Gewoon, gedichten - 2

[sunset]

avond in ‘t stationskwartier

sterrenglinsterende rijm
op lege straten galmen
schreden in woningnissen
afgelegde slaap tussen
vies-vuile grauwe dekens
een muntstuk rinkelt mede-
lijden, de schaamte glipt
als dansende schaduw voorbij.
**********
sunset 14-10-2008
**********

[sunset]

ik vis liefde uit je ogen

leg je maar neer bij mij
en kijk naar boven
in blauwe schemerhemel
zie je een roze handschoen
tot aan de elleboog
zit een engel
versnippert wolken

in je ogen wil ik zien
hoe gelukkig je bent
dat er een meer in ligt
met zachte rustige golven
die soms wild bewegen

daarin wil ‘k vissen
op die zee
eeuwig roeien
een gevuld net
in ’t water leggen
met warme kussen
die leven zullen.
**********
sunset 15-10-2008
**********

[Bomi]

-
-

Sunset,


Prangende problemen heel vlot door jou beschreven.
Eén voor een, langzaam ontrafeld, met woorden ontleed.

Ontroerend, je laatste, een liefdesverklaring waar elke vrouw
zich wil in vinden.

Bedankt om al dat mooie te willen delen.

Groetjes,

Bomi.

[sunset]

Bomi,

En ik wil je danken voor je mooie woorden hier.
Nog een heel fijne donderdag verder, sunset

[sunset]

kerkhoftijd

door ‘t mos van jaren rust bedekt
de koelte van vergankelijkheid
als men na afgelegde tijd
het sterfelijk lijf met gras toedekt

waar ijdelheden niet ontspringen
geruchten zich kristalliseren
het lijden elke kracht verliest
hartstochten slechts als echo’s zingen

vormen zich lopend de sculpturen
uit mooie maar nu dode dromen
tot een grotesk museumoord

want het vergt moed en stilte-uren
om regelmatig hier te komen
en bij je sterfelijkheid stil te staan.
**********
sunset 16-10-2008
**********

[sunset]

sprekend zwijgen

als rauw vlees vallen teksten
uit mijn mond, ’k moet wurgen
van knoken, haren en over ijstijd, zondvloed
spui ik woorden in ’t ritme van mijn adem
leg heel mijn ziel erin

wees stil
opdat ik niet verstik

de tijd druppelt de kathedralen
die vervallen
en taal duikt op, wordt een gestalte
verzinkt in ‘t niets

reeds lang heb ik mijn plaats verloren
schuim gorgelt uit mijn strot

wees stil
opdat ik kan verstommen.
**********
sunset 16-10-2008
**********

[sunset]

ik wil geen winters leven

wanneer aan winterstranden drijfhout ligt
en witte vogels krijsend over ’t water jagen
stromingen verloren kansen klagen
dan voel ik soms dat angst mij overwint

ik wil vluchten volg in wind
wat oude schreden waarvan vele
van mij die ‘k liep en reeds als kind
in tijden dat ik heb geleden

tot op het einde waar de bruggen staan
- een laatste schemer dat op ’t water valt -
daar houd ik in en draai de wereld
een kwartslag om en laat hem ondergaan.
**********
sunset 17-10-2008
**********

[bo'ke]

hé Sunset,

Ik vraag het me niet meer af, hoe je het doet
om elke dag aan zoveel inspiratie te komen;
ik lees en geniet...


bo

[sunset]

bo,

Heerlijke reactie van jou hier; dank je wel.
En je weet, we zouden beter minder vragen en meer genieten; en dat doe jij gelukkig dus.
Liefs, knuf en alvast een heel fijn weekend, sunset

[Morgenstern]

[sunset]

Morgenstern,

Dank je wel voor je weekendwens. Zelf heb ik, jammer genoeg, te weinig tijd om bij anderen langs te gaan.
En gisteren waren mijn twee jongste kleinkinderen hier en was het voor hen opa-dag. Dus ging, natuurlijk en terecht, alle aandacht naar hen. En ik kan en heb ervan genoten.
Ook voor jou en de jouwen nog een heel prettige rustige herfstzondag gewenst.
Liefs, sunset

[sunset]

door liefde gedragen

was ik ‘t mij niet bewust ik zou ons dromen
als levend speelbord, op vleugels over potloodgrenzen
trekken (jij noemt ze gebergte); zonnen staan
zonder te ontwaken op en vormen bogen
- daartussen onze handen als wegwijzers
warme huid is het die ik adem noem

en droomde ik zou het ruimte zijn
waar aan de hemel cijfers, glas voor een raam
bewaakt door schaduw en wegtikkende seconden
… acht, negen voor het leven dat steeds stroomt

zag ‘k elke nacht de schaduw van jouw mond
- hij tekent lippen tot aan d’ einder – boog -
en bladeren van bomen flirtten en alle krekels
zaten daar en sjirpten, de wereld draaide door

zou ik dromen was het enkel liefde
door schaduwen bewaakt, stil in een kamer
je hoort enkel 't strelen van huid
in ’t donker als het ruisen van de zee
rillingen van het kleinste oppervlakte inwaarts
die ontstaan onder het gloeien van handen

ritmen zijn het, hartslagen
schichten, geluid in geluid
minnekozende woorden
hoog golvend, dragend

ons.
**********
sunset 18-10-2008
**********

[sunset]

onder een sterrenhemel

in de lucht lag stilte
als tussen het slaan van klokken
die oproepen tot gebed
aan ’t einde van een lange dag

ik zag verte in jouw ogen
voelde de dorst van lippen
die enkel door ‘t schuim
aanstormende liefdesgolven
gestild kon worden

op deze avond
had de kamer geen wanden
luisterden wij het roepen van meeuwen
hadden geen kaarslicht nodig.
**********
sunset 19-10-2008
**********

[denook]

... door liefde gedragen ...
... onder een sterrenhemel ...

beste sunset,

als deze werkjes
een opborrelen
van eigen gevoelens inhouden -

en wie ben ik om het anders te denken -

dan moeten jij
en zeker ook je partner
een grote schat
rond zich heen weten

zondagse groeten,
denook

[sunset]

denook,

Een fijne goede morgen beste vriend en dank je wel voor je heel mooie reactie hier.
Ach weet je, ook al ben ik maar een simpel mensje met al de normale menselijke zwakheden, ik ben gewoon liefde en zou ook niets anders willen zijn. Want liefde en leven IS, en ook alles.
Warme groet en nog een heel rustige zondag voor jou en de jouwen,
sunset