'k Nam me even de tijd om hier voorbij te komen en jou, jullie een heel fijn en rustig herfstweekend te wensen. En natuurlijk wil ik een klein gedichtje achterlaten (als ik mag).
eenvoudig zo
laat ons een beetje meer genot spelen
- eenvoudig zo -
als een rechtvaardiging van liefde
geen plicht-gemeenschap; ik bedoel
jij ik die in de koude slapen
kunnen beslist wat vuur gebruiken
- eenvoudig zo het hoofd invriezen
en enkel nog de huid laten vertellen
een weinig dauwdruppels drinken
en paardenmelk
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
BosrankjeStartte dit onderwerp21 okt 2008, 02:19Antwerpen9.308 berichten
Op twee dagen tijd, is mijn moeder helemaal veranderd.....
Verward, verzwakt, verloren in een onbekende en beangstigende
wereld ! Ze brengt iedereen door elkaar maar herkent ons wel...
De laatste drie jaren waren ups en downs en gedurende de zes
vorige maanden, was ze bijna de vrouw die ik altijd heb gekend !
Maar sinds gisteren, is de dementie ineens met reuze stappen
terug in haar leven binnengedrongen.....
Een onverbiddelijke, gevaarlijke, geslepen,onberekenbare vijand .....
Het maakt me bang, opstandig en vooral heel triest want ze is nu
de weg ingeslagen die mijn vader zo vreesde.... de weg van
afhankelijkheid, vernedering, aftakeling...
Toen ik elke dag door de gangen van het Rusthuis liep tot naar
de lift als ik mijn moeder verliet na mijn dagelijks bezoek, zag ik
de andere patienten waarvan de meesten in een verdere stadium
van seniele dementie of Alzheimer leven, en ik hoopte dat het
ons zou sparen !
Hoe ouder ik word, hoe meer ik geloof dat alles een reden heeft
(zelfs kennen we die nu niet) dat alles bepaald is bij onze geboorte
en dat we er niets aan kunnen veranderen ! De grote vraag is :
wat gaan we ermee doen ? Gaan wij het kunnen aanvaarden ?
Ik wil echt proberen er het beste van te maken, voor mijn moeder,
voor ons, voor mezelf....
Bosrankje
Lieve groetjes in vrede en vriendschap van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
je 'innerlijke weg' gelezen, na een zoektocht heb je vrede gevonden met jezelf door Alter, mooi toch!
Gelezen wat je schrijft over je moeder,
het is schrijnend voor jou te ondervinden hoe jouw moeder langzaam maar zeker de greep verliest op de werkelijkheid, hoe heden en verleden uiteindelijk door elkaar lopen, hoe je moet ervaren dat verstand weglekt centimeter voor centimeter.
Je kan enkel jouw moeder gewoon nabij zijn en liefde geven, ik wens je sterkte voor de komende tijd!
Troostende armen.
Armen die je steunen
die je lichaam omvatten
en al strelend laten leunen.
Armen en handen die je voelt
behoeven geen taal
je weet wat ermee word bedoeld.
vriendelijke groet schrijfster.
Hallo boske en alter.Tussen 2 ziekenbezoekjes in kwam ik hier even grasduinen.Wààr blijven jullie toch de inspiratie halen ?T'is lief,grappig en ontroerend.Zelfs luna ontsnapt niet aan jullie schrijverstalent.Nog veel schijfgenot gewenst.Lieve groetjes,en nen dikke knufkus voor jullie beiden.Koekie,xxx
Getob is als een schommelstoel: het houdt je bezig maar brengt je nergens.
BosrankjeStartte dit onderwerp21 okt 2008, 15:17Antwerpen9.308 berichten
Hartelijk dank voor jullie bezoek,
Lieve Gustilpe, Schrijfster en Koekie
Jullie hartverwarmende woorden hebben
wonderen gemaakt xxx
Lieve groetjes in vrede en vriendschap
van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....