Gewoon, gedichten - 2

[sunset]

eerste Advent

heel stil is het
zo stil …
wou slechts één enkele vlinder
door grijze luchten zweven
maar aan de donkere einder
hangen slechts nevelresten
als spinnenwebben

vredig stil is het
zo stil
verstild …
en toch, heldere tonen
van ’t slaan van klokken
die door de zondag reppen
een eerste kaars mag aan.
**********
sunset 30-11-2008
**********

[sunset]

slechts mijn lied

in ’t fijne kristal
van je zinnen
verloren een lied

zilverstrengen
op herfstige avonden
nog zonder sneeuw
in witte wind
- teer helder zingend
hoor ik je in mij

uitvaren (de tonen)
op jouw klank
en dromen van een tijd
zonder winter
(angst hoe ’t zou zijn
je niet te verlangen)

bladgouden de stem
die uit mij klinkt
maar niet de mijne is
- slechts mijn lied
in ‘t zoeken naar jouw woord.
**********
sunset 01-12-2008
**********

[sunset]

lente in mij

in menigte blijf ik
onaantastbaar
tot ik begin te wenen
openlijk op straat
uit mijn wereld breek
en traan na traan
de aarde ruik

omzoom zonneheuvels
met stromen water
als glanzend aardebloed
maak ’t lover groener
dan een kus van zomer
en kroon het leven
met sluiers appelbloesems

begroet de lente (in mij)
met ontwakende woorden
(die ik dacht
in de winter te sterven)
groet de zon als muze
die me kust met trage zachtheid
en bewandel mijn dromen.
**********
sunset 02-12-2008
**********

[_Nele_]

Lieve Sunset,

een beetje bijgelezen,en
vond het een fijn intermezzo!

Heb namelijk groot niews
eindelijk een kleinzoon:Yoran.
We zijn in de wolken

Nele

[bo'ke]

Hé Sunset,


Probeer de lente maar in jou te houden,
we moeten toch het leven nemen zoals
het ons wordt voorgeschoteld.


een blije groet
bo

[schrijfster]

Sunset
Mooi die drieluik van gedichten,het lente gedicht hoewel we in de natuur daar nog niet aan toe zijn [jammer] . Maar met het hoofd koel houden en de lente in ons hart zijn we op de goede weg! lieve groetjes schrijfster.

[sunset]

Nele,

Van harte gefeliciteerd en ook natuurlijk de zeker trotse ouders; wat een wolk van een baby.
Liefs en omarmende knuf, sunset



bo,

Ik ben nu eenmaal een zonnekind zoals je ondertussen wel weet. Maar deze maanden laat ik lente en zomer gewoon in mijn hart wonen *glimlacht*.
Liefs en warme knuf, sunset



schrijfster,

Dank je voor het moois dat je hier neerzette en geniet van je dag.
Liefs en knuf, sunset

[sunset]

ik weet

waar wind
in armen slaapt
vergeet de schaduw namen
vallen koude werkelijkheden
dood op de grond

jouw hand leeft
op mijn huid
ik weet
hoe het zich voelt.
**********
sunset 03-12-2008
**********

[_Nele_]

Lieve mensen,

dank voor de wensen
was wel ontroerd
maar voel me niet beroerd
verrukt om dat wonder
dat ik zo bewonder

Nele

[sunset]

Een dijk van een kleinzoon Nele; en je kunt er inderdaad nooit genoeg van krijgen (ik heb er twee, en één kleindochter *glimlacht*).
Liefs en knuf, sunset

[sunset]

.
.
.
door het verminkte leven
uitgedroogde woorden
als vertrapte wensen
maar als de dag donker blauwt
met de nacht versmelt
ontplooien zich dromend
maanzachte velden

nevel stijgt op
van berijpte weiden
door ochtendwind
en hoop gesponnen
verdampt in ’t vale licht
tussen grijze wolken

stil druppelt het
achter neergeslagen ogen
is pijn steeds voelbaar
sluip ik door dag
weer naar de slaap.
**********
sunset 04-12-2008
**********

Al bijna twintg jaar dagdagelijkse pijn.

[sunset]

winterland

hoop, doorzichtig geworden
vormt zich tot losse droom
verwaait

hem volgt de geur
van herfstwouden
gevangen in ochtendmist
bomen als nevelgestalten

reeën schuilen
in zachte legerstede
tussen de stammen
lover bedekt
dromende ogen
bruin als eikels

in beiden verstopt
belofte van een nieuw begin
in de volgende lente
groeien in moederschoot
boskinderen weer

licht valt
door vuurgekleurde bladeren
legt schuchter
de hoop.
**********
sunset 05-12-2008
**********

[schrijfster]

sunset
Een fijne avond toegewenst schrijfster.

[sunset]

schrijfster,

Dank je voor je mooie woorden, wens. En ware vriendschap is inderdaad meer dan gewoon mooi (mede ook omdat het een vorm van liefde is).
Een heel fijn weekend voor jou.
Liefs en knuf, sunset

[sunset]

.
.
.

verhaal uit het nu

Penelope, wachtend op Odysseus

schuimend water aan haar voeten
stil klopt het hart
dat zingt van het verleden
ogen starend in een verte
waar hij verdween

de wind streelt bleke huid
speelt met haar kwel
en zij bedelt met tranen
terugkeer uit die verte
waarheen hij ging

benen verzonken
in ’t koude blauw
dat haar de liefste roofde
- goden vrijen om zijn gunst
en zij blijft eenzaam

zacht wordt de schoot omspoelt
hij is haar dicht, de golven drijven
haar lust tot hem

zacht steunen in de wind
zeg ’t hem, zeg ‘t hem
dat ik hier wacht
mijn jeugd vloeit weg
- de zee omhelst haar lijf
en neemt haar schoonheid mee

schuimend water wist de sporen
van voeten op het strand
ogen gericht op ‘t verre
ongrijpbaar niemandsland.
**********
sunset 06-12-2008
**********