-
-
Lieve mensen,
alvast bedankt voor de wensen, ik kom er later nog eens op terug.
Het heeft me tussen de smsjes en telefoontjes door aan 't mijmeren
gezet. Voor de vuist weg geschreven.
* * * * *
Goeden oude Tijd?
Op mijn leeftijd kan je vergelijken. Voor mij was het vroeger zeker niet beter, alleen anders. De oorlogsjaren hebben daar zeker een grote invloed op gehad. Angst, ontbering en ellende, zoiets laat je nooit meer los. Vluchten met gans de familie, ooms en tantes, grootouders inbegrepen, ( dat kon toen nog ) vóòr de Duitsers terecht komen aan de Franse grens, daar vaststellen dat de vijand voor je neus staat.
Het is een stuk van een kinderleven, 5 jaren anders dan normaal ingevuld. Dingen die onze kinderen stap voor stap ontdekten, kenden wij pas 5 jaar later. Er viel niets te ontdekken, alleen proberen te overleven. Vijf liter afgeroomde melk, gebonden met wat bloem, heel summier wat suiker, als avondmaal. Bloempap, gegeten met een stuk brood. Echt honger had je niet, lekker kende je niet. Je kon niet vergelijken, wist niet beter, dat zou je pas achteraf ontdekken. Kinderen weten niet wat er gebeurt, proberen in al hun onschuld met veel creativiteit toch nog fijne dingen te ontdekken.
Sorry mensen dat ik er de oorlog bij haal, voor mij hoort dat vijfjarige stukje gruwel ook bij de goede oude tijd. De meeste van mijn nog levende lotgenoten hebben daarover elk hun eigen verhaal. Wij de stedelingen waren het ergst te beklagen, de boeren werden er alleen maar rijker van, familiebanden telden niet meer mee.
De naoorlogse periode had natuurlijk z’n charmes voor iedereen maar speciaal voor kinderen die nooit een buitenuitje gekend hadden. We werden overspoeld met nieuwe dingen. Het begon al met de radio. Om te beginnen, een soort interradio, elk gezin een kastje aan de muur, muziek verzonden via één gemeenschappelijke centrale. Elke abonnee kon kiezen uit 3 of 4posten.
Steff Bos zingt nu, “ Ik hou van de radio, radio…… “ Dat deden wij toen al. “ Een stem komt uit dat kastje aan de muur… “ Gelukkig zij, die zich jaren later ‘n eigen toestel konden aanschaffen. Grote bakken van gepolijst glanzend hout. Maar wat een luxe om zelf te kunnen kiezen. Gezellige zondagnamiddagen met “ Opera en Belcanto “ Met z’n allen rond de radio, de Leuvense stoof deed haar best en snorde.
Met zovéél mogelijk, in wollen sokken gestoken voeten, samen op het onderstel. De bolle pot roodgloeiend.. Mijn moeder maakte er dan de opmerking bij ‘ aan de voorkant ben je gebakken, aan de achterkant vriest je gat dicht. ‘ Toch had die Leuvense stoof z’n charmes onder andere aardappelen in de schil grillen, kastanjes poffen in een koekenpan op het deksel van de hete pot. Pof nu maar eens kastanjes op de CV.
Winters waren nog winters. Onverwarmde kamers met bevroren ruiten, vol kristallen ijsbloemen. Vraag nu eens aan eender welk kind wat ijsbloemen zijn. Op de bedden een dikke laag dekens. Toch rolde je jezelf op in een bolletje, dekens strak om je heen geen ruimte latend uit angst dat er nog een beetje tocht zou binnen komen.
Zomers waren zomer. Op diezelfde kamers lag je dan te blazen. Ramen open had weinig zin. Zonnewering bestond toen niet, hooguit een laken gespannen voor een open raam. Het zou nog héél lang duren eer de Airco uitgevonden werd.
Kinderen speelden buiten, de bommenkraters stonden vol water je leerde er zwemmen, vissen en dikkopjes vangen. Kikkers doen opspringen, pret verzekerd, kosteloos. Lopen met een reep en stok, blikjes stapelen daarna gooien met een lappenbal, verstoppertje spelen mogelijkheden in overvloed, in bomen klimmen, fruit gaan jatten bij de ene of de andere boer. Allemaal voor een kind zéér opwindend. Wie durft beweren dat nooit gedaan te hebben?
Om over te mijmeren al bij al een mooie tijd, om opnieuw te beleven dank je wel. We zijn nu geen kinderen meer.
We hebben leren leven met het heden, de luxe die kwam, zag en overwon.
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!