Waarde lotgenoten,
Je kunt je wel voorstellen hoe ik me voelde toen ik gedwongen werd om in een vogelkooi te leven

In deze deprimerende periode heb ik wel kunnen werken aan mijn nieuwste bundel "Gekooide Gedichten" waarbij ik moet opmerken dat de meeste van die werkjes nogal triest klinken, en dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn gevangenschap.
De Clown
Kan een clown om zichzelf nog lachen
of is alles rond om hem bittere ernst,
zou er vrouw en kind zijn die wachten
of is zijn thuiskomst niet gewenst ?
Een clown moet onherkenbaar worden
als hij zijn schmink heeft afgeveegd,
zijn naam prijkt op immense borden
maar wie kent hem eens de zaal is geleegd ?
Steeds weer wordt hij opnieuw geboren
verdriet en pijn achter hem gelaten,
in grappen en grollen loopt hij verloren
om straks zijn zorgen weer op te rapen.
Niemand beseft hoe hij zich werkelijk voelt
slecht geslapen ,slecht gezind ,een beetje down,
in een relatie die reeds jaren is bekoeld
is hij tot zijn spijt de allergrootste clown.
Moet hij per toeval voor de grap eens wenen
dan lukt hem dat blijkbaar wonderwel,
maar al lijken zijn zorgen soms verdwenen
nooit voelt hij zich heel goed in zijn vel

De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang