mijmeringen
-
Morgenstern - Lid geworden op: 04 mei 2006, 13:15
- Locatie: Wachtebeke
Gustilpe
Morgenstern en Herman
Morgenstern en Herman-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Gustilpe,
Wat ik lees vervult me met verwondering,
nog méér bewondering, voor alles wat je ons toont.
Uit jouw ervaringen wil ik leren, begrijpen
wat er in de grote wereld gebeurt, of net niet.
Met medelijden alleen is niemand gebaat,
Toch wil ik hopen, geloven, dat er ooit andere,
betere leefomstandigheden zullen komen
voor iedereen die in nood zit.
Gezellig weekend,
Bomi.
- - - - - - - -
-
-
Gustilpe,
Wat ik lees vervult me met verwondering,
nog méér bewondering, voor alles wat je ons toont.
Uit jouw ervaringen wil ik leren, begrijpen
wat er in de grote wereld gebeurt, of net niet.
Met medelijden alleen is niemand gebaat,
Toch wil ik hopen, geloven, dat er ooit andere,
betere leefomstandigheden zullen komen
voor iedereen die in nood zit.
Gezellig weekend,
Bomi.
- - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
gustilpe, Ik heb nu de volledige tekst gelezen over de drie probleemgebieden Proficiat met je betrokkenheid en inzet voor een betere wereld, Ik ben je ook dankbaar voor de weliswaar droeve informatie
En wij hier maar klagen!
Veel liefs van elisa
En wij hier maar klagen!
Veel liefs van elisa
Laatst gewijzigd door elisa20 op 17 jan 2009, 19:23, 1 keer totaal gewijzigd.
bo-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria, we doen ons best, als iedereen, volgens eigen mogelijkheden, zijn steentje zou bijdragen tot een menswaardiger wereld hier en elders, zouden we al een hele stap vooruit zijn! Bedankt!
Assa, een mooie creatie, 'k zou niet weten hoe daaraan te beginnen, bedankt.
majorie, wij wisten niets van de viering in de Sint-Goedele, bedankt om te laten weten, we zien nog wel!
Morgenstern, ik wens jullie ook een fijn weekend!, bedankt!
Bomi, hopelijk komt er inderdaad eens verandering in de wereld maar gaan wij dat nog meemaken? Bedankt!
elisa, we wonen in een bevoorrecht deel van de aarde zonder het te beseffen en vinden alles hier maar normaal!
bo'ke, bedankt voor de lieve wensen, we maakten er het beste van met ieders grote inzet!
meisje uit Chivay in klederdracht.
De klederdracht werd destijds ingevoerd door de Spanjaarden om controle te kunnen uitoefenen. Ieder streek had zijn eigen klederdracht. Mensen moesten blijven in de streek waar ze geboren werden.
een fijne zondag aan iedereen,
gustilpe
Assa, een mooie creatie, 'k zou niet weten hoe daaraan te beginnen, bedankt.
majorie, wij wisten niets van de viering in de Sint-Goedele, bedankt om te laten weten, we zien nog wel!
Morgenstern, ik wens jullie ook een fijn weekend!, bedankt!
Bomi, hopelijk komt er inderdaad eens verandering in de wereld maar gaan wij dat nog meemaken? Bedankt!
elisa, we wonen in een bevoorrecht deel van de aarde zonder het te beseffen en vinden alles hier maar normaal!
bo'ke, bedankt voor de lieve wensen, we maakten er het beste van met ieders grote inzet!
meisje uit Chivay in klederdracht.
De klederdracht werd destijds ingevoerd door de Spanjaarden om controle te kunnen uitoefenen. Ieder streek had zijn eigen klederdracht. Mensen moesten blijven in de streek waar ze geboren werden.
een fijne zondag aan iedereen,
gustilpe
Laatst gewijzigd door gustilpe op 18 jan 2009, 11:15, 2 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Onze kaas- en wijnavond is zeer goed verlopen.
Vrijdagnamiddag werd de grote zaal in het parochiecentrum, zoals elk jaar, door enkele koorleden sfeervol ingericht, alles met natuurlijke materialen, daar krijgen we elk jaar heel veel lof voor.
De start was zaterdag voorzien om 18:00, maar om 17:20 kwamen de eerste gasten aan. Tegen dat het 18:30 was zat onze parochiezaal afgeladen vol.
De kaas- en vleesschotels waren van fijne kwaliteit en werden door ieder zeer gewaardeerd.
Onze koorleden en familieleden zorgden voor een fijn onthaal, allen, zonder uitzondering, werkten enthousiast aan deze avond mee! We zijn dan ook een hechte groep!
Telkenmale mogen we rekeningen op meer aanwezigen, mensen van overal en van alle gezindten uit Ternat en daarbuiten, gemeenteraadsleden, mensen uit de werkgroep ontwikkelingssamenwerking enz. een bewijs dat het koor maar ook onze projecten mensen aanspreken en zeker gewaardeerd worden.
We zijn heel dankbaar voor hun aanwezigheid en bijdrage aan deze geslaagde avond!
gezellig keuvelen bij en na de maaltijd!
gustilpe
Vrijdagnamiddag werd de grote zaal in het parochiecentrum, zoals elk jaar, door enkele koorleden sfeervol ingericht, alles met natuurlijke materialen, daar krijgen we elk jaar heel veel lof voor.
De start was zaterdag voorzien om 18:00, maar om 17:20 kwamen de eerste gasten aan. Tegen dat het 18:30 was zat onze parochiezaal afgeladen vol.
De kaas- en vleesschotels waren van fijne kwaliteit en werden door ieder zeer gewaardeerd.
Onze koorleden en familieleden zorgden voor een fijn onthaal, allen, zonder uitzondering, werkten enthousiast aan deze avond mee! We zijn dan ook een hechte groep!
Telkenmale mogen we rekeningen op meer aanwezigen, mensen van overal en van alle gezindten uit Ternat en daarbuiten, gemeenteraadsleden, mensen uit de werkgroep ontwikkelingssamenwerking enz. een bewijs dat het koor maar ook onze projecten mensen aanspreken en zeker gewaardeerd worden.
We zijn heel dankbaar voor hun aanwezigheid en bijdrage aan deze geslaagde avond!
gezellig keuvelen bij en na de maaltijd!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
neske - Lid geworden op: 01 aug 2007, 19:48
- Locatie: Vlaams Brabant
Gustilpe,
Enkele dagen hier niet geweest en er staat hier al terug veel te lezen.
Is die parochiezaal in de buurt van Kruikenburg want dat alleen ken ik daar.
Toch mooi jouw inzet, hoor.
groetjes
neske
Enkele dagen hier niet geweest en er staat hier al terug veel te lezen.
Is die parochiezaal in de buurt van Kruikenburg want dat alleen ken ik daar.
Toch mooi jouw inzet, hoor.
groetjes
neske
Zoek de zonnekant in het leven de schaduw volgt vanzelf
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
neske, de parochiezaal waarover ik sprak is niet in de buurt van Kruikenburg, Ternat telt vier parochies, hier is het de Sint-jozefsparochie!
bedankt voor jouw bezoekje!
Schuldgevoelens
Schuldgevoelens, groot en hevig.
Waarom reed ik niet naar mijn moeder
en wou ik eerst mijn les geven deze ochtend?
Ze was gevallen, kon op haar voet niet staan,
doch niet erg, wist de buurvrouw.
Ik stuurde mijn man.
Moeder kon met haar pijnlijke voet
niet in de wagen stappen.
De ziekenwagen kwam haar ophalen.
“Je hoeft niet samen te gaan”, sprak de ambulancier,
“je zal te lang moeten wachten,
foto’s nemen, misschien onder de scan.
kom maar binnen een paar uurtjes”.
Na de les, als vrijwilligster,
Nederlands voor anderstaligen,
reed ik samen met mijn echtgenoot
moeder op halen, zo dacht ik.
In het ziekenhuis aangekomen
vond ik mijn moeder niet.
Geduldig op een antwoord wachtend
wist blijkbaar niemand waar mijn moeder was,
ze deden zenuwachtig en negeerden mij.
Ben jij de dochter, zo vroegen ze tenslotte.
Ben jij echt de dochter?
Ik vroeg, “wat is hier eigenlijk aan de hand?”
Mijn moeder was heengegaan!
Met schuldgevoelens overladen
weet ik geen blijf met mezelf!
(het gaat hier over mijn schoonzus)
gustilpe
bedankt voor jouw bezoekje!
Schuldgevoelens
Schuldgevoelens, groot en hevig.
Waarom reed ik niet naar mijn moeder
en wou ik eerst mijn les geven deze ochtend?
Ze was gevallen, kon op haar voet niet staan,
doch niet erg, wist de buurvrouw.
Ik stuurde mijn man.
Moeder kon met haar pijnlijke voet
niet in de wagen stappen.
De ziekenwagen kwam haar ophalen.
“Je hoeft niet samen te gaan”, sprak de ambulancier,
“je zal te lang moeten wachten,
foto’s nemen, misschien onder de scan.
kom maar binnen een paar uurtjes”.
Na de les, als vrijwilligster,
Nederlands voor anderstaligen,
reed ik samen met mijn echtgenoot
moeder op halen, zo dacht ik.
In het ziekenhuis aangekomen
vond ik mijn moeder niet.
Geduldig op een antwoord wachtend
wist blijkbaar niemand waar mijn moeder was,
ze deden zenuwachtig en negeerden mij.
Ben jij de dochter, zo vroegen ze tenslotte.
Ben jij echt de dochter?
Ik vroeg, “wat is hier eigenlijk aan de hand?”
Mijn moeder was heengegaan!
Met schuldgevoelens overladen
weet ik geen blijf met mezelf!
(het gaat hier over mijn schoonzus)
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
lieve Gustilpe,
het allerbeste wens ik jouw schoonzus en familie
met alle genegenheid en hulp er willen zijn voor de ouder
maar ondertussen kijkt ook het werk over de schouder
een schuldgevoel, dat zij na een tijd dient te negeren
om alzo na het rouwen, dit leven nog te kunnen waarderen
wensend haar veel sterkte
bo
het allerbeste wens ik jouw schoonzus en familie
met alle genegenheid en hulp er willen zijn voor de ouder
maar ondertussen kijkt ook het werk over de schouder
een schuldgevoel, dat zij na een tijd dient te negeren
om alzo na het rouwen, dit leven nog te kunnen waarderen
wensend haar veel sterkte
bo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
hilde m - Lid geworden op: 19 feb 2007, 07:49
- Locatie: puurs 2870
Lieve Gustilpe,
Deze rubriek drukt ons met de neus op de werkelijkheid van het wereldleed dat we anders niet zien.
Jouw betrokkenheid is echt bewonderendswaardig.
Wat je schoonzus betreft :
je kan de toekomst niet voorzien,
ze handelde naar best weten,
naar de informatie die ze had.
Hopelijk bezwaard dit niet haar geweten,
want afscheid nemen is zo al zwaar genoeg.
Liefs Hilde m.
Deze rubriek drukt ons met de neus op de werkelijkheid van het wereldleed dat we anders niet zien.
Jouw betrokkenheid is echt bewonderendswaardig.
Wat je schoonzus betreft :
je kan de toekomst niet voorzien,
ze handelde naar best weten,
naar de informatie die ze had.
Hopelijk bezwaard dit niet haar geweten,
want afscheid nemen is zo al zwaar genoeg.
Liefs Hilde m.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
Gustilpe lieve,
Eerst een goede morgen, tweedens een heel
hartelijke proficiat voor jullie eetfestijn, het ziet er allemaal
stijlvol uit. Wat op de borden ligt ook veronderstel ik.
Een hechte groep met vrienden en bekenden, dient ook op een
uitzonderlijke manier ontvangen te worden, alles erop
en alles eraan.
Ik las je stukje " Schuldgevoel "
Raar maar waar gisteren vertelde mijn dochter ook een verhaal
over de moeder van een vriendin.
De dame moest voor een enkelbreuk opgenomen worden voor 2 dagen. Ze had met haar dochter gebeld dat ze naar huis kon na een bepaald uur.
De dochter en echtgenoot moesten nog naar een vergadering, op het ogenblik dat ze hun klaarmaakten om moeder te gaan halen kregen ze telefoon, ' je hoeft niet meer te komen ik ben al thuis '
Een vriendelijke buur die haar wou gaan bezoeken in het ziekenhuis had haar dan maar meegenomen.
Dochter niet tevreden, denkelijk ook schuldgevoel.
De twee jonge koppels die hier zaten hadden de reactie ' die ouderen hebben toch tijd, het moet altijd op de seconde juist zijn, anders is het niet goed.
Het heeft me moeite gekost om mijn kaken op elkaar te houden, 4 ouderen heb ik verzorgd, weet waarover ik spreek.
Zou het niet zo zijn dat ouderen niets meer durven vragen, tijd staat niet in het woordenboek van mijn kinderende en leeftijdgenoten. Als de senior dan zelf initiatief neemt, wordt hij of zij als lastig bestempeld.
Het enige wat ik hoop is zo lang mogelijk zelfstandig mijn plan te kunnen trekken.
Het verhaal heeft gelukkig een ander einde, zij kan het nog uitpraten met haar mama.
In jouw verhaal komt praten niet meer aan bod. Het moet zwaar zijn om op zo een manier iemand te verliezen. Persoonlijk vind ik dat het verlies daardoor nog zwaarder om dragen word.
Mijn moeder is ook heengegaan op ongeveer dezelfde manier. Mijn man was in 't ziekenhuis op bezoek bij haar Ik was thuis bezg met eten maken en in de namiddag zou ik gaan.
Ik krijg telefoon van het ziekenhuis dat ik dringend moest komen, uitgelegd dat mijn man er was, die ondertussen op weg naar huis was. Telefoon neergelegd, mijn man rijdt binnen, ik met jas in de hand auto in en wij weer weg naar 't ziekenhuis.
Met bed rijden ze langs ons voorbij naar het operatiekwartier, wij worden in een lege kamer geloodst.
Na een kwartiertje kwam de dokter zeggen dat het gedaan was. Mijn man heeft haar nog levend gezien en gesproken op een halfuurtje tijd was het fataal.
De operatie was al een week eerder geweest en geslaagd.
We hebben nooit geweten wat er precies is gebeurd .
Een beetje trieste groeten,
Bomi
Gustilpe lieve,
Eerst een goede morgen, tweedens een heel
hartelijke proficiat voor jullie eetfestijn, het ziet er allemaal
stijlvol uit. Wat op de borden ligt ook veronderstel ik.
Een hechte groep met vrienden en bekenden, dient ook op een
uitzonderlijke manier ontvangen te worden, alles erop
en alles eraan.
Ik las je stukje " Schuldgevoel "
Raar maar waar gisteren vertelde mijn dochter ook een verhaal
over de moeder van een vriendin.
De dame moest voor een enkelbreuk opgenomen worden voor 2 dagen. Ze had met haar dochter gebeld dat ze naar huis kon na een bepaald uur.
De dochter en echtgenoot moesten nog naar een vergadering, op het ogenblik dat ze hun klaarmaakten om moeder te gaan halen kregen ze telefoon, ' je hoeft niet meer te komen ik ben al thuis '
Een vriendelijke buur die haar wou gaan bezoeken in het ziekenhuis had haar dan maar meegenomen.
Dochter niet tevreden, denkelijk ook schuldgevoel.
De twee jonge koppels die hier zaten hadden de reactie ' die ouderen hebben toch tijd, het moet altijd op de seconde juist zijn, anders is het niet goed.
Het heeft me moeite gekost om mijn kaken op elkaar te houden, 4 ouderen heb ik verzorgd, weet waarover ik spreek.
Zou het niet zo zijn dat ouderen niets meer durven vragen, tijd staat niet in het woordenboek van mijn kinderende en leeftijdgenoten. Als de senior dan zelf initiatief neemt, wordt hij of zij als lastig bestempeld.
Het enige wat ik hoop is zo lang mogelijk zelfstandig mijn plan te kunnen trekken.
Het verhaal heeft gelukkig een ander einde, zij kan het nog uitpraten met haar mama.
In jouw verhaal komt praten niet meer aan bod. Het moet zwaar zijn om op zo een manier iemand te verliezen. Persoonlijk vind ik dat het verlies daardoor nog zwaarder om dragen word.
Mijn moeder is ook heengegaan op ongeveer dezelfde manier. Mijn man was in 't ziekenhuis op bezoek bij haar Ik was thuis bezg met eten maken en in de namiddag zou ik gaan.
Ik krijg telefoon van het ziekenhuis dat ik dringend moest komen, uitgelegd dat mijn man er was, die ondertussen op weg naar huis was. Telefoon neergelegd, mijn man rijdt binnen, ik met jas in de hand auto in en wij weer weg naar 't ziekenhuis.
Met bed rijden ze langs ons voorbij naar het operatiekwartier, wij worden in een lege kamer geloodst.
Na een kwartiertje kwam de dokter zeggen dat het gedaan was. Mijn man heeft haar nog levend gezien en gesproken op een halfuurtje tijd was het fataal.
De operatie was al een week eerder geweest en geslaagd.
We hebben nooit geweten wat er precies is gebeurd .
Een beetje trieste groeten,
Bomi
Laatst gewijzigd door Bomi op 19 jan 2009, 14:21, 1 keer totaal gewijzigd.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
