2009 Een nieuw begin!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Als U liever de pps ziet met muziek, klik dan op onderstaande link:
http://home.scarlet.be/leoriademeyer/fo ... ichten.pps
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Ik stopte wat woorden in een zak
als proviand, voor onderweg.
Toen de trein even halt hield
opende ik mijn tas
en haalde gespannen
mijn schatten boven.
Mijn overbuur was juist uitgestapt
en het tafeltje, een beetje groezelig
lag er uitnodigend bij.
Filosoferen,
Dineren,
Accepteren
Hij
Zij
Samen
Vroeger
Lang geleden
Terugdenken
Aan
Had ik nu echt geen andere
voorraad meegebracht.
Een beetje pover om hiermee
een verhaal te schrijven;
Alhoewel … en toen schoot
mij te binnen, “koffie”.
Koffie werkt inspirerend,
althans voor mij.
Toen ik terug kwam
uit de restauratie wagen
met een beker, je weet wel
van die dubbele, thermische,
die nauwelijks warmte doorlaten,
een beker dampende koffie dus,
toen keek ze me aan…
Haar blik ging door me heen.
Grote donkere, vermoeide ogen.
Ze was armoedig gekleed, veel
te dun voor de tijd van het jaar.
Ze had honger, dat zag je zo,
Waarschijnlijk sinds gisteren
niet meer gegeten.
En voor ik het wist
maakte mijn hand een gebaar,
“ook koffie”?
Ze knikte en nam de beker aan.
Toen ik opnieuw voorbij kwam
met een nieuwe beker,
besefte ik dat mijn proviand
“mijn woordenschat”
niets te betekenen hadden.
Leven, Overleven, Delen,
Glimlach, Gebaar, Medemens
Met die woorden,
hadden wij zojuist en “samen”
een verhaal geschreven.
Ria – 10.01.09
als proviand, voor onderweg.
Toen de trein even halt hield
opende ik mijn tas
en haalde gespannen
mijn schatten boven.
Mijn overbuur was juist uitgestapt
en het tafeltje, een beetje groezelig
lag er uitnodigend bij.
Filosoferen,
Dineren,
Accepteren
Hij
Zij
Samen
Vroeger
Lang geleden
Terugdenken
Aan
Had ik nu echt geen andere
voorraad meegebracht.
Een beetje pover om hiermee
een verhaal te schrijven;
Alhoewel … en toen schoot
mij te binnen, “koffie”.
Koffie werkt inspirerend,
althans voor mij.
Toen ik terug kwam
uit de restauratie wagen
met een beker, je weet wel
van die dubbele, thermische,
die nauwelijks warmte doorlaten,
een beker dampende koffie dus,
toen keek ze me aan…
Haar blik ging door me heen.
Grote donkere, vermoeide ogen.
Ze was armoedig gekleed, veel
te dun voor de tijd van het jaar.
Ze had honger, dat zag je zo,
Waarschijnlijk sinds gisteren
niet meer gegeten.
En voor ik het wist
maakte mijn hand een gebaar,
“ook koffie”?
Ze knikte en nam de beker aan.
Toen ik opnieuw voorbij kwam
met een nieuwe beker,
besefte ik dat mijn proviand
“mijn woordenschat”
niets te betekenen hadden.
Leven, Overleven, Delen,
Glimlach, Gebaar, Medemens
Met die woorden,
hadden wij zojuist en “samen”
een verhaal geschreven.
Ria – 10.01.09
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria of tanteke,
heel mooi hoor hierboven, de medemens zo vaak in de kou, figuurlijk en letterlijk!
Ook mooie winterplaatjes en gedichtjes!
een fijne dag vandaag, geniet van het prachtige uitzicht!
gustilpe
heel mooi hoor hierboven, de medemens zo vaak in de kou, figuurlijk en letterlijk!
Ook mooie winterplaatjes en gedichtjes!
een fijne dag vandaag, geniet van het prachtige uitzicht!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
Ongelooflijk, ongelooflijk mooi en verbazend
de gedichten , de keuze , de winterlandschappen
laat dat 1e gedicht " Winterstilte " nu een echte favoriet van mij zijn
ik zit hier stil te lezen en te kijken
opnieuw te lezen en te kijken
zo stil
als een wit sneeuwlandschap
beroerd door zoveel schoonheid
en dan dat prachtig geschreven stuk " proviand "
ik zit hier gepakt , lezend en stil
vol bewondering
Ria op haar best !!Liefs Fernanda
een bloemetje voor jou
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Lieve vriendinnen.
Hartelijk dank aan allen die hier weer voorbij kwamen,
neske, gustilpe, Bomi, elisa20, Assa en ferry, heel veel dank voor
alles wat geschreven en of geillustreerd werd.
Ik heb vandaag een nieuw geesteskind boven de doopfont gehouden.
Blogs geven nl. mogelijkheden die je op een topic niet hebt.
Bv. Het na elkaar plaatsen van onderwerpen zonder dat die onderbroken worden.
En toch kan iedere bezoeker die dat wenst een boodschap nalaten,
ofwel in een gastenboek, of direct onder het artikel.
Maar de belangrijkste reden waarom ik een nieuw blog aanmaakte is
om een samenvatting te maken van de twee, eigenlijk drie blogs,
die ik in de loop van de jaren heb opgebouwd.
Omdat het teveel werk is om zoveel blogs regelmatig te blijven onderhouden, ga ik nu verder met één nieuw blog, dat alle eigenschappen van de andere blogs in zich verenigt.
Ik heb het blog de naam: EENVOUD gegeven.
Omdat eenvoud mij altijd heeft geboeid en hoe ouder men wordt,
hoe belangrijker eenvoud is. Althans dat is mijn mening.
Er komt een tijd dat een mens alles moet kunnen loslaten.
In de loop van de jaren kan men dat stilaan leren
http://blog.seniorennet.be/eenvoud
Een lieve groet,
ria
Hartelijk dank aan allen die hier weer voorbij kwamen,
neske, gustilpe, Bomi, elisa20, Assa en ferry, heel veel dank voor
alles wat geschreven en of geillustreerd werd.
Ik heb vandaag een nieuw geesteskind boven de doopfont gehouden.
Blogs geven nl. mogelijkheden die je op een topic niet hebt.
Bv. Het na elkaar plaatsen van onderwerpen zonder dat die onderbroken worden.
En toch kan iedere bezoeker die dat wenst een boodschap nalaten,
ofwel in een gastenboek, of direct onder het artikel.
Maar de belangrijkste reden waarom ik een nieuw blog aanmaakte is
om een samenvatting te maken van de twee, eigenlijk drie blogs,
die ik in de loop van de jaren heb opgebouwd.
Omdat het teveel werk is om zoveel blogs regelmatig te blijven onderhouden, ga ik nu verder met één nieuw blog, dat alle eigenschappen van de andere blogs in zich verenigt.
Ik heb het blog de naam: EENVOUD gegeven.
Omdat eenvoud mij altijd heeft geboeid en hoe ouder men wordt,
hoe belangrijker eenvoud is. Althans dat is mijn mening.
Er komt een tijd dat een mens alles moet kunnen loslaten.
In de loop van de jaren kan men dat stilaan leren
http://blog.seniorennet.be/eenvoud
Een lieve groet,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
De laatste, echt de laatste snuisterijen heb ik vandaag nog
uit een paar verdroogde takken groen geplukt.
En daarmee is alles, maar dan ook alles weggeborgen.
Tot volgend jaar? Wie zal het zeggen?
Ieder jaar, bij elk einde van een seizoen stel ik me deze vraag?
Ben ik ongerust, ben ik bang? Neen, helemaal niet, want wij,
mijn man en ik zijn beiden nog goed gezond.
Maar je weet nooit. Hoe staat het ook weer in het evangelie:
“Wees waakzaam, want ge kent dag noch uur.”
En dat is maar goed ook, dat wij dag noch uur kennen.
Waakzaam blijven, is wat ik probeer te doen.
Mijn leven ligt in Zijn handen en verder geniet ik van
elke nieuwe dag en van iedere nieuwe kans.
De kerstboom, je ziet hem hier, op wieltjes en onderweg naar een nieuw leven.
Hij wordt binnenkort uitgeplant in poldergrond, bij onze dochter in de tuin.
Een mooie, sterke wortel en een boom die nauwelijks zijn naalden verloor
in de warmte van onze huiskamer Zonde om hem op te stoken.
Zelf zullen we de volgende jaren een kleinere boom kopen,
al dat gesjouw, wordt wel wat veel als je de zeventig voorbij bent.
Terwijl ik dit schrijf is de sneeuw volop aan het smelten en
daardoor heeft de tuin zijn magie verloren.
Maar zoals ieder jaar rond deze tijd begin ik al opnieuw uit te kijken
naar de eerste tekenen van de lente.
Krokussen bv. die met hun neusje boven de sneeuw komen uitpiepen.
Ik hou u op de hoogte!
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Heimwee doet mijn hart verlangen.
We zullen het weer moeten gewoon worden,
de aarde grauw, zonder zon,
met veel menselijke ellende.
Even kon ik vluchten
en geloven dat de mens en de wereld
ongerept waren, als de sneeuw
in het uitgestrekte landschap.
Wanneer zwijgen de wapens,
wanneer zoeken mensen naar oplossingen,
niet alleen voor zichzelf
maar ook voor hun medemens.
Wanneer keert de lente weer
over een dwaze wereld,
over een op hol geslagen mensheid.
Ik ken maar één antwoord,
de Vader wijst ons de weg,
in Zijn zoon Jezus,
die de zonden van de mensen op zich nam.
En onze vrije wil?
Wat doen we ermee?
Zeg ik JA,
of zeg ik nee?
ria
13.01.09
" Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Wie in Mij gelooft, zal eeuwig leven!" Jezus
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.