Lieve Ria,
Mooi sprookjes-gedicht van deze Nederlandse dichteres,
ze is één van velen die eigenlijk,spijtig genoeg,nooit naar
volle bekwaamheid gewaardeerd werden.
Onze voorouders,zoals jouw moeder,hebben er op een
of andere manier toch kennis van genomen,maar algemeen
mogen we stellen dat door de jaren heen veel kunstzinnig
poëziewerk verloren gaat in de vergetelheid.
Uiteraard is het onbegonnen werk kennis te nemen van
alles wat talentvolle poëten vóór onze tijd zo prachtig
konden verwoorden.
Het is daarom zeer verdienstelijk van jou,om het
"Kindersproke" van Marie Boddaert hier op je topic te
brengen.
We zijn er je dankbaar voor.
En voegen er nog eentje,aansluitend bij "Kindersproke",
aan toe:
Kinderoogen.
Lente-oogen, waar 't lentezonnetje in gaat schijnen,
Zoodra de wimpervenstertjes ontsluiten;
Spiegeltjes klaar die geen menschwereld buiten,
Maar 't eigen lentezieltje doen weerschijnen,
Zoo rustig rein dat ze in hun kristallijnen
Glanstooverkring al 't duistre buitensluiten;
Boodschappertjes van heil die zachtkens stuiten
Verbitterd woord van wie in treurnis kwijnen;
Wijsgeertjes onbewust, die in één enklen
Opslag zoo helder leeren wat het leven
Zou zijn als lust en ijdelheid niet waren;
Sproke-oogen, die nog 't aangezicht der englen
Aanschouwe' en tegenlachen, en ons even
De macht van 't Reine en Lieflijke openbaren!
Marie Boddaert
(Middelburg, 6 februari 1844
Den Haag, 12 april 1914)
Groetjes in vrede,vreugde,hoop en vriendschap
(en tot kijks)
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht