Pas enkele jaren geleden heb ik hem leren kennen.
Hij woont bij zijn bejaarde moeder, die hulpbehoevend is.
De oudste van zeven is hij, ongehuwd en inmiddels
al een stuk in de zestig.
Toen ik in het begin aan huis kwam om de moeder te bezoeken,
was hij wat teruggetrokken. Maar naarmate ik er meer kwam
vonden wij ook gezamelijke interesses en gespreks-onderwerpen.
De tuin bv en zijn belangstelling voor geschiedenis.
De moeder zat er dan glunderend bij, alhoewel ze nauwelijks
deel nam aan het gesprek. Maar je kon zien dat ze met
interesse naar alles luisterde. Soms bracht ik het gesprek
op de onderwerpen die voor haar echt belangrijk waren.
De kleinkinderen, over vroeger, over de poes en over mensen
uit de buurt, gezamelijke kennissen, die ziek waren, of erger
pas overleden. Andere keren keken we naar foto-albums of naar
haar verzameling bid- en doodsprentjes.
Stilaan groeide er een wederzijds vertrouwen en sympathie.
Nooit eerder heb ik een zoon gezien, die zo bezorgd en zo
in de weer was voor zijn bejaarde moeder. Buiten wat kleine
uitstapjes, winkelen en in de tuin werken, was hij altijd
bij haar. Nu pendelt hij met zijn fiets dagelijks een tiental
kilometer van en naar het ziekenhuis, waar zijn moeder
is opgenomen. Hij is werkelijk een zoon uit de duizend.
Lieve Ria,
Knap gefilosofeerd in het vervolg van de kleerkast.
'een zoon uit de duizend', ja hij is een voorbeeld en voorbeelden trekken, zegt men. Dat is zo
Over je blog: ik ga eens kijken, maar nu ben ik er een tijdje niet
Tot later,
liefs van elisa
riaStartte dit onderwerp24 jan 2009, 21:15waar het goed is om wonen...5.038 berichten
DAGEN VAN ROUW
Wat gebeurde is niet te vatten.
Waarom doet een mens zoiets.
Hoe wordt hij tot zoiets gedreven.
"Wraak" werd gisteren gezegd.
Haat, blinde haat tegenover wie?
of wat misschien in zijn leven is
gebeurd? Hoelang heeft hij dit
sinistre plan voorbereid?
Dendermonde, Vlaanderen en
België rouwt met de ouders die
hun babies verloren, op een
afschuwelijke manier. Met de
familie van de vrouw die held-
haftig probeerde de gruweldaden
te verhinderen, maar dit met
haar eigen leven moest bekopen.
Sinds 1972 had zij het beste van
zichzelf gegeven in het dagverblijf.
Ons medeleven gaat ook uit naar
de vele ouders, kindjes en gezinnen
die zo nauw bij het trauma zijn
betrokken. Zal de angst ooit nog
wijken, zal de pijn ooit nog over
gaan. En zullen kinderogen weer
lachen kunnen, opgewekt en
onbezorgd. Wie kent het antwoord?
En vooral, wie kent het antwoord
op de vraag, "waarom is een mens
tot zulke wrede daden in staat?'
Met onze oprechte deelneming
en medeleven. ria - 24.01.09
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
Dagen van rouw,
het is verschrikkelijk wat er gebeurd is,
ik heb daar geen woorden voor,moet men nu met angst leven
de scholen waar iedereen binnen kan, in de meeste dagverblijven zijn de deuren op slot voor de veiligheid.
Het is hier weer volop beginnen sneeuwen.De tuin ziet al mooi wit.
Maar voor de mensen die de baan op moeten is het minder prettig.
Ik wens ieder een mooie week toe, maar snak toch ook naar de lente
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
dit heb je goed verwoord, Ria, Vele vragen, zonder antwoord
.
lieve groetjes van elisa20
riaStartte dit onderwerp06 feb 2009, 01:03waar het goed is om wonen...5.038 berichten
Dank lieve Assa (2 x) en ook aan Elisa
Het is nacht
...alles slaapt.
Ongeduldig
tikken
mijn vingers
de laatste woorden,
hopelijk voor
"vandaag".
Want het kan
gebeuren, zelfs heel jong
dat men
gelukkig slapen gaat
en niet meer
wakker wordt.
Het kan gebeuren,
zelfs
bij piepjonge
gezonde renners.
Welk parcours
mag ik nog rijden?
ria
We hebben een slimste mens, ik wens hem proficiat en geluk met deze titel.
Alhoewel ik op zijn tegenstander had gestemd, maar het is goed zoals het is.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.