Anekdotes...

Allemaal goed en wel. Van God weet ik het niet, maar ik word toch regelmatig de duivel aangedaan. Tiens, nu je het zegt, werd er al iemand "de God aangedaan"? Dus, het moet toch zijn, dat die horendrager in de volksmond toch een streepje voorheeft op onze schepper van hemel en aarde. Ben ik nu een ongelovige hond? Bijlange niet, want ik wil onze kwezel niet tegen de schenen stampen! Nogmaals, tiens Waar zit onze kwezel? onze biechtvader(es)? Ik mis haar hier zo een beetje, jullie niet?

Ed, door haar omzwervingen zal ze er waarschijnlijk achter gekomen zijn dat "een kwezel" nog voor wat anders dient dan wat jij haar voorspiegelt; bij ons doet moeder de vrouw er de vaat mee. Behalve dan als het baksel iets te hard is aangekoekt, dan zou je het zelfs de duivel niet aandoen, zéker niet als het een anti-aanbaklaag heeft, dit recipient met zijn twee horens te bewerken. Krassen in die anti-aanbaklaag zijn schadelijk voor de opvolgende benutting.
In menige afbeelding wordt de duivel voorgesteld als een bok op twee poten, met een staart met kwispel; in sommige trollen- en kwelgeesten-afbeeldingen bespeelt ie zelf een panfluit. Je ziet het, deze duivel heeft ook veel met keukens- en -gerij van doen. Zou die duivel daarmee, vooral in onze contreien de tegenpool van een kwezel kunnen zijn ?
Herinner ik me ineens "Groene Duivel" uit mijn jeugdjaren ? Maar dat was, als ik me niet vergis, tégen eksterogen. Maar als ik me goed herinner, die van Kwezel kun je daar niet mee vergelijken... zij heeft zo van die reebr...euh sorry, meerminnenblauwe kijkertjes... Ze zou je ermee kunnen beduvelen...
TLL

Wanneer ik een verhaal schrijf, gebeurd het dat ik soms mijn twijfels heb over de uitgang d of t of dt. Ik ben Piepauw niet hé !!!
En als ik wat veel daarover moet nadenken ben ik de draad kwijt, begin ik af te dwalen.
Daarom typ ik op voorhand in WORD mijn storytjes in.
Met de spellingsverbeteraar op AAN, anders heeft het geen zin natuurlijk.
Met te snel te willen zijn, blijft er al eens een letter steken in het klavier.
Gek hoor, typ eens Christenen in, en vergeet de h, kijk eens wat WORD dan voorstelt als tweede optie?
Niet eens zo slecht gevonden van de verbeteraar...

Vanmorgen dacht ik even dat het lot mij toelachte.
Ik betreed mijn bankinstelling om enkele overschrijvingen te maken
(en ja, ik doe dat nog steeds op de bank zelve, het is maar 30m. van mijn voordeur), en hou beleefd de deur open voor een dame die juist buitenkomt.
Ik begeef me naar de terminal, en moet even de ogen uitwrijven.
Inplaats het welkomstscherm, lacht een ander scherm mij tegemoet.
Ik kan de keuze maken tussen allerlei handelingen, en hoe zou je zelf zijn, ik kies voor geldafhaling natuurlijk.
Zonder enig probleem wordt mij gevraagd hoeveel ik dan wel zou willen?
Ik kies voor 100 Euro, een mens mag niet TE gulzig zijn nietwaar?
En vervolgens mag ik nog kiezen in welke biljetten ik de som wil, en kies voor 2x 50.
PRRRRRRRR, en daar haal ik ze uit de lade.
Ik veronderstel dat het opendeurdag is bij de bank, maar betrouw de zaak toch niet te best, en druk op "Einde bezoek"
Mij wordt dan vriendelijk gevraagd zeker de bankkaart niet te vergeten terug te nemen, en uit het apparaat komt de bankkaart van een Mevrouw V.D.P.
Daar sta ik met 100E en een bankkaart die niet de mijne is.
Eventjes is er de twijfel wat te doen, maar dan richt ik mijn schreden loketwaarts en vraag naar de bankdirecteur. Ik ben tamelijk eerlijk opgevoed en zal ook zo sterven zeker?
Voor alle zekerheid vraag ik er een bediende bij als getuige, want je weet maar nooit, doe mijn verhaal en overhandig geld en kaart aan de directeur.
Als je nu denkt dat ik een bedankje heb gekregen van de dame in kwestie, vergeet het dan maar! Of zou de directeur....

den duivel zal het weten

mvg marcel

Dat ken ik... Mijn huidige bankdirecteur, God weet waarom de vorige werd overgeplaatst, lijkt ook al zo'n automatisch bakbeest. Stel, ik vraag hem of enige toelichting aangaande mijn transacties, krijg ik -wat ik op voorhand reeds kon vermoeden- het antwoord: er zijn nog x-aantal vragenden voor U. Dergelijke verantwoordelijken lijken vooraf geprogrammeerd om dergelijke onzin uit te kramen. Van enig persoonlijk contact lijken die verstoken. Vroeger had ik ene, die noemde mij bij voor- en achternaam, die kende mij persoonlijk; de huidige kent me enkel bij mijn identificatienummer. Nog even wachten en ik behoor tot een van de kluisnummers in het andere compartiment van die bankinstelling.
Zo wil ik ook wel tot bankbeheerder benoemd worden; ik hoef mijn klanten zelfs niet meer te kennen...

Zie me hier nu aanklooien. Gisteren dacht ik nog dat ik het goed gedaan had, thuis uitgetest; geen kortsluiting kon het ultieme nog storen op de werkvloer. Maar 't is anders uitgedraaid. Onze kassier - in het beroepsleven een "flik", zei me dat ik heel die troep om veiligheidsredenen best thuis bewaarde. Dus, ik de doos met die onhandige spaghetti onder de arm, ik huiswaarts. Het is toch vervelend zo'n pak draad, enkel getwist tussen een nylondraadje. Ik vrees dat, wanneer het uiteindelijk doel in zicht komt het meer dan een gordiaanse knoop zal zijn om de eindeloze 100 meter gestrekt eruit te krijgen. Iets waaraan ik een hekel heb, lijnen van meer dan vijf meter ontwarren. Welke fabrikant verzint het nu toch om een ronde draad op te rollen en in een vierkante doos te wringen ? Ook om veiligheidsredenen ? Waarschijnlijk, want over iets vierkants kun je moeilijk een ronde strop gooien... die moét warren. Niets voor mij dus; ik op zoek naar een haspel. Was wel moeilijker dan gedacht; geen supermarkt kon mij een haspel bezorgen waar nu eens géén draad of slang bij moest aangeschaft worden. Aan slurfen en draad heb ik zo al genoeg, dat ik die rotzooi nog extra erbij moet nemen; nee, ik moést een haspel. Naakt en onomwonden. Uiteindelijk heb ik een vriendelijke verkoper gevonden die in zijn werkkast zoiets nog had, net voor het in de afvalberg zou belanden. En nu klooi ik hier maar aan; eerst gaatje geboord in de spindel om het ene eind in bereidschap te houden. De overige 99 meter ben ik nu behoedzaam aan het oprollen, stel je voor dat die veerspanning losspringt, ben ik nog verder van af... Spaghetti van zoiets moet je trachten te vermijden of ik geraak zonder al aan de kook...
TLL

Het mag raar klinken, maar ik heb een hekel aan water. "En dat voor een pompbakduiker" zou je zeggen... Ja, vocht maakt dan wel voor meer dan 80 % deel uit van mijn corpus, en vergt een dagelijks onderhoud -volgens medici- van bijtanken maar toch, water alléén in grote hoeveelheden. Het klinkt eveneens raar als ik verkondig dat mijn "goede" dagen regendagen zijn en dit terwijl iedereen snakt naar de zon. Waarom iedereen tegen zijn natuur in wil zwemmen is mij vreemd. Zou een vis ook naar de zon snakken ? Als ik naga hoe weinigen er zijn die kunnen zwemmen, mensen dan, vraag ik me ook af wat daar zo vreemd aan is. Volgens bepaalde bronnen zou de mens ontstaan zijn uit het water, en dat terwijl dat waar wij op lopen voor pakweg driekwart uit water bestaat. Toch moet ik niet hebben van water, het is mij vreemd. Tenminste, en hier moet ik verduidelijken, in kleine hoeveelheden. Daar was ik me niet in een teiltje, maar in een ligbad. Ik was mijn handen nooit onder de kraan, maar wel in een lavabo die goed gevuld is. Een borrel, goed vol, is niet aan mij besteed... 't liefst nog in een grote pint. Als ik telkens een druppel tot mij zou nemen, krijg ik kramp in mijn bovenarm van dat heffen. Daarom doe ik al dat slikbaar vocht liefst in een grote kuip, kan ik tenminste na het slikken even uitrusten...
Evenals het proeven, stel ik een wasbeurt ook zo lang mogelijk uit. Ik wacht 't liefst tot de hemelsluizen geopend worden, dan heb ik een gratis douche. Maar toegegeven, ondanks deze afkeer heeft de watermaatschappij aan mij een goede klant. Grote hoeveelheiden schrikken mij niet af, om te zwemmen heb ik geen soepkom nodig, dan is de oceaan meestal ook te klein. Lange afstandzwemmen is ook niets voor mij, ik beoefen meestal de "baksteenslag". Tot op respectabele diepte ben ik in mijn element, niet net onder de oppervlakte. Want daarboven verdampt het water en lig ik -voor ik het weet- weer op het droge...
Ik krijg hier zo'n dorst van... ik kruip dus maar in mijn badkuip... zolang de stop nog op de cyfon zit...
TLL

"Geef me eens een dikke cigaar !"
Mijn vader was zo ene, waarvan ik waarschijnlijk de appel ben. De bomen van venten waren al lang de pijp uit, hadden het door beslissingen van artsen al lang laten afweten; hun hart had het begeven. Dat waren mijn nonkels, zij luisterden en volgden gedwee de richtlijnen van de geneesheer-specialisten op. Hun lot was vlugger bezegeld door "dat mag niet, zo moet het... wil je gezond blijven". Wat hebben zij gedurende hun kwaal aan hun leven gehad ? Een pijnlijke afvallingskoers, het ene onhebbelijke na het andere.
Mijn vader daarentegen veegde aan bijna alles zijn voeten. Ook hij was hartlijder, maar nam de medische wetenschap met een groot korreltje zout. Zout mocht ie ook al niet, maar als er frietjes op tafel kwamen zou hij de zee ontzilten, zoveel moest erop. En dat voor iemand die reeds acht hartaanvallen had overleefd ? Wat kon een doktoor hem nog wijsmaken als het om gezondheid ging. Hij liep, samen met zijn companen, zijn schooltijd samen met hen door. Zij studeerden bijna allen in de medische faculteiten; hij ook. Maar hij haakte bijtijds af toen ie er achter kwam dat buiten uitbenen en villen, chirurgische ingrepen dus, er weinig wetenschap mee gemoeid was dat hij al niet wist. Latijn ja, dat moest je kennen wilde je doktoor of pastoor worden. Tenslotte moest je toch de voorschriften kunnen ontletteren. En om je onverstaanbaar te maken was Latijn voor de meesten dus ook latijn. Zijn doktoor liep 'm na als een lijfwacht; dicteerde hem z'n doen en laten... maar het mocht niet baten; 't was allemaal boter aan de galg.
De cigaar smaakte hem tot een hoestbui hem naar z'n pilletjes deed grijpen. Hij kreeg het benauwd en moest even een luchtje scheppen, zei hij. Nog maar net buiten begroette hem een creme-glace-kar. Nog zo iets waar die suikerzieke patient vanaf moest blijven. Gooide ie z'n peukje weg en hield de ijscoman staande. "Hoeveel bollen had jij graag gehad Mijnheer ?" "Geef mij maar een 'magnum'... vijf bollen mét slagroom !"... Ik hoor het hem nog zeggen. De gekleurde bollen waren in een mum van tijd daar waar ze voor bedoeld waren. Hem deerde het niet, hij zag de kleur niet eens. Kleurenblind was ie al van zijn geboorte, hij kon enkel zien in "grijs". Lichtgrijs, donkergrijs, gestreept grijs of bontgrijs. Zo ook was zijn overjas; een lapjeskat met alle kleuren behalve "kleur".
Dat dit mijn crème niet is, tja, dat heb ik van mijn moeder. Maar voor het overige...
TLL

Telloorlekker,

A.u.b. doe zo voort. Laat ons verder genieten.

Onverhoeds kwam ik op "intensive care" terecht, een tijdje geleden. Wat moet je, je ligt met "visdag" 's nachts te woelen in je bed, je kan de slaap niet vatten hoewel de vaak je overmant. Je piept en hijgt alsof je net een maraton achter de rug hebt; je longen gaan open en dicht als de blaasbalg bij smisvuur en ineens knispert er iets binnen die aantal ribben. "Help, ik ga dood..." spookt er door je hoofd. 't Is onverklaarbaar, niets vooraf van gemerkt, maar dat gewring in je borstkas vermindert niet bij een slok water, integendeel... 't Is trouwens altijd wat met het week-end. Door de week overkomt je zoiets niet, dan loopt alles op wieltjes. "Zal ik hem laten komen of zou ik hem nu uit z'n bed jagen bij een bezoek aan zijn kabinet ?" In beide gevallen moet hij toch op, plichtsbewust; 't maakt wél uit of ik daar geraak, dus dat extra voor zijn verplaatsing nam ik er maar bij. Vrouwlief had hem opgebeld midden in de nacht "... of ie niet even langs kon komen, want mijn man doet zo raar..." Meer kon zij niet vaststellen, en ik had geen benul wat me mankeerde; leg dat maar eens uit aan die medicus. Hij kwam, zag en besloot, na me geprikt te hebben met een rustgevend medicijn, de morgen eens op spreekuur te komen. Ik was nog maar net binnen bij het spreekgestoelte of hij wipte mijn hempie naar boven en begon met een ijskoude stetoskoop mijn borstkas te deppen; klam van het zweet was ik. En dan die zuignapjes met die electroden; ik zou geëlectrocuteerd worden, daar was ik me bijna van gewust want "nat en electra" gaan niet samen, dacht ik. Het cardiogram bezorgde de arts enig kopbreeksel. De ups en downs waren niet conform de normale regels. "Kleed je maar vlug aan, jij moet met spoed naar een ziekenhuis... Hier kan ik onvoldoende vaststellen; ik bel de specialisten van dienst en zorg dat jij onmiddelijk wordt opgenomen... je hoeft dan niet te wachten !"... Nou wachten hoefde ik niet, de ambulance stond al voor de deur nadat ik in der haast de doctor zijn ereloon had neergeteld; stel je voor dat ik z'n laatste patient was, dan kon hij naar mijn centjes fluiten.
De spoedafdeling was zo fel verlicht dat ik bijna hoofdpijn kreeg van de helheid, je zou je zelfs ziekelijker gaan voelen in die kille ruimte met die overdaad van licht in dit vroege ochtenduur. Pas wakker en dan zo'n stroboscooptoestanden. Het heeft maar even geduurd, de groene biljartlakens rondom mij bevestigden allerlei toestanden aan mijn vel, keken naar schermpjes en luisterden aandachtig naar piepjes en muziekjes. Alsof er een telex van de band liep, zo kwam mijn diagnose te voorschijn. Een specialist met een ziekenfondsbrilletje nodigde mij uit rechtop te gaan zitten, het verdict luidde "Manneke, jij moet onder het mes; er is iets met je tikker..." Zo'n ludiek antwoord verwacht je niet als je op een brancard ligt; maar 't schijnt daar dagelijkse kost te zijn. Maakt ook niet uit als je nadien de pijp uit gaat... Maar ik had, alweer, chance... de hartchirurg was net aan een koffiepauze toe en zag mij tussen het melkkuipje en het suikerklontje als een kortstondig tussendoortje. Al grappend en grollend kwam ik in een grote zaal terecht en werd ik als kadaver op een andere tafel gekieperd. Of ik even op mijn zij wilde gaan liggen ? Tja, als dat het enigste is wat ik nog kan doen, dat ze mij dan maar vlug oplappen. Hoe eerder hoe liever, want in je blote bast op zo'n koud plastic vel is het ook niet aangenaam. "'t Duurt maar heel even, maak je niet ongerust" zei een bereidwillige omverduwer. Onderwijl moet ik een prikje gekregen hebben, want vanaf dan werd alles duister voor mij... Even later werd ik wakker in weer een andere ambulance, onderweg naar Leuven...
Het vervolg is voor een andere keer...
TLL

Met z'n vieren lagen we op de Cardio-afdeling; vier verschillende ingrepen moesten gebeuren, dat bleek uit die kortstondige conversatie. Maar op één vraag kon niet geantwoord worden, ik was voor de eerste keer daar. Hoe zou die uitbener/viller bij mij te werk gaan ? Wat ons wel gemeen was, was dat toestelletje dat verbonden via een pijpje in onze onderarm zacht brommende geluidjes maakte. Bij een onzer echter stokte dat geluid; hij keek angstvallig om zich heen en checkte het flaconnetje dat in dat groene ding verborgen zat. Het was nog voor driekwart gevuld, dus moest het bromding z'n werk nog doen. Z'n buurman duwde het rode knopje in dat boven zijn bed zwengelde en even later verscheen er een in het wit verfomfaaide schort met een ouwe tante erin. " Of je niet even een ander toestelletje hebt ofwel een draad om het batterijtje te vullen ?" vroeg één. De kuisvrouw, want dat vermoeden hadden wij van die verpleegster, replikeerde "Altijd hetzelfde met die kwasten die vanuit de Kempen hierheen gedropt worden, hunne marchandise is nog van de ouwe stempel, altijd is er wel iéts mis met die dingen." En ze slofte het voorgeborgte uit. Even later kwam ze terug met de mededeling " ... al onze toestelletjes zijn bezet, maar als je wil zal ik je aan het grote 'blablabla' (geleerde benaming) hangen maar dan moet je mee naar een andere afdeling." Aan de angstige blik in de ogen van die man, zag ik al dat hij het zaakje niet vertrouwde. Ik bekeek mijn spuitpompje en zag daaraan dat een voedingsstekker best ene van een computer zou kunnen vervangen. Blijkbaar is paramedisch personeel niet deskundig onderlegd, want op mijn vraag om een voedingskabel van een ongebruikte computer te halen om mijn lijdzame makker z'n leed te verlossen kwam er een onnozel antwoord op "Dat mag ik niet doen, alle computers zijn hier in gebruik en daarbij ... een computerkabel is niet ontsmet " Dat laatste was alleszins een uitvlucht om haar onkunde terzake te verdoezelen. Dan ik weer "heb je hier geen strijkijzerdraad, die heeft praktisch dezelfde kenmerken... ook zo'n piramide met drie platte pinnekens". Zij weer weg, vermoedelijk naar de linnenkamer want even later kwam ze inderdaad aandraven met zo'n snoer met op een einde een keramieken aansluitstuk mét drie pinnekens. Hoe ze het moest aansluiten leek haar ook al onbekend; klaarblijkelijk moest zij thuis nooit strijken. Een beetje onhandig strompelde ik uit mijn benarde positie tot bij mijn hulpeloze collega die er ook geen raad mee wist en depaneerde dat electrisch geval aan het eerste het beste stopkontakt dat ik in de muur zag. Daadwerkelijk, het groene monstertje begon weer te zoemen. "Jij bent schijnbaar goed op de hoogte van zulke dingen, wat doe jij voor de kost ?" Vroeg die ouwe tante me. Ik gebaarde van kromme haas en zei haar dat ze maar in mijn medisch dossier moest kijken, als mijn arts zijn werk goed gedaan had, zou ze heel mijn voorgeschiedenis wél kennen. Daar kon zij schijnbaar niet mee lachen want morrend ging ze aan een tafeltje in de papiertjes snuffelen.
Na een halve dag daar gelegen te hebben werden we een voor een met bed en al verhuisd naar de operatiekamer. Van mijn medebedgenoten heb ik nadien niets meer vernomen. Die operatiekamer met al die toestellen wekte wel mijn nieuwsgierigheid, want als ik electronica zie wordt ik geprikkeld te weten hoe dat allemaal in z'n werk gaat. Zag ik tersluiks twee jonge verpleegsters hulpeloos met de handen zwaaien en maar op dat keyboard rammelen. "Altijd weer hetzelfde, zit er toch een virus in dit toestel en krijg ik altijd maar dezelfde mededeling terug" panikeerde een van die juffertjes. Ik zei haar "doe er maar mee zoals wij vroeger met een juke-box flikten als die bleef haperen... een goeie trap tegen z'n achterste verrichtte toen ook wonderen..."
Ze riskeerde het toch om op het schermkastje te kloppen, en waarempel... nu kreeg ze beeld. Dat zag er lief uit, voor als ik onder het mes moest...
Maar zoals je ziet, ben ik er nog... maar voor hoelang ?
TLL

Kennen jullie eBay?
De verkoopdienst op het internet, waarop meestendeels alle verkopen ingezet worden op 1€.
En dan mits opbieden aan een prijs verkocht worden die soms hoger ligt dan het nieuw product in de handel kost!
Je moet dus heel goed weten hoeveel van het onderwerp de nieuwprijs is, hoever je wilt gaan voor een tweedehands ding. Hoewel ook veel nieuwe spullen daar onder hamer gaan.
Maar het is wel een sport, spannend tot de laatste seconde. Gaat jouw laatste bod nog overboden worden binnen de laatste seconden van de veiling?.
Waar ik vroeger heel wat bedenkingen had om een bedrag over te schrijven op de rekening van een wildvreemde, zonder dat er iets tegenover stond, ben ik daarop teruggekomen.
Want eBay geeft een zekere waarborg. Malafide verkopers kan je publiekelijk aan de schandpaal nagelen.
Toen ik anderhalf jaar geleden een digitale camera aankocht via eBay in Duitsland, en de verkoper na een volle maand nog steeds niet geleverd had, wilden de mensen van eBay mij de som terugbetalen en gingen zijzelf de malafide verkoper een proces aan zijn broek lappen.
Het kwam er op neer dat de verkoper mij smeekte om toch maar de camera te aanvaarden, met zijn excuses bijgeleverd.
Nu recentelijk heb ik mij alle nodige onderdelen aangeschaft om mijn oudste computer om te bouwen in een racemachien. Alleen de behuizing bleef bestaan, al de rest aangekocht via eBay.
Moederbord, grafische kaart, TV kaart, processor, koeler, CD-brander, geheugen…
Het bereikte mij vanuit alle windstreken. Vanuit Bastogne, Aken, Ijmuiden, vanuit Kalmthout en ergens uit Brabant.
En werkte de computer naar behoren? Neen, want helaas was het moederbord beschadigd zoals de PC –handelaar mij naderhand wist te vertellen. Dus heb ik mij een spiksplinternieuw moederbord dienen aan te schaffen, om zeker te zijn dat de PC wel zou werken. En dat deed hij, zoals een trein!
En de persoon die mij het defecte motherboard verkocht had, maakte helemaal geen bezwaar om de aankoopsom dadelijk terug op mijn rekening te storten, zodat ik mijn vertrouwen behoud in aankopen via het net.

Dit voorgaande wilt nu helemaal geen reclame zijn om aankopen voortaan te verrichten via het net, maar om aan te tonen dat het niet allemaal bedrog en oplichting is. Misschien word ik in de toekomst ook wel eens in de zak gezet, maar dat zien we dan wel. Voorlopig heb ik niets meer nodig…

Ebay is mij te ingewikkeld... en de risico's eraan verbonden lijken mij de drempel om via die weg iets aan te schaffen. Wat niet weg neemt dat ik niet ooit eens een aankoop via het net heb gedaan. Via Google het desbetreffende onderwerp ingetypt, en ik kreeg stande pede een 65000 mogelijkheden. En het mooie ervan vond ik dan, het computerprogramma kon je 14 dagen vrijelijk benutten, pas na die inwerkperiode verviel de bestaande sleutel en kon je door betaling de nieuwe sleutel verkrijgen. Dat zoiets bij Ebay niet gaat, het in ontvangst nemen nog voor je dient te betalen, lijkt me wel evident. Maar op gebied van software, en onder condities zoals ik hiervoor beschreeft, kun je moeilijk bedot worden hé... Maar op gebied van "hardware" zou je toch ook die mogelijkheid moeten kunnen benutten; of het nu om een auto, multimedia of een andere vrouw gaat, je zou eerst moeten kunnen uitproberen hé...