JACOB CATS
Leerdichter (Brouwershaven : 1577 - 1660 ).
VAN HET RIET EN DEN EIKEBOOM
Een omgewaaiden eikeboom
Kwam drijven met een snellen stroom
Kwam drijven in het groene riet,
Gewassen aan de gulle vliet.
En ziende, dat het dun gewas
Niet van den wind beschadigd was,
Zoo sprak terstond dit eikenhout :
"Ik ben geslingerd uit het woud,
Ik ben getrokken uit den grond,
Hoe vast ik ook geworteld stond ;
Ik ben met krachten neergedrukt
En in den haast daarheen gerukt.
En gij, een zwak en tanger kruid,
Dat hier omtrent den oever spruit,
Staat frisch en weet van geen verdriet !
Ei ! Zeg mij toch, hoe dit geschiedt ?"
De rietbos loeg om dit gesprek
En zeid' : "Ik weet een beter trek,
Dan hooge boomen uws gelijk,
En dat alleen, vermits ik wijk,
Vermits ik buig en duik en nijg,
Totdat ik beter weder krijg.
Maar gij zijt hard en bijster trotsch
En staat gelijk een steege rots.
En of al schoon een noordenwind
Op aarden zijn geweld begint
En dat hij fel en vinnig blaast
En door de groene bosschen raast ;
Gij past niet op zijn groote macht
En toont, dat gij hem niet en acht.
En daarom wordt hij bijster gram
En valt dan op uw dikken stam
En schudt uw takken met geweld,
Tot hij u plat ter aarden velt :
Daar ligt dan uw verheven boom
En wordt een speeltjen voor den stroom
En krijgt daarop een schamper jouw,
Vermits hij niet eens bukken wou."
Gij, vrienden, wie je wezen meugt,
Weest buigzaam, 't is een nutte deugd !
En, als het dondert in de lucht,
Zoo dat schier al de wereld zucht,
Dan buigt u, buigt gelijk een riet,
Zoo valt op u het onweer niet.
Leerdichter (Brouwershaven : 1577 - 1660 ).
VAN HET RIET EN DEN EIKEBOOM
Een omgewaaiden eikeboom
Kwam drijven met een snellen stroom
Kwam drijven in het groene riet,
Gewassen aan de gulle vliet.
En ziende, dat het dun gewas
Niet van den wind beschadigd was,
Zoo sprak terstond dit eikenhout :
"Ik ben geslingerd uit het woud,
Ik ben getrokken uit den grond,
Hoe vast ik ook geworteld stond ;
Ik ben met krachten neergedrukt
En in den haast daarheen gerukt.
En gij, een zwak en tanger kruid,
Dat hier omtrent den oever spruit,
Staat frisch en weet van geen verdriet !
Ei ! Zeg mij toch, hoe dit geschiedt ?"
De rietbos loeg om dit gesprek
En zeid' : "Ik weet een beter trek,
Dan hooge boomen uws gelijk,
En dat alleen, vermits ik wijk,
Vermits ik buig en duik en nijg,
Totdat ik beter weder krijg.
Maar gij zijt hard en bijster trotsch
En staat gelijk een steege rots.
En of al schoon een noordenwind
Op aarden zijn geweld begint
En dat hij fel en vinnig blaast
En door de groene bosschen raast ;
Gij past niet op zijn groote macht
En toont, dat gij hem niet en acht.
En daarom wordt hij bijster gram
En valt dan op uw dikken stam
En schudt uw takken met geweld,
Tot hij u plat ter aarden velt :
Daar ligt dan uw verheven boom
En wordt een speeltjen voor den stroom
En krijgt daarop een schamper jouw,
Vermits hij niet eens bukken wou."
Gij, vrienden, wie je wezen meugt,
Weest buigzaam, 't is een nutte deugd !
En, als het dondert in de lucht,
Zoo dat schier al de wereld zucht,
Dan buigt u, buigt gelijk een riet,
Zoo valt op u het onweer niet.
ik ben er zeker van dat ze u nu al missen 
. Ik weet dat ze hun nieuwsgierigheid toch niet kunnen bedwingen, en dat ze iedere dag wel eens zullen komen piepen, maar ze zullen van een kale reis terug komen hahahahahahahaha 
Zo ongeveer twintig jaar geleden ben ik 'vergeten' het terug te brengen naar de bibliotheek 
van Rapke : gisteren was Mathilda als eerste in het hok 
Mss zegt dit niks, maar we zijn nog maar de 14de he 
Maar ik moet streng zijn 
