Vergeef mij lieve bezoekers dat ik U nog niet heb kunnen bedanken.
Alles wat U hier schrijft en plaatst raakt mijn hart.
U zijt zo trouw in uw bezoeken van mijn plekje.
Mag ik U dan nog wat schoonheid aanbieden in de vorm van gedichten
van Anton Van Wilderode.
Opgedragen aan mijn trouwe bezoeksters, Bosrankje, Morgenster,
Ria, Gustilpe, BO59VR en Bomi, maar ook aan iedere andere bezoeker.
Kwatrijnen van Van Wilderode
Teder
Teder de dag die nog niet wil beginnen,
een tentenkamp van tule en wit linnen
waarin de zon met vlokjes licht beweegt
gelijk een vis met niets dan zilvervinnen.
Zalig
Terwijl de herfstnamiddag staande bleef
raapten wij beukennootjes in de dreef,-
glanzende bruine driehoekjes van lakleer
in zorgeloos gras te grabbel en te geef.
Met dichte ogen
De schapen grazen onder canada's
met dichte ogen het balsturig gras
terwijl hun herder, rechtop in de regen,
met dichte ogen wegkruipt in zijn jas.
Zwijgend
Terwijl wij zonder woorden huiswaarts keren
verlaat de late zomer ons met ere:
het wimperbeven van een zonnebalk
en zwaluwen die altijd lager scheren.
Hemel
De hemel vol beweging, losse vogels waaien
van ergens aan, en door elkander draaien
de wolken boven mij, -een steile zee
aan drukke stranden losplaatsen en kaaien.
Deze ochtend lag er poedersneeuw, vandaar dit mooie vers
Ars Poëtica.
Als poedersneeuw ligt poëzie. Eén uur
niet langer ach, zo onvoorstelbaar puur
als niets daarná stuifmeel en vogelveertjes.
Al wat op aarde valt verliest zijn duur.
HERFSTLIED
De doffe appelen bonzen op het dak
en heel de diepe herfstnacht hoor ik ruisen.
De honden bassen rond de kille huizen.
Het water dat niet stroomt is dik en brak.
Vergeefs zeilt deze maan zo blauw en snel
achter de slanke huiverende bomen
en vruchteloos verwart zich in de dromen
het hart dat hunkert naar het herfstlijk spel.
De wind dringt aan de ramen, maar de zin
van deze boodschap is ons vreemd geworden.
Wij liggen in de rust, de wankelmoed, de orde:
een deken dekt de lafheid tot de kin.
Maar omdat we dichter naar de winter te gaan, nog een laatste mooi gedicht.
Wijn in de winternacht
verzegeld uit de kelder,
maak onze woorden zacht
onze gedachten helder.
Kind in de winternacht
zo wit zo lang geleden,
verhevig onze kracht
voor een bewind van vrede.
Nog een week en het is weerom advent,
ik wens U reeds een warme en liefdevolle tijd,
Maria-Christina

Alles wat U hier schrijft en plaatst raakt mijn hart.
U zijt zo trouw in uw bezoeken van mijn plekje.
Mag ik U dan nog wat schoonheid aanbieden in de vorm van gedichten
van Anton Van Wilderode.
Opgedragen aan mijn trouwe bezoeksters, Bosrankje, Morgenster,
Ria, Gustilpe, BO59VR en Bomi, maar ook aan iedere andere bezoeker.
Kwatrijnen van Van Wilderode
Teder
Teder de dag die nog niet wil beginnen,
een tentenkamp van tule en wit linnen
waarin de zon met vlokjes licht beweegt
gelijk een vis met niets dan zilvervinnen.
Zalig
Terwijl de herfstnamiddag staande bleef
raapten wij beukennootjes in de dreef,-
glanzende bruine driehoekjes van lakleer
in zorgeloos gras te grabbel en te geef.
Met dichte ogen
De schapen grazen onder canada's
met dichte ogen het balsturig gras
terwijl hun herder, rechtop in de regen,
met dichte ogen wegkruipt in zijn jas.
Zwijgend
Terwijl wij zonder woorden huiswaarts keren
verlaat de late zomer ons met ere:
het wimperbeven van een zonnebalk
en zwaluwen die altijd lager scheren.
Hemel
De hemel vol beweging, losse vogels waaien
van ergens aan, en door elkander draaien
de wolken boven mij, -een steile zee
aan drukke stranden losplaatsen en kaaien.
Deze ochtend lag er poedersneeuw, vandaar dit mooie vers
Ars Poëtica.
Als poedersneeuw ligt poëzie. Eén uur
niet langer ach, zo onvoorstelbaar puur
als niets daarná stuifmeel en vogelveertjes.
Al wat op aarde valt verliest zijn duur.
HERFSTLIED
De doffe appelen bonzen op het dak
en heel de diepe herfstnacht hoor ik ruisen.
De honden bassen rond de kille huizen.
Het water dat niet stroomt is dik en brak.
Vergeefs zeilt deze maan zo blauw en snel
achter de slanke huiverende bomen
en vruchteloos verwart zich in de dromen
het hart dat hunkert naar het herfstlijk spel.
De wind dringt aan de ramen, maar de zin
van deze boodschap is ons vreemd geworden.
Wij liggen in de rust, de wankelmoed, de orde:
een deken dekt de lafheid tot de kin.
Maar omdat we dichter naar de winter te gaan, nog een laatste mooi gedicht.
Wijn in de winternacht
verzegeld uit de kelder,
maak onze woorden zacht
onze gedachten helder.
Kind in de winternacht
zo wit zo lang geleden,
verhevig onze kracht
voor een bewind van vrede.
Nog een week en het is weerom advent,
ik wens U reeds een warme en liefdevolle tijd,
Maria-Christina

De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
maar wegwijzers!







lieve groet schrijfster



