relaties ouders en kinderen????????

GROETJES Magrit

LIEVE BEDROEFDE OUDERS
WENS JULLIE VEEL STERKTE EN EEN BLOEMETJE
HEBBEN JULLIE MIJN PRIVE NIET GELEZEN ???????????????????
GA EENS LEZEN A.U.B
LIEFS RIEKSKE

LIeve bedroefde ouders,

Wij voelen ons vaak zoals jullie : wij hebben 2 kinderen. De oudste is getrouwd, de jongste woont nog thuis. Onze oudste heeft zelf 2 kleine kinderen. Sinds hun geboorte vangen wij hen vaak 1 tot 2 dagen per week op. Ook als ze ziek zijn, worden ze naar hier gebracht en blijven hier dan slapen. Onze oudste vindt de opvang die wij doen heel normaal en er kan nooit een woordje van dank of een blijk van waardering van af. Zelfs onze verjaardagen, moeder- en vaderdagen, nieuwjaar.... 'vergeten' ze ons te wensen : deze gaan dus gewoon voorbij als elke andere dag.
Wijzelf staan altijd voor hen klaar : regelmatige opvang, extra opvang bij ziekte of wanneer zij 'er eens uit' willen, hulp in tuin, hulp bij verbouwing, af en toe iets van kleren of schoenen kopen voor de kleinkinderen, zelfs financiële hulp.
Wij, van onze kant, moeten echter nooit rekenen op een beetje hulp van hunentwege : ze hebben het veel te druk met het werk (dochter stempelt) en het onderhouden van hun sociale leven. Voor ons is er echt niets van tijd : de enige keren dat we hen zien, is wanneer de kleinkinderen worden gebracht of afgehaald. Komen ze dan toch sporadisch eens op bezoek 'zonder reden' dan is dat enkel omdat ze in de omgeving waren en de kinderen bv honger hadden. Ze blijven dan ook hoogstens een half uurtje tot 3 kwartier net de tijd om te eten en weer te vertrekken.
Ik begrijp hun houding tov ons ook niet en het doet echt veel pijn om te voelen dat we eigenlijk enkel 'gebruikt' worden op momenten dat ze ons nodig hebben. Ik heb het er erg lastig mee, mijn echtgenoot kan daar beter mee om maar in elk geval knaagt het aan ons. De kleinkinderen komen hier graag en van hen krijgen we wel liefde en dat maakt veel goed. 't Is natuurlijk de vraag hoelang dat zal duren want eens ze ouder zullen worden, zullen ze zich wellicht ook zo ondankbaar tegenover ons gedragen net zoals hun ouders...
Kun je geloven dat onze oudste al meerdere malen heeft 'laten vallen' dat ze mensen kent die van hun ouders geld krijgen telkens die de kleinkinderen opvangen, als tussenkomst in de benzinekosten....
Onze jongste is nog thuis en ik hoop echt dat die zich later anders zal gedragen tov ons maar dat zullen we ook moeten afwachten zeker ?

Groetjes Magrit

Groetjes Magrit

Een kleinkindje is het mooiste geschenk!!!

Ons kleindochtertje wordt binnen een maand 1 jaar en wij hebben ze elke dag bij ons.
Ik ga ze elke dag ophalen en breng ze 's avonds terug naar huis.
Dat is toch het mooiste wat je kinderen je kunnen geven.

Ik zie het zo....zij vertrouwen mij hun dierbaarste bezit toe.

Ik kan daar alleen maar gelukkig om zijn

STERKTE LIEVE BEDROEFDE OUDERS
IK DENK AAN JULLIE LIEFS RIEKSKE


OOK VOOR SEREITUDE STERKTE KNUFFIE RIEKSKE

Magrit

Het leven heeft me veel geleerd. Ik besef nu dat we als liefhebbende ouders en grootouders eigenlijk allemaal dezelfde fout maken : we schenken het leven aan onze kinderen , we houden ervan , we doen er veel voor en dan...verwachten we eigenlijk iets terug: dankbaarheid , medeleven , begrip en steun in moeilijke dagen. Het zou mooi zijn als het zo was, maar de realiteit is anders. Het is de wet van de jungle. Eens de jongskes op eigen pootjes staan , is onze taak eigenlijk afgelopen. En daar hebben we het allemaal zo moeilijk mee om te aanvaarden. Het doet pijn , veel pijn , maar zo wil het de natuur. Wat erbij komt : liefde en respect voor de ouders , is een CULTUURverworvenheid. Een kwestie van beschaving. Vermits deze begrippen stilaan teloor gaan , de mensheid verstikt in egoïsme en terugkeert naar primitief overleven , moeten we niet verwachten dat.....
Och , het is erg , voor ons eigenlijk onbegrijpelijk. We moeten ons erbij neerleggen. en samen met je partner , je zelfgekozen vrienden , iets moois maken van ons eigen leven. Zonder om te kijken.
Stew

Och , het is erg , voor ons eigenlijk onbegrijpelijk. We moeten ons erbij neerleggen. en samen met je partner , je zelfgekozen vrienden , iets moois maken van ons eigen leven. Zonder om te kijken.
Stew

HELEMAAL MET JE EENS STEW
ERG GENOEG

LIEFS BEDROEFDE OUDERS
IK DENK AAN JULLIE

De lente...eindelijk in het land
GROETJES MAGRIT

Ik lees hier van zovelen dat hier de ouders steeds klaarstaan om hun kinderen en kleinkinderen op te vangen, ligt dit ook niet een beetje aan jullie zelf? Is dit ook geen typisch kenteken van het legenestsyndroom? Inplaats van altijd klaar te staan voor jullie kinderen en kleinkinderen, geniet nu van de tijd die jullie gemist hebben toen er nog kinderen thuis waren. En als jullie nog goed zijn, ondek nieuwe mogelijkheden, zoals een mooi boek lezen, nu heb je tenminste veel vrije tijd, ontomoet nieuwe mensen van jullie leeftijd, doe is een uitstapke, een wandelingske, door de natuur, eens met de hond uitgaan, leren dansen, turnen sporten, of bij een ouderenvereniging gaan enz. er zijn toch zovele mogelijkheden voor ouderen tegenwoordig denk maar aan OKRA,voor kinderen of kleinkinderen moeten jullie heus echt niet klaarstaan, dat ze zelf voor hun kinderen zorgen, want zij hebben tenslotte kinderen gewild he ! In nood kan je altijd wel is bijspringen, maar het mag ook geen sleur worden of een goeikope kinderopvang, anders gaan ze dat ook heel gewoon vinden, en dat is niet de bedoeling. Ikzelf heb er ook twee, eentje is gehuwd en heeft twee kindjes, maar ik sta er ook niet steeds voor gereed en das ook niet nodig. Inplaats daarvan heb ik andere bezigheden ontdekt, die me meer boeien. En werken doe ik ook nog, dit is s'nachts want nu heb ik de kans en die heb ik genomen, ik zie niet in waarom je steeds moet gereed staan voor je kinderen.