Dank Robbe, voor de mooie roos en de wensen voor de tentoonstelling van de schilderclub, waar ook mijn zus deel van uit maakt.
Het schijnt mooi te zijn, maar ik ben er nog niet geraakt.
Dat zal iets voor volgende week zijn, als onze afrikaanse kapoenen terug vertrokken zijn.
Het is hier juist een B&B of beter nog een Chambre d'hôte, met volpensioen.
Bedjes dekken, bedjes verschonen want de volgende bende is in aantocht.
Maman et les petits-enfants slapen op de vroegere jeugdkamer van maman,
die toen nog Inge heette.
En dan zaterdag heel vroeg in de morgen arriveren onze anglicanen.
Ook die bedjes zijn gedekt, een welkom woordje en een bloemeke
uit de tuin prijken naast het bed.
Het is middag als zij van de grootste vermoeidheid hersteld zijn.
In de living staat ondertussen de tafel gedekt voor een diner met 16 mensen.
We verwachten natuurlijk ook onze oudste dochter met haar achttal tellend gezin.
Het is natuurlijk een blij weerzien, van zussen en broers, nichtjes en neven.
De zon is van de partij, dus tafels en stoelen uit de veranda worden
naar de tuin versleept.
Ik barrikadeer mijn keuken, want ik wil geen pottenkijkers.
Geef mij een uurtje en iedereen kan aan tafel.
Ik hou me aan mijn woord, want 50 minuten later staat de dampende
soep op tafel. Ik had dan ook alles grondig voorbereid
Tinne, onze 15 jarige kleindochter die "hotel" volgt, komt me assisteren
en dient mee op.
Er wordt gesmuld, verse Vlaamse aperges, iets wat in West-Afrika en Engeland
moeilijk te vinden is, staan op het menu.
Voor het dessert verhuizen we terug naar de tuin, waar de rozen geuren
en de zon ons met een Afrikaans kleurtje penseelt
Onze Engelsmannen en -vrouw moeten 's anderendaags reeds afscheid
nemen, want tweede Pinksterdag is daar een werkdag.
Er komen dus twee kamers vrij.
Maar opgelet vanaf zondagavond, nadat iedereen terug vertrokken is naar het thuisland,
krijgen we een nieuwe logé, kleindochter komt hier studeren voor haar exames.
Mag ik op de hoogste kamer slapen oma, natuurlijk mag dat.
Sliep haar mama daar ook niet toen ze nog een teenager was?
En zo herhaalt zich de geschiedenis, alleen, wij zijn inmiddels vele jaren ouder geworden.
Ik vraag me af, hoelang kunnen wij nog in dit grote huis blijven wonen,
met zijn grote tuin, om onze kinderen en kleinkinderen te logeren als zij
uit het buitenland op bezoek komen. Hoelang nog?
En nu ga ik slapen!!! bonne nuit, slaapwel, good night
oma ria

mijn "assistenten" bij het planten gieten. Wat zal ik hen missen!
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.