bomi.
- - - - - - -
Laatst gewijzigd door Bomi op 10 sep 2008, 10:04, 1 keer totaal gewijzigd.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
De herfst nadert
Het is zo troosteloos
de weergoden zijn boos
stralen regen maken
een grijs gordijn
kan het niet beter zijn??
Je warmte is verdwenen
nutteloos te wenen
alleen kilte blijft over
ik neem een pull-over
zoek mijn pantoffels
koude roffels
op het natte groen
waar was je toen?,
De zomer is heen
de herfst nadert
kilte dringt door merg en been!
Nele
Het is zo troosteloos
de weergoden zijn boos
stralen regen maken
een grijs gordijn
kan het niet beter zijn??
Je warmte is verdwenen
nutteloos te wenen
alleen kilte blijft over
ik neem een pull-over
zoek mijn pantoffels
koude roffels
op het natte groen
waar was je toen?,
De zomer is heen
de herfst nadert
kilte dringt door merg en been!
Nele
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Ferry,
Ben je nog niet terug ? We missen je hoor
Als verwelkoming, een mooi tekstje van Toon Hermans ...
Lieve groetjes in vrede, vreugde en vriendschap van
Alter en Rankje xxx
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
Goedemorgen,
mag ik je alvast een heel fijn herfstweekend wensen (tijd, waar blijft de tijd voor me ... *glimlacht*).
septemberochtend
stil verliest zich vroegte
haar koude klemt
vocht op de huid
nevelend contouren ver
ligt zwaar het licht
op ’t matte nog van ogen
klanken, dof en zacht
als was ‘t verloren roepen
zwijgen de oren
grijze wolken, eng geweefd
omarmen dag
licht is mijn hart
**********
sunset 19-09-2008
**********
Liefs, sunset
mag ik je alvast een heel fijn herfstweekend wensen (tijd, waar blijft de tijd voor me ... *glimlacht*).
septemberochtend
stil verliest zich vroegte
haar koude klemt
vocht op de huid
nevelend contouren ver
ligt zwaar het licht
op ’t matte nog van ogen
klanken, dof en zacht
als was ‘t verloren roepen
zwijgen de oren
grijze wolken, eng geweefd
omarmen dag
licht is mijn hart
**********
sunset 19-09-2008
**********
Liefs, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.